schol
ijsjesverkoper
ongelukje gehad tijdens het surfen
de tarsier
ritje op het dak van de bus
woensdag 19 januari 2011
zaterdag 15 januari 2011
foto's Filipijnen
Chocolat Hills
Ons slaapplekske in Iba
Mount Pinatubo
Een aantal kinderen van Senden Home
Fort Santiago (intramuros)
donderdag 13 januari 2011
Manila
Als we in Osaka het vliegtuig naar Manila willen nemen laten ze ons niet op het vliegtuig tenzij we een forward ticket uit Manila boeken. Verdorie toch, das een tegenvaller. We zijn zoals iedereen ondertussen al weet heel slecht in plannen dus uiteindelijk beslissen we een vlucht naar Bangkok te boeken omdat we daar toch moeten zijn owv onze brommer.
Op de tarmac van het vliegveld staan er 3 Japanners ons vliegtuig uit te wuiven. Typisch Japan?
We hebben een indirecte vlucht en moeten 14u wachten in China. Chinezen zijn nu niet echt de snelste mensen van de wereld dus we moeten vijf uur wachten voor ze ons naar het beloofde hotel brengen.
Omdat ik geen chinese Yuan meer had kwam er een Libanees heel vriendelijk geld aan ons aanbieden zodat we toch twee flesjes drinken konden kopen. Verbazingwekkend hoe vriendelijk mensen kunnen zijn. Hij nodigde ons ook uit om koekjes te komen eten op zijn kamer (wat we vriendelijk weigerden) en ik weet niet eens zijn naam.
De volgende dag moeten we om vijf uur opstaan om met het buske van het hotel naar het vliegveld te gaan. Dit is veel te vroeg want onze vlucht is pas om half negen. Natuurlijk is alles in het vliegveld nog toe dus zit er niks anders op dan ons ergens te placeren en een praatje te maken met Abbie, een vriendelijke Nederlander.
Uiteindelijk komen we dan toch zonder problemen aan in Manila (waar ze ons niet eens vragen naar ons forward ticket zodat we dat dus voor niks geboekt hebben)
In Manila kunnen we bij Japs blijven slapen. Hij neemt ons 's avonds mee naar het kerstfeest van het bedrijf van zijn vader. Natuurlijk hebben ze geen vegetarisch eten voorzien maar we kunnen nog van de kaart bestellen.
's avonds gaan we met Japs en Claudine naar een bierbar. Koenraad is overgelukkig wanneer blijkt dat ze er westmalle hebben. Omdat het bijna kerstmis is gaan we samen naar de openluchtmis en lichtshow. De show is mooi, de mis te lang.
We hebben besloten om van de Filipijnen onze vakantie in onze vakantie te maken. Niet meer zoveel op het geld letten en het er eens goed van pakken.
Dus de volgende dag gaan we met Japs wakeboarden. Super!!
Nadien gaan we met uitzicht op taalvulcano nog lekker eten en terug in Makati genieten we van 1,5u massage. Als Japs kerstmis gaat vieren met zijn familie koken Koenraad en ik ons een vlug kerstmaal: noedels uit een pakske.
Op Kerstdag gaan we met ons twee naar intramuros en nadien naar Rizal park waar het precies pukkelpop is. Duizenden zitten op het gras gezellig te picknicken of te slapen.
Bij Japs komt er een nieuwe couchsurfer, Jeff van Canada, een heel grappige kerel.
Omdat we op voorhand maar voor drie nachten aangevraagd hadden verhuizen we naar de zetel in de living en kan Jeff in het bed slapen.
Japs neemt ons allen mee naar een kroeg waar ze fluo drinken hebben en waarvan je stoelgang dus ook verkleurt. Grappig.
De volgende dag komt de directeur van Senden Home (een project voor straatkinderen van Manila) ons ophalen met het buske. Als we aankomen op het project zelf zitten de kinderen ons al op te wachten aan de tafels. Omdat het schoolvakantie was waren er op dat moment zo'n 20 kinderen aanwezig. De anderen brachten de vakantie door bij hun familie. Maar niet iedereen had dat geluk dus.
Senden Home is een project dat de kinderen opvangt, onderwijs voorziet en probeert om ze met de familie te herenigen indien mogelijk. Ze zijn hard aan het werken aan een website en van zodra die online is zal ik het laten weten.
Ze zijn ontzettend blij als we ze allemaal een dikke reep chocolade geven. Aan de blik in hun ogen kan je zien dat verschillende onder hen verschrikkelijke dingen meegemaakt hebben.
Gelukkig hebben ze nu dankzij Senden Home uitzicht op een betere toekomst.
Senden Home krijgt geen steun van de overheid en is dus volledig afhankelijk van giften. Dus hebben we een overschrijving gedaan uit de pot die jullie gevuld hebben door wafels te eten. (waarvoor hartelijk dank)
Omdat Mount Pinatubo redelijk ver van Manila ligt moeten we de bus om vier uur snachts nemen. Gelukkig kunnen we de 4x4 ginder delen met een Italiaan en een Fransman want het is redelijk duur. Na een rit van ongeveer 45 min door beken en over rotsen moeten we nog 1,5u wandelen. We komen als eerste boven aan (dus het vroeg opstaan is toch nuttig geweest) en het uitzicht is magisch. Hel blauw groen water in de krater,... heel mooi. Hoewel er staat dat zwemmen verboden is nemen we toch een frisse duik.
Nadien reizen we door naar Iba Zambales waar we hebben afgesproken met de broer en schoonzus van Japs (Peig en Karla). Omdat het al donker is als we aankomen vragen we aan de tuk-tuk chauffeur om ons af te zetten aan een goedkoop hotel. Ja wadde.
Het was een hotel dat je per uur kon betalen, moet ik nog meer zeggen.
We hebben met onze kleren aangeslapen omdat alles onder de vlekken zat. Maar voor we konden gaan slapen moesten we eerst nog een half uur op muggenjacht.
Helaas waren de golven de volgende dag niet echt goed om te surfen dus hebben we er maar skimboarden en bodyboarden van gemaakt. Ook heel plezant.
Koenraad heeft een nieuwe hobby gevonden.
Terug in Manila vieren we nieuwjaarsavond met Jenny. Vanaf de skylounge hadden we een goed uitzicht over een groot deel van Manila. Het was er precies een oorlogszone. Overal maar dan ook overal waar je keek zag je vuurwerk ontploffen en hoorde je knallen. Niet normaal maar wel mooi.
Omdat er de vorige dagen niks van surfen in huis is gekomen gaan we naar La Union. We komen er om vier uur 's nachts aan, het is dus donker en alles is gesloten. Maar gelukkig vinden we een bamboo hutje op het strand zodat we toch een paar uurkes ons ogen kunnen toedoen. En dan: vollen bak surfen. Van 's morgens tot 's avonds.
Ook de volgende dag staan we terug vroeg om om van het surfen te profiteren. En het gaat redelijk goed, tot ik het surfboard tegen mijn scheen krijg en even later ook tegen mijn oogkas met een joekel van een blauw oog tot gevolg. Toen was de pret over.
Als we de bus terug willen nemen moeten we eerst nog 2u in de volle zon wachten. De schoolvakantie is voorbij en dus wil iedereen terug naar de stad.
Via Japs kunnen we onze duikcursus aan een vriendenprijs doen bij Albert. De eerste dag leren we alle skills in het zwembad en de volgende twee dagen neemt hij ons mee naar een resort waar we alles toepassen in zee. Jammer dat er zoveel plankton in het water zat zodat we niet echt veel dieren konden zien. Maar we hebben ons brevet gehaald en dat was het belangrijkste.
De laatste paar dagen brengen we in Bohol duur, een eiland zo'n 600 km ten zuiden van Maniila. Het is vooral bekent omwille van de Tarsier en de chocolat Hills. Beiden zijn we gaan bekijken. De Tarsier is een klein beestje met super grote ogen. Helaas regende het net toen we daar waren en konden we er maar drie zien. Ook het zicht over de chocolat hills was niet optimaal maar we hebben toch genoten van het uitzicht. Op de terugweg zat de bus overvol, maar gelukkig vonden we nog een plaatsje,... op het dak.
Jihaa, af en toe eens duiken om de bananenbladeren te ontwijken. haha, leuk.
En toen was het sprookje alweer gedaan. Veel te snel want de Filipijnen zijn echt kei mooi. Momenteel zijn we terug in Bangkok. We slapen terug bij onze vriend Toom en de eerste dagen waren er zo'n 21 couchsurfers daar. Geloof me, dat is echt wel teveel. Gelukkig was het maar voor een paar dagen dus nu zijn we nog met 9. We gaan proberen ons brommerke zo rap mogelijk terug in orde te brengen zodat we er weer opuit kunnen. Ik hou jullie op de hoogte!
gr
Els
Op de tarmac van het vliegveld staan er 3 Japanners ons vliegtuig uit te wuiven. Typisch Japan?
We hebben een indirecte vlucht en moeten 14u wachten in China. Chinezen zijn nu niet echt de snelste mensen van de wereld dus we moeten vijf uur wachten voor ze ons naar het beloofde hotel brengen.
Omdat ik geen chinese Yuan meer had kwam er een Libanees heel vriendelijk geld aan ons aanbieden zodat we toch twee flesjes drinken konden kopen. Verbazingwekkend hoe vriendelijk mensen kunnen zijn. Hij nodigde ons ook uit om koekjes te komen eten op zijn kamer (wat we vriendelijk weigerden) en ik weet niet eens zijn naam.
De volgende dag moeten we om vijf uur opstaan om met het buske van het hotel naar het vliegveld te gaan. Dit is veel te vroeg want onze vlucht is pas om half negen. Natuurlijk is alles in het vliegveld nog toe dus zit er niks anders op dan ons ergens te placeren en een praatje te maken met Abbie, een vriendelijke Nederlander.
Uiteindelijk komen we dan toch zonder problemen aan in Manila (waar ze ons niet eens vragen naar ons forward ticket zodat we dat dus voor niks geboekt hebben)
In Manila kunnen we bij Japs blijven slapen. Hij neemt ons 's avonds mee naar het kerstfeest van het bedrijf van zijn vader. Natuurlijk hebben ze geen vegetarisch eten voorzien maar we kunnen nog van de kaart bestellen.
's avonds gaan we met Japs en Claudine naar een bierbar. Koenraad is overgelukkig wanneer blijkt dat ze er westmalle hebben. Omdat het bijna kerstmis is gaan we samen naar de openluchtmis en lichtshow. De show is mooi, de mis te lang.
We hebben besloten om van de Filipijnen onze vakantie in onze vakantie te maken. Niet meer zoveel op het geld letten en het er eens goed van pakken.
Dus de volgende dag gaan we met Japs wakeboarden. Super!!
Nadien gaan we met uitzicht op taalvulcano nog lekker eten en terug in Makati genieten we van 1,5u massage. Als Japs kerstmis gaat vieren met zijn familie koken Koenraad en ik ons een vlug kerstmaal: noedels uit een pakske.
Op Kerstdag gaan we met ons twee naar intramuros en nadien naar Rizal park waar het precies pukkelpop is. Duizenden zitten op het gras gezellig te picknicken of te slapen.
Bij Japs komt er een nieuwe couchsurfer, Jeff van Canada, een heel grappige kerel.
Omdat we op voorhand maar voor drie nachten aangevraagd hadden verhuizen we naar de zetel in de living en kan Jeff in het bed slapen.
Japs neemt ons allen mee naar een kroeg waar ze fluo drinken hebben en waarvan je stoelgang dus ook verkleurt. Grappig.
De volgende dag komt de directeur van Senden Home (een project voor straatkinderen van Manila) ons ophalen met het buske. Als we aankomen op het project zelf zitten de kinderen ons al op te wachten aan de tafels. Omdat het schoolvakantie was waren er op dat moment zo'n 20 kinderen aanwezig. De anderen brachten de vakantie door bij hun familie. Maar niet iedereen had dat geluk dus.
Senden Home is een project dat de kinderen opvangt, onderwijs voorziet en probeert om ze met de familie te herenigen indien mogelijk. Ze zijn hard aan het werken aan een website en van zodra die online is zal ik het laten weten.
Ze zijn ontzettend blij als we ze allemaal een dikke reep chocolade geven. Aan de blik in hun ogen kan je zien dat verschillende onder hen verschrikkelijke dingen meegemaakt hebben.
Gelukkig hebben ze nu dankzij Senden Home uitzicht op een betere toekomst.
Senden Home krijgt geen steun van de overheid en is dus volledig afhankelijk van giften. Dus hebben we een overschrijving gedaan uit de pot die jullie gevuld hebben door wafels te eten. (waarvoor hartelijk dank)
Omdat Mount Pinatubo redelijk ver van Manila ligt moeten we de bus om vier uur snachts nemen. Gelukkig kunnen we de 4x4 ginder delen met een Italiaan en een Fransman want het is redelijk duur. Na een rit van ongeveer 45 min door beken en over rotsen moeten we nog 1,5u wandelen. We komen als eerste boven aan (dus het vroeg opstaan is toch nuttig geweest) en het uitzicht is magisch. Hel blauw groen water in de krater,... heel mooi. Hoewel er staat dat zwemmen verboden is nemen we toch een frisse duik.
Nadien reizen we door naar Iba Zambales waar we hebben afgesproken met de broer en schoonzus van Japs (Peig en Karla). Omdat het al donker is als we aankomen vragen we aan de tuk-tuk chauffeur om ons af te zetten aan een goedkoop hotel. Ja wadde.
Het was een hotel dat je per uur kon betalen, moet ik nog meer zeggen.
We hebben met onze kleren aangeslapen omdat alles onder de vlekken zat. Maar voor we konden gaan slapen moesten we eerst nog een half uur op muggenjacht.
Helaas waren de golven de volgende dag niet echt goed om te surfen dus hebben we er maar skimboarden en bodyboarden van gemaakt. Ook heel plezant.
Koenraad heeft een nieuwe hobby gevonden.
Terug in Manila vieren we nieuwjaarsavond met Jenny. Vanaf de skylounge hadden we een goed uitzicht over een groot deel van Manila. Het was er precies een oorlogszone. Overal maar dan ook overal waar je keek zag je vuurwerk ontploffen en hoorde je knallen. Niet normaal maar wel mooi.
Omdat er de vorige dagen niks van surfen in huis is gekomen gaan we naar La Union. We komen er om vier uur 's nachts aan, het is dus donker en alles is gesloten. Maar gelukkig vinden we een bamboo hutje op het strand zodat we toch een paar uurkes ons ogen kunnen toedoen. En dan: vollen bak surfen. Van 's morgens tot 's avonds.
Ook de volgende dag staan we terug vroeg om om van het surfen te profiteren. En het gaat redelijk goed, tot ik het surfboard tegen mijn scheen krijg en even later ook tegen mijn oogkas met een joekel van een blauw oog tot gevolg. Toen was de pret over.
Als we de bus terug willen nemen moeten we eerst nog 2u in de volle zon wachten. De schoolvakantie is voorbij en dus wil iedereen terug naar de stad.
Via Japs kunnen we onze duikcursus aan een vriendenprijs doen bij Albert. De eerste dag leren we alle skills in het zwembad en de volgende twee dagen neemt hij ons mee naar een resort waar we alles toepassen in zee. Jammer dat er zoveel plankton in het water zat zodat we niet echt veel dieren konden zien. Maar we hebben ons brevet gehaald en dat was het belangrijkste.
De laatste paar dagen brengen we in Bohol duur, een eiland zo'n 600 km ten zuiden van Maniila. Het is vooral bekent omwille van de Tarsier en de chocolat Hills. Beiden zijn we gaan bekijken. De Tarsier is een klein beestje met super grote ogen. Helaas regende het net toen we daar waren en konden we er maar drie zien. Ook het zicht over de chocolat hills was niet optimaal maar we hebben toch genoten van het uitzicht. Op de terugweg zat de bus overvol, maar gelukkig vonden we nog een plaatsje,... op het dak.
Jihaa, af en toe eens duiken om de bananenbladeren te ontwijken. haha, leuk.
En toen was het sprookje alweer gedaan. Veel te snel want de Filipijnen zijn echt kei mooi. Momenteel zijn we terug in Bangkok. We slapen terug bij onze vriend Toom en de eerste dagen waren er zo'n 21 couchsurfers daar. Geloof me, dat is echt wel teveel. Gelukkig was het maar voor een paar dagen dus nu zijn we nog met 9. We gaan proberen ons brommerke zo rap mogelijk terug in orde te brengen zodat we er weer opuit kunnen. Ik hou jullie op de hoogte!
gr
Els
Laatste dagen Japan
Met Mama Murakami en de vriendin die een beetje Engels kan rijden we anderhalf uur met de auto om in een vegetarisch restaurant te gaan eten. Nadien droppen ze ons in een museum voor Westerse schilderkunst. Raar om zoiets te gaan bekijken in Japan, maar het was de moeite. Als ze ons terug komen oppikken hebben ze cadeautjes voor ons bij. Koenraad krijgt een typisch japans speelgoed, ik krijg een sleutelhanger en oorbellen.
Gelukkig heb ik truffels gemaakt en terug thuis geven we de vriendin nog van mijn pompoensoep mee.
Onze tijd in Onomichi zit er bijna op. Dus nog maar eens speculaaskoeken bakken. Matsaharu (vijf jaar) vindt het geweldig om mannekes te maken (anpanman = tekenfilmfiguurke van Japan)
Iedereen is om zes uur 's morgens opgestaan (op hun enige vrije dag van de week) om ons uit te wuiven als we de bus naar Osaka nemen. Hier kunnen we bij Mark (Canadees) blijven slapen. In Osaka vinden we een vegetarisch restaurantje dat betaalbaar is en waar ze vegetarische burgers hebben. Man dat heeft gesmaakt.
En nu: op naar de Filipijnen
Gelukkig heb ik truffels gemaakt en terug thuis geven we de vriendin nog van mijn pompoensoep mee.
Onze tijd in Onomichi zit er bijna op. Dus nog maar eens speculaaskoeken bakken. Matsaharu (vijf jaar) vindt het geweldig om mannekes te maken (anpanman = tekenfilmfiguurke van Japan)
Iedereen is om zes uur 's morgens opgestaan (op hun enige vrije dag van de week) om ons uit te wuiven als we de bus naar Osaka nemen. Hier kunnen we bij Mark (Canadees) blijven slapen. In Osaka vinden we een vegetarisch restaurantje dat betaalbaar is en waar ze vegetarische burgers hebben. Man dat heeft gesmaakt.
En nu: op naar de Filipijnen
Abonneren op:
Posts (Atom)