zo rijden we dus rond als het regent, en dat is vaak
dat verkopen ze in de Indische winkel,... koeienpis
Boomlopen
zonsondergang
zaterdag 9 april 2011
dinsdag 5 april 2011
fotokes
Moskee in Marang
waterval onderweg van ene kant Tioman island naar andere kant (3uur wandeling)
Tioman bewoners
boathouse in Singapore
Hollandse grafsteen in Melaka
Malaysia
Na Kuala Lumpur rijden we verder naar het zuiden en overnachten in Port Dickson op een soort bivakplaats. Gelukkig is er buiten ons zo goed als niemand anders dus hebben we het spel voor ons alleen. Het is dan ook maar een rudimentair excuus voor een guesthouse. Als we de volgende dag in Melaka aankomen weet ik al dat we hier een paar dagen gaan blijven hangen. Er hangt hier een heel relaxe sfeer. Melaka heeft een mooi historisch stadsgedeelte met overblijfselen van toen den Hollander en den Portuguees er zaten. We hebben dan ook voor het eerst sinds lang een 'stadhuys' gezien en wat grafstenen met daarop: Hier Ligcht begraeven den weduwe van...' De Portuguese invloed in vooral te merken aan cakejes en koekjes want de meeste mensen met portuguese 'roots' zijn via intermarriage ondertussen niet te onderscheiden van andere Malays. Den Hollander heeft hier niet echt kunnen liefkozen en heeft hier buiten bovenvernoemde zerken, een stadhuis en een kanon niet veel achtergelaten. Ik heb smalend horen vertellen dat de vrouwen hen niet moesten ;)
In Malaysia hebben ze net zoals bij ons de gewoonte dat zo goed als alles hier op zondag gesloten is. Toch wel een verschil met bv. Thailand. Nog zo een verschil: Malaysia is een moslimland dus elke ochtend rond 5.30 galmt de moskee,... zucht, ik snak naar nog eens een nachtje doorslapen!!! Ook hebben ze hier aan elk tankstation een gebedsruimte naast de toiletten. Koenraad heeft zich zo eens bijna vergist maar nog net op tijd zijn fout ingezien. haha.
In Batu Pahat hebben we weer een vegetarisch restaurant gevonden. Na ons eten nodigen de eigenaar en een dienster ons uit om naar hun tempeltje boven het restaurant te gaan kijken. Het is een Taoist tempel (het best te merken aan een dikke smiling Boeddha).
Dus wij, vooral om hen content te stellen, eens gaan kijken.
Op de tweede verdieping is er een klein tempeltje ingericht, speciaal voor wie na het eten nog wat wil bidden. Ze zijn er zo fier op dat wij komen kijken dat ze vragen of wij graag een ceremonie willen zien. Natuurlijk willen wij dat!!! Maar later blijkt dat wij een onderdeel van de ceremonie zijn en de speciale Meester is al onderweg!
Enfin, 'neen' is geen optie meer en uiteindelijk moeten we een ontvangstritueel ondergaan. dwz: Er kwam een speciale priester wat handbewegingen voor ons gezicht doen, we moesten heel veel knielen en buigen en vooral onze lach inhouden. Hij heeft ons ook wat geheimen verteld, maar die kunnen wij nu niet schrijven want anders zijn het geen geheimen meer! Resultaat: weer eens ne keer tegen onze goesting gedoopt. Den Engel aan de Hemele poort zal nogal jaloers zijn als hij ziet hoe heilig wij wel niet zijn.
Na de ceremonie werd ons nog wat fruit en opnieuw eten geserveerd, en niet te vergeten, de eigenaar nam ook de rekening van ons restaurantbezoek voor zijn rekening. Jippa!
Johar Bahru is zowat het zuidelijkste punt van Malaysia en we kunnen er weer terecht bij een couchsurfer, deze keer Buci genaamd. Hij is half Chinees, half Frans.
Samen met Shaun (ook cs'er) komt hij ons oppikken en gaan we rechtstreeks naar een cs bijeenkomst. Het had onderweg geregend dus met een natte poep zat ik daar niet echt op mijn gemak.
Buci's huis (of toch dat van zijn vader) was een beetje spartaans, maar we zaten daar goed. Het was een groot huis waar mensen een kamer konden huren. En dus een kamer voor ons apart. (afgezien van de gekko die elke nacht op ons kussen kwam kakken)
Onze nieuwe kameraad Shaun besluit een feestje te geven en we zijn ook uitgenodigd. Het zal een avond worden met veel tequilla, bier, chips en een luxe kamer met airco en een prive badkamer met zalig ,gezegend-zij-u, warm water. zalig om in deze hitte het zweet er eens goed te kunnen afspoelen en daarna in de koelte te slapen.
's anderendaags gaan we met 3 fransen mee naar hun appartement waar ze een tennisplein hebben. Op blote voeten was het niet echt ideaal tenissen maar ge kunt niet geloven hoe goed ik me geamuseerd heb.
Shaun kan ons de volgende dag een lift naar Singapore geven (gewoon de brug over rijden) en gelukkig kunnen we hier ook couchsurfen want Singapore is DUUR!
Hier niks dan winkels van dure merken. Gucci, D&G, ... Geen H&M te zien hoor.
Singepore is a "fine" country. Voor elke prul krijg je hier een boete (fine).
We hebben ons laten vertellen dat je zelfs geen sigaretten afkomstig van een ander land mag roken. Er moet een stempel van Singapore opstaan. Gelukkig dat wij niet roken.
Er is hier de Singapore Biennale aan de gang, dus Koenraad heeft zich kunnen uitleven. De inkom was redelijk duur dus ik heb mij buiten op een bankje gezet en mij 2u!!! beziggehouden met lezen. En de volgende dag opnieuw 4u!!.
We gaan nog eens zien naar esplanade, the boathouse, de baai en dan terug naar Johor Bahru met de MRT en de bus.
Vanaf nu gaan we via de oostkust naar omhoog rijden dus het eerste plaatsje waar we nu stoppen is Kluang, in de spreekwoordelijke 'middle of nowhere'. Hier kunnen we bij een Chinese familie slapen. Enkel de zoon (Kim Juan) spreekt Engels, de ouders niet maar dat is geen probleem. Het is echt verbazingwekkend hoeveel Chinezen we al buiten China zijn tegengekomen.
De pa van KimJuan is een vinnig oud baasje en hij biedt Koenraad 's avonds een blikje bier aan (in Malaysia is alcohol vreselijk duur vanwege de taks. De overheid probeert zo alcohol gebruik te minimaliseren. Voor moslims die betrapt worden op alcohol gebruik wacht een fikse boete, gevangenisstraf of zweepslagen).
Bij toeval blijft er de volgende dag ook nog een Australier slapen die van plan is met de fiets Zuid-oost Azie te doorkruisen. Lang gaat hij dat volgens mij toch niet volhouden want hij doet niks anders dan zich door iemand laten voorttrekken. (Ja ook door onzen Timmy).
Maar op ne keer is het toch eens ferm mis gegaan, hij hield zich vast aan een camion maar die ging net iets te snel en toen is hij met zijn gezicht tegen de grond gegaan. Hij heeft geluk gehad dat hij niet onder de wielen is terecht gekomen.
KimJuan neemt ons mee naar de markt van Ayer Itam, naar een organische fruitfarm, een chinese tempel en naar Little India. Als Koenraad en ik 's avonds na lang zoeken eindelijk een zonnebril voor mij kopen blijkt dat we zijn opgelicht. De verkoper (een opticien) had gezegd dat het een originele was maar na het in een andere winkel getest te hebben bleek dat het een imitatie (wel een hele goeie) was. Wij dus terug om ons geld terug te vragen. Als we eindelijk bij de winkel aankomen is deze vreemd genoeg nog gesloten. Plots herkennen we de optieker en we gaan op hem af, maar zodra hij ons in het oog heeft probeert hij te vluchten richting de lift. De lift is vandaag niet zijn beste vriend en laat hem lang genoeg wachten zodat wij hem kunnen tegenhouden (dank u lift!).Dus:geld teruggevraagd. De verkoper wou ons nog 3 procent visakosten aanrekenen maar toen is Koenraad eens ferm in zijn kram geschoten en kregen we onze centen terug.
In Mersing start de zoektocht naar een goedkoop hotelletje opnieuw. We vinden niet dadelijk iets naar ons budget wanneer er plots een Chinees ons aanbiedt om bij zijn thuis te slapen. We keken er eigenlijk naar uit van ons eventjes af te zonderen van de buitenwereld, maar we kunnen weer niet weigeren. We gaat er dus (met tegenzin) op in.
Onze Chinees is een eenzame man met een groot huis. De man (Mr. Foo) is volgens mij de dorpsgek ofzo. Hij heeft 35 kippen in piepkleine hokjes zitten. De arme beestjes kunnen zich niet eens omdraaien. Mr. Foo herhaalt ook alles 27 keer, en de volgende dag opnieuw. Hij heeft neuskanker gehad en er loopt constant oranje pus uit zijn neus.
Hij wil ook alles voor ons beslissen, bv welke saus we moeten eten, of ik me met warm of koud water douch, hoe laat ik moet opstaan, hoe laat we de boot moeten pakken, wanneer we de brommerband laten vervangen,... alles gewoon.
Elke ochtend om 6u staat hij op om aan het strand ochtendgymnastiek te doen en hij verwacht van ons hetzelfde. Dus de volgende ochtend, na wakker gemaakt te worden door onze wekker van de moskee, hebben we het aan ons been. Eerst moeten we een rondje wandelen over een bergske, hier en daar eens goed inademen want ze hebben goei lucht daar hoor (haha) en dan wat stretch- en ademhalingsoefeningen bij een kung-fu meester. De sessie wordt afgesloten met een lachoefening. De tranen stroomden over mijn wangen.
We kunnen de brommer bij Mr. Foo laten staan als we de boot naar Tioman-island nemen. Hier is het echt een paradijs. Het weer is goed, niet teveel touristen, helder water dus ideaal om te snorkelen. Aan het marinepark stikt het van de vissen. Ze zwemmen zelfs tegen mijn bril aan en knabbelen aan mijn horloge. Ze hebben alle kleuren en maten. jaja zelfs fluo kleuren. Heel mooi.
Je kan je met de auto naar de andere kant van het eiland laten brengen voor 700 frank de man of je kan ook wandelen door de jungle. Rara wat zouden wij gekozen hebben. Een tocht van 3u heen, wat lezen op het strand en snorkelen, en 3u terug. Amai dat voelt ge 's anderendaags wel. Of misschien zijn we gewoon oud aan het worden.
Tijdens een van mijn snorkelsessies heb ik behalve zeekomkommers, koraal (veel dood) en zee-egels, mijn eerste haai gespot. Een kleintje met een zwarte tip op zijn rugvin. Ik was echt onder de indruk. Jammer dat ze zo snel zijn.
En dan komen we terug in het land van Mr. Foo. Als hij ons de volgende dag na de ochtendgymnastiek mee eten neemt, besluit hij weer voor ons te bestellen. Koenraad wilt meegaan om zeker te zijn dat zijn maaltijd vegan is. De man is daar blijkbaar niet mee gediend en duwt Koenraad een beetje weg en zegt: ga zitten, ga zitten, you sit, go sit, sit down, you go... Koenraad ontwikkelt een ochtendhumeur dat bij elke herhaling exponentieel groeit en probeert zichzelf te kalmeren. Eventjes later verteld de goede mr. Foo dat Koenraad zijn twee curry's met elkaar moet mengen. Maar om zeker te zijn dat Koenraad zijn woorden goed heeft begrepen begint hij met zijn gebruikte lepel in Koenraad zijn bord te roeren. Wslgelijk. De stoom kwam uit Koenraads oren en er manifesteerde zich een ader ter grootte van de Mekong op zijn voorhoofd van woede(haha)
Onderweg naar Kuantan heeft Koenraad zijn pet kwijt gedaan. Reeds 8 jaar was hij er de trotse eigenaar van dus het viel hem wel zwaar. Hij was zelfs bereid er 80km voor terug te rijden om op speurtocht te gaan. Maar de rede kon uiteindelijk zegevieren en met pijn in het hart en het hoofd hebben we de reis verdergezet.
Het weer begint weer regenachtig te worden dus onze stop aan Cherating Beach valt in het water.
In Cukai willen we naar de firefly's gaan maar owv het slechte weer hebben we ook hier weer geen geluk mee. De vuurvliegjes zijn namelijk te lui om te werken als het regent.
In Marang kunnen we slapen in een kamertje dat een Malay familie nog op overschot heeft. Er staat wel geen bed in maar gelukkig hebben we ons matraske nog. Adila komt ons om 9u vragen of alles naar wens is. Ze is zo gelukkig dat ze contact kan hebben met buitenlanders en ze doet niks anders dan vragen stellen over Belgie, onze cultuur en onze reis. Ze hebben hier nog nooit ne buitelander gezien, alleen in de boekskes, en ze bekijken ons dus alsof we twee dansende aapkes zijn met hun onderbroek binnestebuiten op hun kop... ongeveer!
Omdat het weer nog steeds slecht is varen er geen boten naar Kapas island dus besluiten we naar de Sekayu-waterval te rijden. Aan de onderkant van de berg is het mooi maar we besluiten toch om te voet naar de top te klimmen, op zoek naar meer en beter. De terugweg ging misschien 3x zo snel want onze queeste naar meer was beantwoord door MEER...MEER BLOEDZUIGERS. Zodra we hadden ontdekt dat we onder de bloedzuigers zaten schoot mijn vitesse in 5de en op een mum van tijd waren we beneden. Miljaar. En dat bloeden stopt dan nog niet dadelijk he! Heel mijn witte schoen ziet nu dus rood.
Het Kenyir Lake is de grootste 'manmade' vijver van ZO Azie. Helaas kunnen we er maar een half uurtje van genieten als we voor het donker terug willen zijn. En dan begint het te gieten. Kletsnat dus en helaas geen warm water om ons te douchen.
De volgende halte is Kuala Terranganu waar we de beste boterham ooit gegeten hebben. Groentjes met rozijnen, pitjes, appel en zelfgemaakte soyaboter. njam njam.
We willen stoppen in Merang maar dit blijkt zo een gat, er is niet eens een centrum, dat we besluiten door te rijden tot Kuala Besut. Hier kunnen we Timmy parkeren in een travelagency terwijl wij naar Pulau Kecil gaan. We moeten een klein bootje nemen dat zo hard gaat dat het lijkt alsof we vliegen over het water. En als dat dan met een schok neerkomt voelt ge dat ferm in uwe rug hoor!
Pulau Kecil is heel verschillend van Pulau Tioman. We vinden een betaalbare hut maar het uitzicht is veel minder. (Helaas waren alle hutten met zee-uitzicht reeds bezet)
Het koraal hier is helemaal dood. De zichtbaarheid tijdens het snorkelen is ook veel minder maar dat komt omdat het weer de afgelopen dagen niet goed geweest is.
Als we de volgende dag op snorkeltrip gaan hebben we de boot voor ons alleen. Maar helaas niet het water. We stoppen eerst aan fishpoint waar we, behalve duizenden vissen in alle kleuren en maten, ook weer een haai zien. Deze keer hebben we zwemvliezen aan dus kunnen we hem toch even volgen. In Sharkpoint heb ik er geen enkele gezien. Doeme toch. En dan gingen we richting turtle bay. Er waren zeker 10 boten aan het rondvaren op zoek naar een zeeschildpad. Gelukkig had onze bootman als eerste eentje gezien (aan het grazen op de bodem) dus hadden we toch 5 sec de schildpad voor ons alleen. Van zodra de andere boten zagen dat we te water gingen vlogen ze naar ons toe en voor ik het wist had ik 7 zwemvliezen in mijn gezicht gehad en belemmerden 9 dikke pensen mijn zicht. Dit was echt NIET fijn. Daarna hadden we er nog eentje gezien maar ook hier weer hetzelfde verhaal.
De stop aan the lighthouse is bekent om het mooi koraal,... ja wadde. Ook hier weer veel afgestorven stukken. En dan was er dat kleine visje. Hij vond mijn ogen blijkbaar heel interessant want hij zwom constant tegen mijn bril aan. Al scheel kijkend kon ik toch nog zien dat hij er goed uitzag maar na wat te ver te zijn afgedreven moest ik al mijn krachten bundelen om tegen de sterke stroming terug tot aan de boot te zwemmen zonder mijn zwemvliezen ( op de boot achtergelaten) Gelukkig kwam Koenraad mij redden en zo sleepte Taxi-Koenraad mij naar de boot, lief he!
De laatste halte was dan romantic beach en voor even was het de naam waardig. Een mooi strand met mooi helder water. Goed verstopt onder het zand vonden we dan een pijlstaartrog. Een kei groot beest met een lange staart. Een beetje verderop zaten er nog verschillende kleintjes, grijze met gele stippen en een scorpionfish. En toen kwamen ook hier weer boten vol touristen aan. Toen was het sprookje over.
De volgende dag namen we de boot (vliegboot) terug en zijn we verder gereden naar Kota Bharu. Onderweg stoppen we aan een 300 jaar oude moskee die geheel uit hout gebouwd is en waarbij ze geen ijzeren nagels gebruikt hebben. Maar omdat we geen moslim zijn mochten we er niet binnen (en nog ne keer gedoopt worden zit er niet in! trois est trop!)
voila het zweet druipt hier van mijne rug af (ja het is terug warm warm warm)
tot de volgende
gr
Els en Koenraad
deze post is gewijd aan Koenraad zijn pet o2003 +2011
In Malaysia hebben ze net zoals bij ons de gewoonte dat zo goed als alles hier op zondag gesloten is. Toch wel een verschil met bv. Thailand. Nog zo een verschil: Malaysia is een moslimland dus elke ochtend rond 5.30 galmt de moskee,... zucht, ik snak naar nog eens een nachtje doorslapen!!! Ook hebben ze hier aan elk tankstation een gebedsruimte naast de toiletten. Koenraad heeft zich zo eens bijna vergist maar nog net op tijd zijn fout ingezien. haha.
In Batu Pahat hebben we weer een vegetarisch restaurant gevonden. Na ons eten nodigen de eigenaar en een dienster ons uit om naar hun tempeltje boven het restaurant te gaan kijken. Het is een Taoist tempel (het best te merken aan een dikke smiling Boeddha).
Dus wij, vooral om hen content te stellen, eens gaan kijken.
Op de tweede verdieping is er een klein tempeltje ingericht, speciaal voor wie na het eten nog wat wil bidden. Ze zijn er zo fier op dat wij komen kijken dat ze vragen of wij graag een ceremonie willen zien. Natuurlijk willen wij dat!!! Maar later blijkt dat wij een onderdeel van de ceremonie zijn en de speciale Meester is al onderweg!
Enfin, 'neen' is geen optie meer en uiteindelijk moeten we een ontvangstritueel ondergaan. dwz: Er kwam een speciale priester wat handbewegingen voor ons gezicht doen, we moesten heel veel knielen en buigen en vooral onze lach inhouden. Hij heeft ons ook wat geheimen verteld, maar die kunnen wij nu niet schrijven want anders zijn het geen geheimen meer! Resultaat: weer eens ne keer tegen onze goesting gedoopt. Den Engel aan de Hemele poort zal nogal jaloers zijn als hij ziet hoe heilig wij wel niet zijn.
Na de ceremonie werd ons nog wat fruit en opnieuw eten geserveerd, en niet te vergeten, de eigenaar nam ook de rekening van ons restaurantbezoek voor zijn rekening. Jippa!
Johar Bahru is zowat het zuidelijkste punt van Malaysia en we kunnen er weer terecht bij een couchsurfer, deze keer Buci genaamd. Hij is half Chinees, half Frans.
Samen met Shaun (ook cs'er) komt hij ons oppikken en gaan we rechtstreeks naar een cs bijeenkomst. Het had onderweg geregend dus met een natte poep zat ik daar niet echt op mijn gemak.
Buci's huis (of toch dat van zijn vader) was een beetje spartaans, maar we zaten daar goed. Het was een groot huis waar mensen een kamer konden huren. En dus een kamer voor ons apart. (afgezien van de gekko die elke nacht op ons kussen kwam kakken)
Onze nieuwe kameraad Shaun besluit een feestje te geven en we zijn ook uitgenodigd. Het zal een avond worden met veel tequilla, bier, chips en een luxe kamer met airco en een prive badkamer met zalig ,gezegend-zij-u, warm water. zalig om in deze hitte het zweet er eens goed te kunnen afspoelen en daarna in de koelte te slapen.
's anderendaags gaan we met 3 fransen mee naar hun appartement waar ze een tennisplein hebben. Op blote voeten was het niet echt ideaal tenissen maar ge kunt niet geloven hoe goed ik me geamuseerd heb.
Shaun kan ons de volgende dag een lift naar Singapore geven (gewoon de brug over rijden) en gelukkig kunnen we hier ook couchsurfen want Singapore is DUUR!
Hier niks dan winkels van dure merken. Gucci, D&G, ... Geen H&M te zien hoor.
Singepore is a "fine" country. Voor elke prul krijg je hier een boete (fine).
We hebben ons laten vertellen dat je zelfs geen sigaretten afkomstig van een ander land mag roken. Er moet een stempel van Singapore opstaan. Gelukkig dat wij niet roken.
Er is hier de Singapore Biennale aan de gang, dus Koenraad heeft zich kunnen uitleven. De inkom was redelijk duur dus ik heb mij buiten op een bankje gezet en mij 2u!!! beziggehouden met lezen. En de volgende dag opnieuw 4u!!.
We gaan nog eens zien naar esplanade, the boathouse, de baai en dan terug naar Johor Bahru met de MRT en de bus.
Vanaf nu gaan we via de oostkust naar omhoog rijden dus het eerste plaatsje waar we nu stoppen is Kluang, in de spreekwoordelijke 'middle of nowhere'. Hier kunnen we bij een Chinese familie slapen. Enkel de zoon (Kim Juan) spreekt Engels, de ouders niet maar dat is geen probleem. Het is echt verbazingwekkend hoeveel Chinezen we al buiten China zijn tegengekomen.
De pa van KimJuan is een vinnig oud baasje en hij biedt Koenraad 's avonds een blikje bier aan (in Malaysia is alcohol vreselijk duur vanwege de taks. De overheid probeert zo alcohol gebruik te minimaliseren. Voor moslims die betrapt worden op alcohol gebruik wacht een fikse boete, gevangenisstraf of zweepslagen).
Bij toeval blijft er de volgende dag ook nog een Australier slapen die van plan is met de fiets Zuid-oost Azie te doorkruisen. Lang gaat hij dat volgens mij toch niet volhouden want hij doet niks anders dan zich door iemand laten voorttrekken. (Ja ook door onzen Timmy).
Maar op ne keer is het toch eens ferm mis gegaan, hij hield zich vast aan een camion maar die ging net iets te snel en toen is hij met zijn gezicht tegen de grond gegaan. Hij heeft geluk gehad dat hij niet onder de wielen is terecht gekomen.
KimJuan neemt ons mee naar de markt van Ayer Itam, naar een organische fruitfarm, een chinese tempel en naar Little India. Als Koenraad en ik 's avonds na lang zoeken eindelijk een zonnebril voor mij kopen blijkt dat we zijn opgelicht. De verkoper (een opticien) had gezegd dat het een originele was maar na het in een andere winkel getest te hebben bleek dat het een imitatie (wel een hele goeie) was. Wij dus terug om ons geld terug te vragen. Als we eindelijk bij de winkel aankomen is deze vreemd genoeg nog gesloten. Plots herkennen we de optieker en we gaan op hem af, maar zodra hij ons in het oog heeft probeert hij te vluchten richting de lift. De lift is vandaag niet zijn beste vriend en laat hem lang genoeg wachten zodat wij hem kunnen tegenhouden (dank u lift!).Dus:geld teruggevraagd. De verkoper wou ons nog 3 procent visakosten aanrekenen maar toen is Koenraad eens ferm in zijn kram geschoten en kregen we onze centen terug.
In Mersing start de zoektocht naar een goedkoop hotelletje opnieuw. We vinden niet dadelijk iets naar ons budget wanneer er plots een Chinees ons aanbiedt om bij zijn thuis te slapen. We keken er eigenlijk naar uit van ons eventjes af te zonderen van de buitenwereld, maar we kunnen weer niet weigeren. We gaat er dus (met tegenzin) op in.
Onze Chinees is een eenzame man met een groot huis. De man (Mr. Foo) is volgens mij de dorpsgek ofzo. Hij heeft 35 kippen in piepkleine hokjes zitten. De arme beestjes kunnen zich niet eens omdraaien. Mr. Foo herhaalt ook alles 27 keer, en de volgende dag opnieuw. Hij heeft neuskanker gehad en er loopt constant oranje pus uit zijn neus.
Hij wil ook alles voor ons beslissen, bv welke saus we moeten eten, of ik me met warm of koud water douch, hoe laat ik moet opstaan, hoe laat we de boot moeten pakken, wanneer we de brommerband laten vervangen,... alles gewoon.
Elke ochtend om 6u staat hij op om aan het strand ochtendgymnastiek te doen en hij verwacht van ons hetzelfde. Dus de volgende ochtend, na wakker gemaakt te worden door onze wekker van de moskee, hebben we het aan ons been. Eerst moeten we een rondje wandelen over een bergske, hier en daar eens goed inademen want ze hebben goei lucht daar hoor (haha) en dan wat stretch- en ademhalingsoefeningen bij een kung-fu meester. De sessie wordt afgesloten met een lachoefening. De tranen stroomden over mijn wangen.
We kunnen de brommer bij Mr. Foo laten staan als we de boot naar Tioman-island nemen. Hier is het echt een paradijs. Het weer is goed, niet teveel touristen, helder water dus ideaal om te snorkelen. Aan het marinepark stikt het van de vissen. Ze zwemmen zelfs tegen mijn bril aan en knabbelen aan mijn horloge. Ze hebben alle kleuren en maten. jaja zelfs fluo kleuren. Heel mooi.
Je kan je met de auto naar de andere kant van het eiland laten brengen voor 700 frank de man of je kan ook wandelen door de jungle. Rara wat zouden wij gekozen hebben. Een tocht van 3u heen, wat lezen op het strand en snorkelen, en 3u terug. Amai dat voelt ge 's anderendaags wel. Of misschien zijn we gewoon oud aan het worden.
Tijdens een van mijn snorkelsessies heb ik behalve zeekomkommers, koraal (veel dood) en zee-egels, mijn eerste haai gespot. Een kleintje met een zwarte tip op zijn rugvin. Ik was echt onder de indruk. Jammer dat ze zo snel zijn.
En dan komen we terug in het land van Mr. Foo. Als hij ons de volgende dag na de ochtendgymnastiek mee eten neemt, besluit hij weer voor ons te bestellen. Koenraad wilt meegaan om zeker te zijn dat zijn maaltijd vegan is. De man is daar blijkbaar niet mee gediend en duwt Koenraad een beetje weg en zegt: ga zitten, ga zitten, you sit, go sit, sit down, you go... Koenraad ontwikkelt een ochtendhumeur dat bij elke herhaling exponentieel groeit en probeert zichzelf te kalmeren. Eventjes later verteld de goede mr. Foo dat Koenraad zijn twee curry's met elkaar moet mengen. Maar om zeker te zijn dat Koenraad zijn woorden goed heeft begrepen begint hij met zijn gebruikte lepel in Koenraad zijn bord te roeren. Wslgelijk. De stoom kwam uit Koenraads oren en er manifesteerde zich een ader ter grootte van de Mekong op zijn voorhoofd van woede(haha)
Onderweg naar Kuantan heeft Koenraad zijn pet kwijt gedaan. Reeds 8 jaar was hij er de trotse eigenaar van dus het viel hem wel zwaar. Hij was zelfs bereid er 80km voor terug te rijden om op speurtocht te gaan. Maar de rede kon uiteindelijk zegevieren en met pijn in het hart en het hoofd hebben we de reis verdergezet.
Het weer begint weer regenachtig te worden dus onze stop aan Cherating Beach valt in het water.
In Cukai willen we naar de firefly's gaan maar owv het slechte weer hebben we ook hier weer geen geluk mee. De vuurvliegjes zijn namelijk te lui om te werken als het regent.
In Marang kunnen we slapen in een kamertje dat een Malay familie nog op overschot heeft. Er staat wel geen bed in maar gelukkig hebben we ons matraske nog. Adila komt ons om 9u vragen of alles naar wens is. Ze is zo gelukkig dat ze contact kan hebben met buitenlanders en ze doet niks anders dan vragen stellen over Belgie, onze cultuur en onze reis. Ze hebben hier nog nooit ne buitelander gezien, alleen in de boekskes, en ze bekijken ons dus alsof we twee dansende aapkes zijn met hun onderbroek binnestebuiten op hun kop... ongeveer!
Omdat het weer nog steeds slecht is varen er geen boten naar Kapas island dus besluiten we naar de Sekayu-waterval te rijden. Aan de onderkant van de berg is het mooi maar we besluiten toch om te voet naar de top te klimmen, op zoek naar meer en beter. De terugweg ging misschien 3x zo snel want onze queeste naar meer was beantwoord door MEER...MEER BLOEDZUIGERS. Zodra we hadden ontdekt dat we onder de bloedzuigers zaten schoot mijn vitesse in 5de en op een mum van tijd waren we beneden. Miljaar. En dat bloeden stopt dan nog niet dadelijk he! Heel mijn witte schoen ziet nu dus rood.
Het Kenyir Lake is de grootste 'manmade' vijver van ZO Azie. Helaas kunnen we er maar een half uurtje van genieten als we voor het donker terug willen zijn. En dan begint het te gieten. Kletsnat dus en helaas geen warm water om ons te douchen.
De volgende halte is Kuala Terranganu waar we de beste boterham ooit gegeten hebben. Groentjes met rozijnen, pitjes, appel en zelfgemaakte soyaboter. njam njam.
We willen stoppen in Merang maar dit blijkt zo een gat, er is niet eens een centrum, dat we besluiten door te rijden tot Kuala Besut. Hier kunnen we Timmy parkeren in een travelagency terwijl wij naar Pulau Kecil gaan. We moeten een klein bootje nemen dat zo hard gaat dat het lijkt alsof we vliegen over het water. En als dat dan met een schok neerkomt voelt ge dat ferm in uwe rug hoor!
Pulau Kecil is heel verschillend van Pulau Tioman. We vinden een betaalbare hut maar het uitzicht is veel minder. (Helaas waren alle hutten met zee-uitzicht reeds bezet)
Het koraal hier is helemaal dood. De zichtbaarheid tijdens het snorkelen is ook veel minder maar dat komt omdat het weer de afgelopen dagen niet goed geweest is.
Als we de volgende dag op snorkeltrip gaan hebben we de boot voor ons alleen. Maar helaas niet het water. We stoppen eerst aan fishpoint waar we, behalve duizenden vissen in alle kleuren en maten, ook weer een haai zien. Deze keer hebben we zwemvliezen aan dus kunnen we hem toch even volgen. In Sharkpoint heb ik er geen enkele gezien. Doeme toch. En dan gingen we richting turtle bay. Er waren zeker 10 boten aan het rondvaren op zoek naar een zeeschildpad. Gelukkig had onze bootman als eerste eentje gezien (aan het grazen op de bodem) dus hadden we toch 5 sec de schildpad voor ons alleen. Van zodra de andere boten zagen dat we te water gingen vlogen ze naar ons toe en voor ik het wist had ik 7 zwemvliezen in mijn gezicht gehad en belemmerden 9 dikke pensen mijn zicht. Dit was echt NIET fijn. Daarna hadden we er nog eentje gezien maar ook hier weer hetzelfde verhaal.
De stop aan the lighthouse is bekent om het mooi koraal,... ja wadde. Ook hier weer veel afgestorven stukken. En dan was er dat kleine visje. Hij vond mijn ogen blijkbaar heel interessant want hij zwom constant tegen mijn bril aan. Al scheel kijkend kon ik toch nog zien dat hij er goed uitzag maar na wat te ver te zijn afgedreven moest ik al mijn krachten bundelen om tegen de sterke stroming terug tot aan de boot te zwemmen zonder mijn zwemvliezen ( op de boot achtergelaten) Gelukkig kwam Koenraad mij redden en zo sleepte Taxi-Koenraad mij naar de boot, lief he!
De laatste halte was dan romantic beach en voor even was het de naam waardig. Een mooi strand met mooi helder water. Goed verstopt onder het zand vonden we dan een pijlstaartrog. Een kei groot beest met een lange staart. Een beetje verderop zaten er nog verschillende kleintjes, grijze met gele stippen en een scorpionfish. En toen kwamen ook hier weer boten vol touristen aan. Toen was het sprookje over.
De volgende dag namen we de boot (vliegboot) terug en zijn we verder gereden naar Kota Bharu. Onderweg stoppen we aan een 300 jaar oude moskee die geheel uit hout gebouwd is en waarbij ze geen ijzeren nagels gebruikt hebben. Maar omdat we geen moslim zijn mochten we er niet binnen (en nog ne keer gedoopt worden zit er niet in! trois est trop!)
voila het zweet druipt hier van mijne rug af (ja het is terug warm warm warm)
tot de volgende
gr
Els en Koenraad
deze post is gewijd aan Koenraad zijn pet o2003 +2011
Abonneren op:
Posts (Atom)