Sabai dii

Laatste dag thailand. We rijden eerst binnendoor naar chiang saen. Kees had zin in een ritje op de brommer dus hij escorteert ons. Chiang saen is een mooi stadje naast de Mekong. Jammer dat we er niet langer kunnen blijven.  Van daaruit gaat het verder naar chiang khong. Wat een mooie rit, het uitzicht over de mekong is prachtig.
Omdat het zondag is zijn alle officiele instanties om een Laos visum te regelen dicht dus moeten we onvoorzien een dag langer blijven. Gelukkig hebben we nog een visum thailand tot de 22 ste, anders moesten we boete betalen. De volgende dag hebben we papieren voor de brommer naar Laos te krijgen geregeld van 8.30 tot 15 u. We moeten timmy op een boot tussen de tankwagens parkeren  op die boot was een kei grappig toilet. Het hing echt van de boot af en alles kwam onmiddellijk in de mekong terecht. Maar de mensen van de boot bewezen nog maar eens dat ze hier echt niks om de natuur geven. Ze namen een zak lege flessen en gooiden die zomaar in de rivier. Om slecht gezind van te worden. Het is hier zo een mooi land maar overal slingert er afval. Heel spijtig. Eindelijk zijn we dan in huay xai, Laos. We zetten koers naar luang namtha. De weg naar daar begint goed maar na een paar kilometer verschijnen de eerste putten. Even later zijn er stroken asfalt verdwenen en nog wat later liggen er opeens int midden van de baan hopen rotsblokken. Een afgrondje waar normaal weg zou moeten zijn is ook geen uitzondering. Zeer vermoeiend kan ik u zeggen. De natuur is wel mooi maar we kunnen er amper van genieten.
Na luang namtha rijden we naar boten aan de grens met china. In al ons enthousiasme zijn we blijkbaar door een controlepost en langs een tolhuis gereden dat we niet gezien hadden. Als we aan de grens zijn kunnen we een kleine blik werpen op china. Jammer dat we niet doormogen. Na wat info gegeven te hebben over reizen door china, vertelt de vriendelijke man ons opeens dat hij problemen heeft om Laos binnen te komen omdat ze moeilijk doen aan het tolhuis en de controlepost die wij zomaar voorbij zijn gereden. In volle paniek rijden we terug om weer te passeren zonder stoppen. Gelukkig heeft niemand ons tegengehouden.
De weg is nu nog slechter dan voordien. We hebben timmy op een gegeven moment zelfs moeten duwen omdat de weg onberijdbaar was. Zoveel hobbels en bobbels dat het licht en het spatbord van de sidecar Stuk zijn gegaan van de trillingen. Als we in udomxai zijn aangekomen zien we dat we ook een stuk neus van Timmy zijn kwijtgespeeld. Verdorie toch.
Net als we willen eten Valt de stroom uit, dus Dan maar gezellig dineren bij kaarslicht. De mensen zijn hier anders Dan in Thailand. Ik weet niet of ze onvriendelijk zijn maar ze draaien gewoon Hun hoofd weg en kunnen niet lachen.
De volgende dag dan weer de slechte weg op om naar luang prabang te gaan. En na ongeveer een uur rijden... Platte band. Het moest er van komen. Gelukkig zijn we net voorbij een Klein dorpke gekomen enkunnen we de brommer tot daar duwen. Een geluk bij een ongeluk want ge kunt hier gemakkelijk uren aan een stuk niks tegenkomen. Bij de brommermaker hebben we dan ineens ook maar materiaal gekocht om het in de toekomst zelf te kunnen doen. We hebben net genoeg geld bij om hem te betalen.
Als we door de bergdorpjes rijden kijken de mensen ons na terwijl Hun ogen precies uit Hun kassen vallen. Precies gelijk in de tekenfilmkes. Mijn glimlach spieren en handje zwaai spieren doen pijn maar we blijven vriendelijk verder doen. Het landschap is magnifiek. Net alsof je op het dak van de wereld aan het rijden bent. Helaas zien we ook verschillende stukken waar het woud al Dan niet illegaal gekapt is.
Gelukkig hebben we voor het donker luang prabang kunnen bereiken. Zo zonder geld vallen geeft toch redelijk wat stress. Na de nightmarket pikken we nog een filmke mee boven op het dak van een gallerij.
De volgende ochtend begint minder goed. Iemand heeft de naftleiding van Timmy kapotgetrokken om de naft te pikken, en we zaten nochtans zo goed als zonder. Ook het stuurslot is geforceerd. Daarom verhuizen we naar een ander guesthouse waar ae Timmy achter een poort kunnen parkeren. 
De watervallen van kuang xi waren wel de moeite. Prachtig uitzicht toen we tot boven geklommen waren. 
Morgen gaan we weer de baan op richting vang vien. 
Gr els, Koenraad en Timmy. 

Eindelijk hebben we onze nummerplaat! dat was het enige waar we ons nog zorgen over aan het maken waren. via een Thaise tussenpersoon hebben we onze plaat dan toch vroeger kunnen halen dan voorzien. gelukkig! Nu kunnen we hopelijk de grens over zonder problemen.

Na zeven keer de plannen te veranderen hebben we dan toch besloten om ons visum te vernieuwen via Laos. we besluiten om niet rechtstreeks naar de grens te rijden vermits we toch tijd genoeg hebben.

Eerste halte is Lampang, ondermeer bekent owv het elephant conservation center. Ik vond dat er niet veel te zien was maar ze doen er wel goeie dingen. Hier worden onder andere zieke olifanten naartoe gebracht om hen de beste zorgen te kunnen toedienen. na te zijn volgetuft door een olifant zijn we dan vertrokken naar het FAO = friends of the asian elephant. dit is ook een hospitaal voor olifanten en ligt naast het ander centrum. Helaas leven ze op voet van oorlog met elkaar. zo worden oa. de wegwijzerborden van het FAO weggehaald, materiaal wordt onderschept, er is zelfs brand gesticht. Ze konden nog net op tijd de olifanten redden. toch stom als ze uiteindelijk hetzelfde doel hebben.

De volgende dag zijn we dan de oudste houten tempel van noord-thailand gaan bezoeken: wat phra that lampang luang. hier kon je sjieke muurschilderingen uit de 16de eeuw zien.

In Phrae hebben we weer in een smerig hotel geslapen. het was al donker toen we aankwamen dus echt veel keus hadden we niet. Toen we de volgende dag opstonden zagen we pas echt de groene schimmel tegen de muur van de badkamer hangen. jakkes. we zijn maar snel vertrokken naar de oudste tempel van Phrae. hier kon je houtsnede zien uit de 13de eeuw. helaas was er niet een groep schoolkinderen daar die constant Hello riepen en dan keihard moesten lachen. en maar wuiven. we moesten zelfs mee op de foto.

Onderweg naar Nan zijn we nog gestopt in phae meuang phi. Hier zijn hele rare rotsformaties door erosie te zien.

In Nan hebben we ons dan eens laten gaan en een mooie kamer genomen. we hebben zelfs tv op de kamer. jammer dat het geluid van filmnet niet werkt.

Als we terugkomen van het middageten zien we dat er op de stoep een familie Chinezen iets aan het vieren is. de 14de februari is het chinees nieuwjaar en wij moeten meevieren. we krijgen bier, vodka, cola en fruit in onze handen gestopt en voor dat je glas halfleeg is vullen ze al bij. ze vinden het helemaal geweldig als we ook nog eens meedansen. zeker als koenraad zijn beste pasjes bovenhaalt. hilarisch. ze versieren ons met bloemen, die dienen om geluk te wensen.
Als we na lang aandringen toch eindelijk mogen doorgaan krijgen we nog een sappige kus van de oma. hilariteit wederom.

Na drie dagen Nan gaan we verder naar Chiang Kham. onderweg even gaan kijken in een art gallery. daarna rijden we door echt PRACHTIGE natuur. Bergen zo hoog dat we Timmy in eerste moeten zetten. Dan heb ik nog mijn eigen bananen gekapt met de machette. njam njam.

In Chiang Kham hebben we ook een fatsoenlijk hotel gevonden. Maar opeens horen we om elf uur water in de badkamer lopen. De waterleiding was gesprongen. niet moeilijk als ze die hadden toegemaakt met een plastiek zak en tape. we moeten dan maar verhuizen naar een andere kamer, niet zo mooi maar wel nog ok.

nu zijn we terug in Chiang Rai, we kunnen gelukkig weer mogen logeren bij Kees. Hier is het echt de hemel op aarde. hij zorgt goed voor ons en we kunnen echt goed uitrusten.

Over een paar dagen vertrekken we naar Laos voor ons visa.

gr

Els

elke ochtend heerlijke cocosnoot, die koenraad voor mij openmaakt


grappig, geef toe


zwarte tempel in Ching Rai


witte tempel in Chiang Rai


no comment


zalig mooi uitzichtop rijstvelden tijdens onze brommerreis

Timmy

onzen Timmy

de job in chiang rai hebben we uiteindelijk niet aangenomen. het was voor een jaar, te beginnen vanaf mei en dat past net niet in ons plan. jammer want chiang rai is een mooie stad.
Kees heeft zich over ons ontfermt en we zijn echt met ons gat in de boter gevallen bij hem.
Hij heeft ons de mooiste plekskes van chiang rai laten zien. zo zijn we naar de zwarte tempel geweest. een heel verschil met al dat goud. maar super sjiek. hij verzamelde ook dierenbeenderen, vellen, schedels...
de waterval was ook gezellig, en via kees hebben we kennis gemaakt met patrice, die uit medelijden drie olifanten gekocht heeft in het akhadorp. ze worden daar niet zo goed behandeld. zo hebben ze bijvoorbeeld geen schaduw en moeten dus de ganse dag in de blakende zon staan. als patrice dan voorstelde om een afdak te bouwen zeiden ze hem: doe maar. of betaal maar. triestig.

maar ik heb ook genoten hoor. elke ochtend een kokosnoot eten op het terras in het zonneke... zalig. we hebben er zelfs een gewoonte van gemaakt om dit elke ochtend te doen, waar we ook zijn. er gaat niks boven een lekker fruitontbijt.

na chiang rai zijn we dan doorgereden naar mae salong. s morgens om 6 uur opgestaan om de plaatselijke ochtendmarkt te bezoeken waar de bergvolken hun waren komen verkopen. die dragen van die typische kledij, elke stam heeft iets aparts.
mooi. we waren de enige buitenlanders dus we weten van die mensen dat het echt is. (soms huren ze mensen in om zo gekleed te gaan om de touristen te laten betalen.)

na mae salong dan richting thaton. ons brommerke heeft super goed zijn best gedaan. hij heeft ons op geen enkel moment in de steek gelaten. zelfs niet op de steilste bergen die ik ooit bereden heb. tis ne goeie onze Timmy.

na mae salong dan gestopt in chiang dao. daar een grot bezocht, maar de gids was slecht, en das nog zacht uitgedrukt. hij sprak amper engels en hij scheen enkel op de trap ipv op de grot. ik heb dat dan twee keer duidelijk gemaakt dat ik ook wel grot wou zien, maar hij wou niet luisteren.
bleek dat we nadien ook nog eens fooi moesten geven, 100 bath. uit beleefdheid hebben we dat dan maar gedaan.

toen we in het vegetarisch brakske gingen eten hebben we van de vrouw daar nog een tros bananen gekregen. het is al de tweede keer dat ons dat overkomt. iedereen is hier zo vriendelijk. en ze kijken ons allemaal na, doen teken met hun duim op dat ze het geweldig vinden.

op de weg naar chiang mai zijn we nog olifanten tegengekomen. ik kon het niet laten om ze een paar lekkere banaantjes te geven.
deze olifanten werden gelukkig wel goed verzorgd

maar nu zijn we dus terug in chiang mai. en in begin vond ik deze stad maar niks, maar nu vind ik het hier echt wel leuk en gezellig.
waarschijnlijk omdat we nu al wat mensen hebben leren kennen.
juist weer een jobaanbieding gehad. we kunnen engelse les geven 2 weekends per maand, en we verdienen er goed geld mee. maar das pas voor binnen 2 maanden... dus we zullen wel zien wat we doen.
morgen ga ik zwemles geven aan de studenten die naar amerika gaan en daar lifeguard moeten zijn. dat gaat nog iets geven want er zijn er een aantal bij die pas sinds drie dagen hebben leren zwemmen. maw: ik ga dus de bitch zijn die hun droombel doet uiteenspatten. beter nu dan in amerika want ik las juist op de jobvoorwaarden dat ze 300 yards moeten kunnen zwemmen, 2 min watertrappelen en dan nog een pop opduiken. en als ze niet voldoen worden ze niet aangenomen. maar als ze in amerika langer dan 2weken geen job hebben worden ze terug naar thailand gestuurd. dus kunnen ze beter hier horen dat ze al een andere job moeten zoeken. ik zal morgen wel zien. hier kan ik wel niet in bikini zwemmen, ik moet een short en t-shirt overaandoen. haha

voor de rest is alles op en top. we genieten echt volle bak.
we gaan alles op t gemakske doen. binnen 20 dagen verloopt ons visa dus moeten we de grens over om een nieuw visa te regelen.
we gaan dus nog zeker twee maanden langer in thailand blijven. tis hier zo goed.

groetjes
els