Onze Japanse familie Murakami
koenraad, mama en papa Murakami
Wat er overbleef na de atoombom in Hiroschima
Met de fiets van eiland naar eiland (in de ijzige koude)
http://www.blogger.com/
vrijdag 31 december 2010
japan
Onze Japanse familie Murakami
koenraad, mama en papa Murakami
Wat er overbleef na de atoombom in Hiroschima
Met de fiets van eiland naar eiland (in de ijzige koude)
http://www.blogger.com/
vrijdag 17 december 2010
donderdag 16 december 2010
fotokes
Natuurschoon in Kurama
intens rode maple trees
poging om de draak ondersteboven te zien in the landbridge
natuurschoon in Taiza Tango
"grollige toeren" aan de standbeelden op het strand van Taiza Tango
Japanaco II
De couchsurfer waarbij we blijven slapen blijkt 3 uur van Kyoto centrum te wonen. Helemaal in de peninsula aan de zee. Het plaatsje heet Taiza Tango en er is buiten J. ,die daar Engelse les geeft, geen andere buitenlander te bekennen. Tot wij dus op de bus springen en daar Ian, een muziekant van Malta leren kennen. Hij blijft ook bij J. slapen.
De eerste avond geeft Ian al een miniconcertje in een plaatselijk cafetje. Het publiek bestaat uit 4 Japanners en ons. Maar het is heel gezellig.
De volgende ochtend neemt J. ons mee naar zijn schooltje want de kindjes geven een voorstelling. We verstaan er geen fluit van maar het doet me denken aan ouderavond van de chiro.
Als we langs de kustlijn rijden hebben we een mooi uitzicht over de zee. Hier zijn verschillende mooie natuurlijke bezienswaardigheden. Behalve het natuurlijk schoon gaan we ook nog naar de eenzame vuurtoren en naar twee immense standbeelden op het strand.
Als de dag bijna voorbij is besluiten we om ons eens te verwennen in een typisch Japans badhuis. Eerst moet je je wassen en daarna kan je genieten van het zalig warme water in het grote bad. Het is naakt maar gelukkig wel gescheiden.
Als ik eruit ga zie ik opeens de bomma die langs mij in het bad zat een pamper aandoen. Ge kunt al raden wat ik toen dacht,...
's anderendaags, nadat we Ian in het station hebben afgezet, neemt J. ons mee naar the landbridge, een van de mooiste plekjes in Japan. Nadat we er helemaal over gewandeld zijn moeten we aan de andere kant de berg opklimmen en als je vanaf daar ondersteboven naar the landbridge kijkt zou je een draak moeten zien. Dat is me toch niet gelukt.
Op de berg is het landschap ook super mooi. De maple trees kleuren deze tijd van het jaar intens rood. Kei mooi. Op de terugweg plukken we nog wat mandarijntjes voor onderweg en dan ist weer tijd om verder te gaan.
Omdat J. toch in Kyoto city moet zijn kunnen we met hem meerijden en daar bij zijn vrienden (Anders en Joanna) blijven slapen.
Kurama is een van de mooiste en rustigste plekjes van Kyoto city. Het is een tempel boven op een berg en onderweg passeer je weer mooie natuur. Na Kurama willen we nog naar een andere tempel dus proberen we te liften. En jawel, al bij de derde auto hebben we prijs. Een oudere man en zijn mama brengen ons naar de plek waar we moeten zijn. Ze kunnen geen Engels, wij geen Japans maar mbv. onze Ipod kunnen we toch wat communiceren. En we krijgen nog heerlijke kastanjes erbij.
's Avonds maken we met ons tweetjes nog een avondwandeling langs de rivier waar er een gezellige drukte heerst en dan gaan we voor de eerste keer sinds ons verblijf in Japan uit eten. Falafel.
De volgende dag is Anders vrij dus hij neemt ons mee naar de Toji tempel waar we even rondhangen en dan gaan we weer naar de rivier waar de meeuwen het brood zo goed als uit je hand komen pikken. In de straten komen we twee Geisha's tegen, wat tegenwoordig zeer zeldzaam is.
Op 2 december gaan we met Anders en Joanna naar Nara, waar een verlaten themapark ligt. (Dreamland dat in 2006 is dichtgegaan) Als we aan de ingang komen is deze helemaal dichtgetimmerd met houten platen. We proberen eerst nog om ze los te krijgen maar dat is onbegonnen werk. Dan maar een andere ingang zoeken. En jawel, 15 minuten later zien we een redelijk laag poortje met prikkeldraad. We slagen erin om er zonder kleerscheuren over te klimmen. Er staan twee auto's maar dat is alleen maar om te laten lijken of er iemand is, want na een grondige inspectie hebben we het park voor ons alleen. ZALIG!!! Een rollercoaster, een spiegelpaleis, de boomstammen, de rups, de draaimolen,... het staat er nog allemaal. En sommige dingen zijn nog in redelijk goede staat. Natuurlijk gaan we overal eens op- en inzitten.
Als we beslissen om rustig door te gaan horen we opeens een brommer. Het is de man van de security. Gelukkig zijn we net in een smal straatje zodat hij ons nog niet kan zien. We moeten lopen, sluipen, verstoppen en nog eens lopen voor we terug aan de poort komen en dan,... De securityman is (per ongeluk) zo vriendelijk geweest om de poort open te laten dus kunnen we zomaar naar buiten zonder klimwerk. Ideaal. Dit was echt een super leuke dag.
We beslissen om toch maar de bus te nemen naar Onomichi (100 km van Hiroshima) ipv. te liften. Hier kunnen we bij de familie van Kanako blijven slapen. Mama en papa Murakami staan ons aan het station al op te wachten. Het is de verjaardag van het 2-jarige nichtje dus we doen ons best om een lekkere chocolade cake te maken en gelukkig valt ze in de smaak. Met mama en papa Murakami zijn we op tempeltocht geweest.
We zijn zo goed als blut dus hadden we op voorhand via Kanako gevraagd of we niet een paar dagen konden werken. Dus de volgende twee dagen kunnen we onkruid plukken in de tuin van een bevriend koppel. Papa Murakami heeft samen met zijn broer een eigen bedrijfje waar Koenraad de volgende twee dagen kan gaan werken (draaien en frezen) dus we hebben weer wat centen om door te kunnen. Ik vul deze dagen vooral met koken. Zo heb ik hier al soep, truffels en speculaaskoeken gemaakt. De recepten moest ik hier laten dus ze zullen het wel lekker gevonden hebben.
Op zondag gaan we met zoon Murakami, zijn vrouw en 4-jarig zoontje naar Hiroshima city. Eerst naar Itsukushima shrine, maar omdat ze een strak schema voor de ganse dag hebben opgesteld kunnen we hier niet lang blijven. We moeten rap rap eten en dan gaan we naar de plaats waar de atoombom is gevallen. Nu is dat een park waarin nog 1 gebouw staat in dezelfde staat als op de dag dat de bom gedropt werd. Van het grote gebouw dat het eens geweest is schiet er nu niet veel meer over. Een beetje verder is er het A-bom museum. Hier kan je foto's zien van wat die bom allemaal aangericht heeft. Niet normaal hoor! Heel pakkend.
Natuurlijk beslissen we om net op de koudste dag van het jaar te gaan fietsen van eiland naar eiland. Een tocht van 50 km bergop en bergaf, van eiland naar eiland over bruggen van soms meer dan 50m hoog en 2 km lang. Het is mooi, maar super vermoeiend door de kou dus we nemen de boot terug om 17u. De volgende dag hebben we het geweten want Koenraad zit met keelpijn. Maar het zal ons niet tegenhouden om verder te genieten van het wondermooie Japan.
gr
Els
De eerste avond geeft Ian al een miniconcertje in een plaatselijk cafetje. Het publiek bestaat uit 4 Japanners en ons. Maar het is heel gezellig.
De volgende ochtend neemt J. ons mee naar zijn schooltje want de kindjes geven een voorstelling. We verstaan er geen fluit van maar het doet me denken aan ouderavond van de chiro.
Als we langs de kustlijn rijden hebben we een mooi uitzicht over de zee. Hier zijn verschillende mooie natuurlijke bezienswaardigheden. Behalve het natuurlijk schoon gaan we ook nog naar de eenzame vuurtoren en naar twee immense standbeelden op het strand.
Als de dag bijna voorbij is besluiten we om ons eens te verwennen in een typisch Japans badhuis. Eerst moet je je wassen en daarna kan je genieten van het zalig warme water in het grote bad. Het is naakt maar gelukkig wel gescheiden.
Als ik eruit ga zie ik opeens de bomma die langs mij in het bad zat een pamper aandoen. Ge kunt al raden wat ik toen dacht,...
's anderendaags, nadat we Ian in het station hebben afgezet, neemt J. ons mee naar the landbridge, een van de mooiste plekjes in Japan. Nadat we er helemaal over gewandeld zijn moeten we aan de andere kant de berg opklimmen en als je vanaf daar ondersteboven naar the landbridge kijkt zou je een draak moeten zien. Dat is me toch niet gelukt.
Op de berg is het landschap ook super mooi. De maple trees kleuren deze tijd van het jaar intens rood. Kei mooi. Op de terugweg plukken we nog wat mandarijntjes voor onderweg en dan ist weer tijd om verder te gaan.
Omdat J. toch in Kyoto city moet zijn kunnen we met hem meerijden en daar bij zijn vrienden (Anders en Joanna) blijven slapen.
Kurama is een van de mooiste en rustigste plekjes van Kyoto city. Het is een tempel boven op een berg en onderweg passeer je weer mooie natuur. Na Kurama willen we nog naar een andere tempel dus proberen we te liften. En jawel, al bij de derde auto hebben we prijs. Een oudere man en zijn mama brengen ons naar de plek waar we moeten zijn. Ze kunnen geen Engels, wij geen Japans maar mbv. onze Ipod kunnen we toch wat communiceren. En we krijgen nog heerlijke kastanjes erbij.
's Avonds maken we met ons tweetjes nog een avondwandeling langs de rivier waar er een gezellige drukte heerst en dan gaan we voor de eerste keer sinds ons verblijf in Japan uit eten. Falafel.
De volgende dag is Anders vrij dus hij neemt ons mee naar de Toji tempel waar we even rondhangen en dan gaan we weer naar de rivier waar de meeuwen het brood zo goed als uit je hand komen pikken. In de straten komen we twee Geisha's tegen, wat tegenwoordig zeer zeldzaam is.
Op 2 december gaan we met Anders en Joanna naar Nara, waar een verlaten themapark ligt. (Dreamland dat in 2006 is dichtgegaan) Als we aan de ingang komen is deze helemaal dichtgetimmerd met houten platen. We proberen eerst nog om ze los te krijgen maar dat is onbegonnen werk. Dan maar een andere ingang zoeken. En jawel, 15 minuten later zien we een redelijk laag poortje met prikkeldraad. We slagen erin om er zonder kleerscheuren over te klimmen. Er staan twee auto's maar dat is alleen maar om te laten lijken of er iemand is, want na een grondige inspectie hebben we het park voor ons alleen. ZALIG!!! Een rollercoaster, een spiegelpaleis, de boomstammen, de rups, de draaimolen,... het staat er nog allemaal. En sommige dingen zijn nog in redelijk goede staat. Natuurlijk gaan we overal eens op- en inzitten.
Als we beslissen om rustig door te gaan horen we opeens een brommer. Het is de man van de security. Gelukkig zijn we net in een smal straatje zodat hij ons nog niet kan zien. We moeten lopen, sluipen, verstoppen en nog eens lopen voor we terug aan de poort komen en dan,... De securityman is (per ongeluk) zo vriendelijk geweest om de poort open te laten dus kunnen we zomaar naar buiten zonder klimwerk. Ideaal. Dit was echt een super leuke dag.
We beslissen om toch maar de bus te nemen naar Onomichi (100 km van Hiroshima) ipv. te liften. Hier kunnen we bij de familie van Kanako blijven slapen. Mama en papa Murakami staan ons aan het station al op te wachten. Het is de verjaardag van het 2-jarige nichtje dus we doen ons best om een lekkere chocolade cake te maken en gelukkig valt ze in de smaak. Met mama en papa Murakami zijn we op tempeltocht geweest.
We zijn zo goed als blut dus hadden we op voorhand via Kanako gevraagd of we niet een paar dagen konden werken. Dus de volgende twee dagen kunnen we onkruid plukken in de tuin van een bevriend koppel. Papa Murakami heeft samen met zijn broer een eigen bedrijfje waar Koenraad de volgende twee dagen kan gaan werken (draaien en frezen) dus we hebben weer wat centen om door te kunnen. Ik vul deze dagen vooral met koken. Zo heb ik hier al soep, truffels en speculaaskoeken gemaakt. De recepten moest ik hier laten dus ze zullen het wel lekker gevonden hebben.
Op zondag gaan we met zoon Murakami, zijn vrouw en 4-jarig zoontje naar Hiroshima city. Eerst naar Itsukushima shrine, maar omdat ze een strak schema voor de ganse dag hebben opgesteld kunnen we hier niet lang blijven. We moeten rap rap eten en dan gaan we naar de plaats waar de atoombom is gevallen. Nu is dat een park waarin nog 1 gebouw staat in dezelfde staat als op de dag dat de bom gedropt werd. Van het grote gebouw dat het eens geweest is schiet er nu niet veel meer over. Een beetje verder is er het A-bom museum. Hier kan je foto's zien van wat die bom allemaal aangericht heeft. Niet normaal hoor! Heel pakkend.
Natuurlijk beslissen we om net op de koudste dag van het jaar te gaan fietsen van eiland naar eiland. Een tocht van 50 km bergop en bergaf, van eiland naar eiland over bruggen van soms meer dan 50m hoog en 2 km lang. Het is mooi, maar super vermoeiend door de kou dus we nemen de boot terug om 17u. De volgende dag hebben we het geweten want Koenraad zit met keelpijn. Maar het zal ons niet tegenhouden om verder te genieten van het wondermooie Japan.
gr
Els
donderdag 25 november 2010
tokyo
Japan is echt het tegenovergestelde van China. Hier zijn de mensen rustig, geen geroep, geen gerochel en geen gedrum als je de bus of metro moet nemen. Het viel ons zelfs op dat de mensen in het station achter in de rij aanschoven om de roltrap te nemen, ze maakten er zelfs een omweg voor (in China leek het meer op een kleine burgeroorlog iedere keer een bus de deuren opende). Als dit al verbazingwekkend was voor ons moet je niet vragen hoe het er in China aantoe ging.
In Tokyo kunnen we blijven slapen bij 2 vrienden van ons, een Belg (Silas) en een Japanse (Kanako). We mogen zelfs in hun bed slapen en zij slapen in de living omdat ze vroeg moeten opstaan en al hun spullen daar liggen.
Als dank zorgen we elke dag dat er eten voor hun op tafel staat want ze komen pas na middernacht thuis. Harde werkers.
Tokyo is echt mooi. In het Yoyogi park zien we Japanse rockabilly's shaken, twisten en grooven op LOCK 'N LOLL met ingetapete puntschoenen (kwestie van uw schoenen niet in 1 dag naar de k10t3n te helpen). Zalig. In het park zelf loopt het ook vol mensen die op het gras hun ding doen. (hoelahoepen, frisbee, gitaarspelen, straattheater, alles wat ge kunt bedenken).
Verschillende mensen verkleden zich hier ook in allerlei rare tekenfilmfiguren. Zo hebben we oa. een dracula met bloed over heel zijn gezicht gezien.
De meisjes hier lopen veelal in minirokjes rond. Toen we van Shibuya terug naar Shimokitazawa gingen zagen we een kerel bij verschillende meisjes onder hun rokje voelen. In een drukke straat liep hij tegen hen aan, voelde en verdween dan snel in de massa zodat de meisjes niet wisten wie het geweest was. Keer op keer kwam hij terug naar de zelfde plaats en deed hij het opnieuw. Omdat ons Japans zogoed als nihil is en we toch wouden ingrijpen besloten we om hem een koekje van eigen deeg te geven. Helaas had hij ons in de gaten en is hij vertrokken.
Op de 45ste verdieping van het gouvernementsgebouw heb je een prachtig (gratis) uitzicht over Tokyo. Mount Fuji konden we door de bewolking wel niet zien maar dat nam niet weg dat het prachtig was.
De Tokyo tower hebben we dan ook maar een bezoekje gebracht. Dit is een kopie van de Eiffeltoren maar dan een paar meter hoger, in't rood. Binnen stonden er allerlei standjes waaronder een Belg met Belgische primus. Toen hij hoorde dat we al een jaar geen fatsoenlijk bier meer gedronken hadden gaf hij er ons onmiddellijk 2 cadeau. Koenraad heeft er van genoten hoor!
De Meiji shrine is ook de moeite om te zien. Er vonden juist twee trouwplechtigheden plaats toen wij daar waren.
Typisch voor Japan is het maid cafe. Hier lopen ze gekleed als een victoriaanse meid en serveren ze uw drankje met liefde. De suiker doen ze voor u in de koffie, ze roeren voor u en daarna moet je mee een liedje zingen. Kanako had Koenraad zover gekregen dat hij op het podium een foto liet maken met een van de serveersters terwijl hij konijnenoren en berenpoten aanhad. Hilarisch! Zeker omdat hij dubbel zo groot was als het meisje.
Omdat we dachten dat de Japanse emperor de 23 november jarig was gingen we naar the Imperial Palace. Maar we hadden ons van maand vergist (Hij is jarig in december) dus was het paleis toe. We konden wel in de tuinen rondwandelen wat toch ook wel mooi was. Zeker omdat de blaadjes aan de bomen nu aan het verkleuren zijn.
Op onze voorlaatste dag Tokyo zijn we dan naar het Ghibli museum geweest. The place to be als je van animatiefilms houdt. Toen we binnenkwamen voelde ik me net alsof ikzelf in een tekenfilm zat. Het had iets magisch. Echt de moeite hoor.
Straks nemen we de bus naar Kyoto.
gr
Els
In Tokyo kunnen we blijven slapen bij 2 vrienden van ons, een Belg (Silas) en een Japanse (Kanako). We mogen zelfs in hun bed slapen en zij slapen in de living omdat ze vroeg moeten opstaan en al hun spullen daar liggen.
Als dank zorgen we elke dag dat er eten voor hun op tafel staat want ze komen pas na middernacht thuis. Harde werkers.
Tokyo is echt mooi. In het Yoyogi park zien we Japanse rockabilly's shaken, twisten en grooven op LOCK 'N LOLL met ingetapete puntschoenen (kwestie van uw schoenen niet in 1 dag naar de k10t3n te helpen). Zalig. In het park zelf loopt het ook vol mensen die op het gras hun ding doen. (hoelahoepen, frisbee, gitaarspelen, straattheater, alles wat ge kunt bedenken).
Verschillende mensen verkleden zich hier ook in allerlei rare tekenfilmfiguren. Zo hebben we oa. een dracula met bloed over heel zijn gezicht gezien.
De meisjes hier lopen veelal in minirokjes rond. Toen we van Shibuya terug naar Shimokitazawa gingen zagen we een kerel bij verschillende meisjes onder hun rokje voelen. In een drukke straat liep hij tegen hen aan, voelde en verdween dan snel in de massa zodat de meisjes niet wisten wie het geweest was. Keer op keer kwam hij terug naar de zelfde plaats en deed hij het opnieuw. Omdat ons Japans zogoed als nihil is en we toch wouden ingrijpen besloten we om hem een koekje van eigen deeg te geven. Helaas had hij ons in de gaten en is hij vertrokken.
Op de 45ste verdieping van het gouvernementsgebouw heb je een prachtig (gratis) uitzicht over Tokyo. Mount Fuji konden we door de bewolking wel niet zien maar dat nam niet weg dat het prachtig was.
De Tokyo tower hebben we dan ook maar een bezoekje gebracht. Dit is een kopie van de Eiffeltoren maar dan een paar meter hoger, in't rood. Binnen stonden er allerlei standjes waaronder een Belg met Belgische primus. Toen hij hoorde dat we al een jaar geen fatsoenlijk bier meer gedronken hadden gaf hij er ons onmiddellijk 2 cadeau. Koenraad heeft er van genoten hoor!
De Meiji shrine is ook de moeite om te zien. Er vonden juist twee trouwplechtigheden plaats toen wij daar waren.
Typisch voor Japan is het maid cafe. Hier lopen ze gekleed als een victoriaanse meid en serveren ze uw drankje met liefde. De suiker doen ze voor u in de koffie, ze roeren voor u en daarna moet je mee een liedje zingen. Kanako had Koenraad zover gekregen dat hij op het podium een foto liet maken met een van de serveersters terwijl hij konijnenoren en berenpoten aanhad. Hilarisch! Zeker omdat hij dubbel zo groot was als het meisje.
Omdat we dachten dat de Japanse emperor de 23 november jarig was gingen we naar the Imperial Palace. Maar we hadden ons van maand vergist (Hij is jarig in december) dus was het paleis toe. We konden wel in de tuinen rondwandelen wat toch ook wel mooi was. Zeker omdat de blaadjes aan de bomen nu aan het verkleuren zijn.
Op onze voorlaatste dag Tokyo zijn we dan naar het Ghibli museum geweest. The place to be als je van animatiefilms houdt. Toen we binnenkwamen voelde ik me net alsof ikzelf in een tekenfilm zat. Het had iets magisch. Echt de moeite hoor.
Straks nemen we de bus naar Kyoto.
gr
Els
woensdag 17 november 2010
dinsdag 16 november 2010
laatste dagen Guanlan
De laatste dagen in de printbase,... voor Koenraad hectisch, voor mij een goed vooruitzicht. De poetsvrouw heeft een nieuwe manier gevonden om mij te dwingen spellekes met haar te spelen. Als ik de deur van binnenuit heb gesloten komt ze aan de deur rammelen en roepen tot ik opendoe. Niet altijd even leuk, maar ja.
Het meisje van de security komt tegenwoordig ook altijd meespelen. Als ik te moe ben of echt geen zin heb geef ik het spelletje gewoon aan hen mee en kunnen ze onder hun twee spelen. (Ze sluiten zich dan op in het huisje naast het onze zodat niemand hen kan betrappen, grappig toch)
Via Lily werd ik uitgenodigd om de openingsparade voor de scholencompetitie bij te wonen. Hier is dat allemaal heel groots. De mensen van de regering zitten op de VIP tribune en alle deelnemende scholen marcheren dan voor hen door terwijl ze slogans roepen. De school die het best presteert krijgt een prijs. Ze hebben zich dus allemaal zo sjiek mogelijk verkleed. Heel de opvoering duurt meer dan een uur.
Ik heb al een paar dagen last van tandpijn dus ga ik met Kiki naar het ziekenhuis, want daar zit de tandarts. De praktijk bestaat uit een laag muurtje waar iedereen kan overkijken en vier tandartsstoelen. Ik moet plaatsnemen op een stoel en mijn mond opendoen. Dan beginnen ze met een wattenstokje op elke tand te kloppen. Natuurlijk doet dat geen pijn. Dat vinden ze al vreemd. (Als je ziet in welke staat het gemiddelde chinese gebit is kan ik dat wel begrijpen) Dan beginnen ze met lucht tegen mijn tanden te spuiten. En omdat ik dat ook niet voel moet er een tweede assistent bijkomen, ik voel nog niks en uiteindelijk staan ze met drie boven mijn opengesperde mond te gapen terwijl het halve ziekenhuis over het muurtje aan het meekijken is. Hier voel ik me echt niet op mijn gemak dus ik besluit om het af te bollen. Dit was me net iets te onprofessioneel.
De dag voor ons vertrek is super druk. Koenraad moet zijn werk afmaken en signeren, ik hou me bezig met inpakken.
Als de poetsvrouw ziet dat we weggaan begint ze te wenen. Arm duts. Van Nana (werkt op administratie) krijgen we allebei een geluksarmband en een dikke sjaal voor de kou.
Na een slapeloze nacht vertrekken we dan richting Xi'an. Hier is het echt veel kouder dus die dikke sjaal komt goed van pas. We kunnen weer couchsurfen bij Nilay. Hij neemt ons namiddag mee naar het Historical Museum en de big wild goose pagoda. 's Avonds nemen we dan de OVERvolle bus terug naar zijn appartement en zien we dat er nog twee couchsurfers van Praag zijn. De zetel moeten we dus delen maar dat is geen probleem.
Xi'an was vroeger de hoofdstad van China dus er is heel wat aan cultuur te beleven. We gaan onder andere naar de drumtower, belltower, moslimwijk en natuurlijk naar het terra-cotta leger. Dit laatste was kei mooi, maar we hadden er toch net iets meer van verwacht.
Als we de volgende dag met de trein in Beijing aankomen wacht Vinh ons al op. De Chinese studenten houden zich aan hun belofte dat we bij hun mogen blijven slapen dus dat is weeral mooi meegenomen. Ze verwelkomen ons met een zelfgemaakte veganistische maaltijd. Zalig lekker, en daarna gaan we op stap. Dansen in een club. En het was leuk want zelfs Koenraad heeft gedanst.
Hun huis was wel niet zo proper. Het bad is volgens mij nog nooit gepoetst. Als we ons wassen dragen we slippers want het water loopt niet af. En als we dan afgedroogt zijn wassen we onze voeten opnieuw in de lavabo. Haha, grappig zicht toch.
In Beijing zijn we dan ook de typische touristische attracties gaan bekijken: forbidden city, summer palace, olympic stadium, water cube, lama tempel, en als laatste de Chinese Muur. Dat is echt de moeite. We hadden een goede dag uitgekozen want het weer was optimaal zodat we de muur doorheen het hele landschap konden zien kronkelen en er was weinig volk zodat we zelfs sommige stukken muur voor ons alleen hadden. Dit is echt wel de moeite hoor!!!
Koenraad zijn ontstoken vinger ziet er nu echt als een bultrugwalvis uit dus gaan we toch maar eens naar de dokter. Die steekt er met een naald in en er komt een hele lading etter uit. Antibiotica nemen en dan zou alles in orde moeten komen. Laten we hopen!
Onze laatste dag China is aangebroken. We worden weer getrakteerd door onze vrienden op een lekker etentje in een restaurant waar ze met noedels zwaaien zoals met een springtouw. 's avonds doen er een paar mee aan een zangwedstrijd van hun universiteit dus gaan we supporteren en daarna nog poolen. Dan afscheid nemen en dan zit het Chinese hoofdstuk er weer op.
We nemen de vlieger naar Japan maar dat verhaaltje is voor een andere keer.
gr
Els
Het meisje van de security komt tegenwoordig ook altijd meespelen. Als ik te moe ben of echt geen zin heb geef ik het spelletje gewoon aan hen mee en kunnen ze onder hun twee spelen. (Ze sluiten zich dan op in het huisje naast het onze zodat niemand hen kan betrappen, grappig toch)
Via Lily werd ik uitgenodigd om de openingsparade voor de scholencompetitie bij te wonen. Hier is dat allemaal heel groots. De mensen van de regering zitten op de VIP tribune en alle deelnemende scholen marcheren dan voor hen door terwijl ze slogans roepen. De school die het best presteert krijgt een prijs. Ze hebben zich dus allemaal zo sjiek mogelijk verkleed. Heel de opvoering duurt meer dan een uur.
Ik heb al een paar dagen last van tandpijn dus ga ik met Kiki naar het ziekenhuis, want daar zit de tandarts. De praktijk bestaat uit een laag muurtje waar iedereen kan overkijken en vier tandartsstoelen. Ik moet plaatsnemen op een stoel en mijn mond opendoen. Dan beginnen ze met een wattenstokje op elke tand te kloppen. Natuurlijk doet dat geen pijn. Dat vinden ze al vreemd. (Als je ziet in welke staat het gemiddelde chinese gebit is kan ik dat wel begrijpen) Dan beginnen ze met lucht tegen mijn tanden te spuiten. En omdat ik dat ook niet voel moet er een tweede assistent bijkomen, ik voel nog niks en uiteindelijk staan ze met drie boven mijn opengesperde mond te gapen terwijl het halve ziekenhuis over het muurtje aan het meekijken is. Hier voel ik me echt niet op mijn gemak dus ik besluit om het af te bollen. Dit was me net iets te onprofessioneel.
De dag voor ons vertrek is super druk. Koenraad moet zijn werk afmaken en signeren, ik hou me bezig met inpakken.
Als de poetsvrouw ziet dat we weggaan begint ze te wenen. Arm duts. Van Nana (werkt op administratie) krijgen we allebei een geluksarmband en een dikke sjaal voor de kou.
Na een slapeloze nacht vertrekken we dan richting Xi'an. Hier is het echt veel kouder dus die dikke sjaal komt goed van pas. We kunnen weer couchsurfen bij Nilay. Hij neemt ons namiddag mee naar het Historical Museum en de big wild goose pagoda. 's Avonds nemen we dan de OVERvolle bus terug naar zijn appartement en zien we dat er nog twee couchsurfers van Praag zijn. De zetel moeten we dus delen maar dat is geen probleem.
Xi'an was vroeger de hoofdstad van China dus er is heel wat aan cultuur te beleven. We gaan onder andere naar de drumtower, belltower, moslimwijk en natuurlijk naar het terra-cotta leger. Dit laatste was kei mooi, maar we hadden er toch net iets meer van verwacht.
Als we de volgende dag met de trein in Beijing aankomen wacht Vinh ons al op. De Chinese studenten houden zich aan hun belofte dat we bij hun mogen blijven slapen dus dat is weeral mooi meegenomen. Ze verwelkomen ons met een zelfgemaakte veganistische maaltijd. Zalig lekker, en daarna gaan we op stap. Dansen in een club. En het was leuk want zelfs Koenraad heeft gedanst.
Hun huis was wel niet zo proper. Het bad is volgens mij nog nooit gepoetst. Als we ons wassen dragen we slippers want het water loopt niet af. En als we dan afgedroogt zijn wassen we onze voeten opnieuw in de lavabo. Haha, grappig zicht toch.
In Beijing zijn we dan ook de typische touristische attracties gaan bekijken: forbidden city, summer palace, olympic stadium, water cube, lama tempel, en als laatste de Chinese Muur. Dat is echt de moeite. We hadden een goede dag uitgekozen want het weer was optimaal zodat we de muur doorheen het hele landschap konden zien kronkelen en er was weinig volk zodat we zelfs sommige stukken muur voor ons alleen hadden. Dit is echt wel de moeite hoor!!!
Koenraad zijn ontstoken vinger ziet er nu echt als een bultrugwalvis uit dus gaan we toch maar eens naar de dokter. Die steekt er met een naald in en er komt een hele lading etter uit. Antibiotica nemen en dan zou alles in orde moeten komen. Laten we hopen!
Onze laatste dag China is aangebroken. We worden weer getrakteerd door onze vrienden op een lekker etentje in een restaurant waar ze met noedels zwaaien zoals met een springtouw. 's avonds doen er een paar mee aan een zangwedstrijd van hun universiteit dus gaan we supporteren en daarna nog poolen. Dan afscheid nemen en dan zit het Chinese hoofdstuk er weer op.
We nemen de vlieger naar Japan maar dat verhaaltje is voor een andere keer.
gr
Els
maandag 15 november 2010
zaterdag 13 november 2010
woensdag 27 oktober 2010
guanlan
In Guanlan gaat alles nog steeds rustig zijn gewone gangetje. Vinh (student van Hanoi) was jarig dus die hebben we eens goed in de watten gelegd.
We zijn nog een paar keer gaan golfen in Mission Hills. (we gaan het nog leren)
Lily (hoofd van het onderwijs in Guanlan) nodigde me uit om samen met haar op bezoek te gaan in een basisschool in Guanlan. Het was geweldig.
Wel heel anders dan de Belgische scholen hoor. Hier zitten ze met gemiddeld 50 leerlingen in 1 klas. Allemaal opeengepakt met hetzelfde uniform.
Ik kreeg een rondleiding door de hele school en heb o.a. een muziekles, Engelse les, wiskunde en een LO-les bezocht. Zeer interessant. Vooral de LO les. 56 kinderen die vw rollen leren en maar 2 oefenmatten. Niet ideaal maar ja...
Omdat ik de eerste blanke verschijning in die school was wilden de leerlingen allemaal een handtekening van mij. Het was trekken en duwen. Mijn poging om ze in een rij te laten staan was dan ook grondig mislukt. Honderden handtekeningen en een lamme arm later volgde er dan nog een fotosessie. Jezus ik zou nooit een BV willen zijn.
De 10de moesten we weer naar Hong Kong omwille van ons visum. Deze keer hebben we iemand gevonden via couchsurfing die ons in zijn appartement laat slapen. Sid, een heel vriendelijke Indiër. De sleutel steekt in de brievenbus en we kunnen komen en gaan wanneer we willen. Hij is ook vegetariër en neemt ons mee naar een lekker vegetarisch restaurant. Ideaal!!!!
We hebben het railwaymuseum en de tempel van de 10.000 Buddha's bezocht. Wondermooi. In de muur zijn duizenden kleine Boeddha beeldjes geplaatst en elk beeldje is zachtjes verlicht. Het heeft iets magisch. De weg van en naar de tempel wordt geterroriseerd door apen en twee monikken. We zagen iemand die een bezem bij zich had om de apen van zich af te slaan. Bij ons liep het niet zo'n vaart. Er was er wel eentje die bijna op ons hoofd gekakt had maar gelukkig hadden we hem op tijd gezien zodat we konden weglopen.
De volgende dag hebben we dan de metro naar Hong Kong Island genomen en zijn we met de peak-tram naar Victoria Peak geweest. WAT EEN UITZICHT. Prachtig gewoon!
Op de weg terug nog even langs de Botanique garden geweest. Het is een mooi park maar die zielig opgesloten dieren vond ik daar maar niks.
Terug op het appartement van Sid had hij vegetarische hotpot gemaakt en een paar vrienden uitgenodigd. Het was super gezellig en vooral heel lekker eten.
Omdat Koenraad nog veel werk heeft konden we niet langer in Hong Kong blijven dus moesten we de volgende dag weer terug naar Guanlan. Werken werken werken!
Als de Chinese studenten terug naar Beijing vertrekken krijgen we een print van hun werk. Heel mooi. We gaan ze zeker opzoeken als we naar Beijing gaan.
Mike zijn broer, een Kung-fu master, komt hem bezoeken dus hij inviteert ons om met hem kennis te maken. En hij voert daar een showke met een zwaard op van t kan nie meer.
Sjiek hoor. Hij doet ook nog de traditionele Kung-fu voor en probeert het ons aan te leren maar de tijd is te kort om er iets fatsoenlijks van op te steken. Jammer !!!
Voor de rest is alles hier rustig. Koenraad werkt van 's morgens tot 's nachts, ik probeer bij hier bezig te houden.
gr
Els
We zijn nog een paar keer gaan golfen in Mission Hills. (we gaan het nog leren)
Lily (hoofd van het onderwijs in Guanlan) nodigde me uit om samen met haar op bezoek te gaan in een basisschool in Guanlan. Het was geweldig.
Wel heel anders dan de Belgische scholen hoor. Hier zitten ze met gemiddeld 50 leerlingen in 1 klas. Allemaal opeengepakt met hetzelfde uniform.
Ik kreeg een rondleiding door de hele school en heb o.a. een muziekles, Engelse les, wiskunde en een LO-les bezocht. Zeer interessant. Vooral de LO les. 56 kinderen die vw rollen leren en maar 2 oefenmatten. Niet ideaal maar ja...
Omdat ik de eerste blanke verschijning in die school was wilden de leerlingen allemaal een handtekening van mij. Het was trekken en duwen. Mijn poging om ze in een rij te laten staan was dan ook grondig mislukt. Honderden handtekeningen en een lamme arm later volgde er dan nog een fotosessie. Jezus ik zou nooit een BV willen zijn.
De 10de moesten we weer naar Hong Kong omwille van ons visum. Deze keer hebben we iemand gevonden via couchsurfing die ons in zijn appartement laat slapen. Sid, een heel vriendelijke Indiër. De sleutel steekt in de brievenbus en we kunnen komen en gaan wanneer we willen. Hij is ook vegetariër en neemt ons mee naar een lekker vegetarisch restaurant. Ideaal!!!!
We hebben het railwaymuseum en de tempel van de 10.000 Buddha's bezocht. Wondermooi. In de muur zijn duizenden kleine Boeddha beeldjes geplaatst en elk beeldje is zachtjes verlicht. Het heeft iets magisch. De weg van en naar de tempel wordt geterroriseerd door apen en twee monikken. We zagen iemand die een bezem bij zich had om de apen van zich af te slaan. Bij ons liep het niet zo'n vaart. Er was er wel eentje die bijna op ons hoofd gekakt had maar gelukkig hadden we hem op tijd gezien zodat we konden weglopen.
De volgende dag hebben we dan de metro naar Hong Kong Island genomen en zijn we met de peak-tram naar Victoria Peak geweest. WAT EEN UITZICHT. Prachtig gewoon!
Op de weg terug nog even langs de Botanique garden geweest. Het is een mooi park maar die zielig opgesloten dieren vond ik daar maar niks.
Terug op het appartement van Sid had hij vegetarische hotpot gemaakt en een paar vrienden uitgenodigd. Het was super gezellig en vooral heel lekker eten.
Omdat Koenraad nog veel werk heeft konden we niet langer in Hong Kong blijven dus moesten we de volgende dag weer terug naar Guanlan. Werken werken werken!
Als de Chinese studenten terug naar Beijing vertrekken krijgen we een print van hun werk. Heel mooi. We gaan ze zeker opzoeken als we naar Beijing gaan.
Mike zijn broer, een Kung-fu master, komt hem bezoeken dus hij inviteert ons om met hem kennis te maken. En hij voert daar een showke met een zwaard op van t kan nie meer.
Sjiek hoor. Hij doet ook nog de traditionele Kung-fu voor en probeert het ons aan te leren maar de tijd is te kort om er iets fatsoenlijks van op te steken. Jammer !!!
Voor de rest is alles hier rustig. Koenraad werkt van 's morgens tot 's nachts, ik probeer bij hier bezig te houden.
gr
Els
woensdag 20 oktober 2010
postpakket aangekomen
Na lang wachten is het dan eindelijk gearriveerd,... het postpakket met als heerlijke inhoud CHOCOLADE!!!
10 Maanden zonder is lang genoeg geweest. Onbeschrijfelijk hoe goed die pralinen gesmaakt hebben. Merci aan allen die ervoor gezorgd hebben!
We hadden er ook wat extra dozen chocolade laten insteken voor hier uit te delen. (Met pijn in het hart)
Mike heeft ons meegenomen naar zijn appartement op de negende verdieping met uitzicht over Mission Hills. Waauw wat een uitzicht.
Heel zijn appartement staat vol met kung-fu materiaal. Natuurlijk moest hij elk wapen uitvoerig demonstreren. Precies een echte ninja.
Als cadeau heb ik van hem een nunchaka gekregen, gelukkig wel een softe. En daar hou ik me elke dag een beetje mee bezig.
Op 3 oktober was het dan Koenraads verjaardag. 's morgens ontbijt gehaald en champagne proberen te drinken.
Hij was echter zo afschuwelijk vies dat we de fles niet hebben uitgedronken. De dag voordien was ik naar Guanlan city geweest voor alles bijeen te zoeken en dit was de enige fles die ik kon vinden.
We hebben er wel goed om gelachen.
In het postpakket staken enkele verjaardagskaartjes voor hem. Dat was een mooie verrassing.
's avonds had ik samen met enkele Chinese studenten van Beijing een verrassingsparty voor hem georganiseerd.
En party wil hier zeggen: ad vundum. (campei int chinees)
Dus toen we gingen slapen waren we beiden weer ferm in de wind.
De dag erna hebben we dan ook niet veel kunnen presteren maar voor ene keer mag dat wel eens.
Voor de rest is het hier momenteel heel rustig. Ze hebben hier zeven dagen vakantie dus bijna iedereen is weg.
(Niet erg want dan heb ik de computer voor mij alleen)
tot de volgende
gr
Els
10 Maanden zonder is lang genoeg geweest. Onbeschrijfelijk hoe goed die pralinen gesmaakt hebben. Merci aan allen die ervoor gezorgd hebben!
We hadden er ook wat extra dozen chocolade laten insteken voor hier uit te delen. (Met pijn in het hart)
Mike heeft ons meegenomen naar zijn appartement op de negende verdieping met uitzicht over Mission Hills. Waauw wat een uitzicht.
Heel zijn appartement staat vol met kung-fu materiaal. Natuurlijk moest hij elk wapen uitvoerig demonstreren. Precies een echte ninja.
Als cadeau heb ik van hem een nunchaka gekregen, gelukkig wel een softe. En daar hou ik me elke dag een beetje mee bezig.
Op 3 oktober was het dan Koenraads verjaardag. 's morgens ontbijt gehaald en champagne proberen te drinken.
Hij was echter zo afschuwelijk vies dat we de fles niet hebben uitgedronken. De dag voordien was ik naar Guanlan city geweest voor alles bijeen te zoeken en dit was de enige fles die ik kon vinden.
We hebben er wel goed om gelachen.
In het postpakket staken enkele verjaardagskaartjes voor hem. Dat was een mooie verrassing.
's avonds had ik samen met enkele Chinese studenten van Beijing een verrassingsparty voor hem georganiseerd.
En party wil hier zeggen: ad vundum. (campei int chinees)
Dus toen we gingen slapen waren we beiden weer ferm in de wind.
De dag erna hebben we dan ook niet veel kunnen presteren maar voor ene keer mag dat wel eens.
Voor de rest is het hier momenteel heel rustig. Ze hebben hier zeven dagen vakantie dus bijna iedereen is weg.
(Niet erg want dan heb ik de computer voor mij alleen)
tot de volgende
gr
Els
dinsdag 14 september 2010
hong kong
Het domein van de printmaking base in Guanlan is echt mega groot. Ik heb er meer dan een uur over gedaan om er helemaal door te wandelen. mooie natuur met oa. een vijver vol waterlelies
De huisjes waar we in wonen zijn meer dan 200 jaar oud. Het is precies een klein dorpje. Heel mooi en gezellig.
We moeten ons visum verlengen dus gaan we naar Shenzhen. Na meer dan een uur in de file te staan vertellen ze ons dat we niet meer kunnen verlengen omdat we het al eens gedaan hebben in Guilin. Daar zeiden ze nochtans dat we het twee keer probleemloos konden doen. Er is geen andere mogelijkheid dan de volgende dag naar Hong Kong te gaan.
Hong Kong hoort wel bij China maar ze beschouwen het toch apart van het vaste land.
Hong Kong is echt,... waauw. Mega grote gebouwen, super veel mensen, proper tot en met. Een heel ander zicht dan we gewoon zijn van het vaste land. Hier zien de mensen er echt rijk uit.
Het is wel heel duur. Daarom kiezen we voor de rush aanvraag bij ons visum zodat we er niet te lang moeten blijven. Blijkt dat we toch 1 nacht moeten blijven slapen dus we gaan op zoek naar iets goedkoop.
Uiteindelijk vinden we in een Indische shoppingmall een kamerke zo groot als de gemiddelde Belgische badkamer. Het bed staat met het hoofd-en voetuiteinde tegen de muur en Koenraad past er niet in. In de handdoeken zitten gaten zo groot als een appelsien, ze stinken en er hangen vlekken op.
De badkamer is zo groot als het toilet zelf en dat was het dan. Dit alles kostte ons 150 HK dollar, ongeveer 750 BEF. De duurste en kleinste kamer van heel onze reis.
Als we de volgende dag ons visum willen ophalen blijkt dat het er nog niet bij is en we moeten een half uur later nog eens terugkomen. Ons hart sloeg wel over want al onze bagage lag nog in Guanlan en Mike had ons gezegd dat er kans bestond dat we misschien toch geen nieuw visum zouden krijgen. Maar een half uur later was alles dan toch in orde.
Met de taxi rijden we terug naar Guanlan en volgens mij is de nieuwe stig geboren. Slalommen tegen 130 over een drukke baan, zelfs tuten op de flikken dat ze aan de kant moeten gaan,...
Ik was blij toen we uiteindelijk aankwamen. We hadden 20 minuten gedaan over een rit die normaal 40 minuten duurt. jawadde!
Als we eindelijk terug in ons huisje aankomen loopt de poetsvrouw vlak achter ons binnen. Ze wil het spelletje 3 op een rij dat ik haar geleerd heb nog eens spelen. Ik moet tegenwoordig vluchten voor haar want anders doe ik niks anders meer dan 3 op een rij. En ze is er bovendien niet echt goed in. Ze ziet het nooit als ze kan scoren. Ik liet haar in de week mijn paspoort zien waar ik nog lange haren op heb en ze dacht dat het Koenraad was. Ik wil maar zeggen,...
Op onze tafel stond dan nog een doos mooncake klaar. 4 Mooncakes van Mission Hills voor de prijs van 650 Hong Kong Dollar. Dat kan wel tellen denk ik.
's avonds was er een party in de printmaking base. Hier beginnen de feestjes om 6 uur en stoppen ze om 10 uur ten laatste. En ze doen niks anders dan karaoke zingen (keihard) en drinken.
We moesten aan de tafel met de directeur gaan zitten en we hebben goed gelachen hoor. Het zingen hebben we maar overgeslaan. Er was enkel 1 Engelstalig liedje en dan nog van Ben Jovi. Ja je leest het goed. Ben Jovi ipv Bon Jovi. De vertalingen die we hier in China al gezien hebben,... hilarisch
Omdat Lubo, een Bulgaarse artiest bijna naar huis gaat namen ze ons gisterenavond mee uit eten in Mission Hills. Dat moet je echt eens opzoeken op internet. Het is de grootste golfclub ter wereld met leden als Bill Clinton en andere beroemdheden. Overal pracht en praal, niet te doen. We wisten niet op voorhand dat we daar naartoe gingen dus we waren er met onze T-shirts met airco-gaten niet echt op gekleed maar dat was geen probleem.
voila, ge ziet dat we het hier nog steeds naar onze zin hebben
tot de volgende
gr
els
De huisjes waar we in wonen zijn meer dan 200 jaar oud. Het is precies een klein dorpje. Heel mooi en gezellig.
We moeten ons visum verlengen dus gaan we naar Shenzhen. Na meer dan een uur in de file te staan vertellen ze ons dat we niet meer kunnen verlengen omdat we het al eens gedaan hebben in Guilin. Daar zeiden ze nochtans dat we het twee keer probleemloos konden doen. Er is geen andere mogelijkheid dan de volgende dag naar Hong Kong te gaan.
Hong Kong hoort wel bij China maar ze beschouwen het toch apart van het vaste land.
Hong Kong is echt,... waauw. Mega grote gebouwen, super veel mensen, proper tot en met. Een heel ander zicht dan we gewoon zijn van het vaste land. Hier zien de mensen er echt rijk uit.
Het is wel heel duur. Daarom kiezen we voor de rush aanvraag bij ons visum zodat we er niet te lang moeten blijven. Blijkt dat we toch 1 nacht moeten blijven slapen dus we gaan op zoek naar iets goedkoop.
Uiteindelijk vinden we in een Indische shoppingmall een kamerke zo groot als de gemiddelde Belgische badkamer. Het bed staat met het hoofd-en voetuiteinde tegen de muur en Koenraad past er niet in. In de handdoeken zitten gaten zo groot als een appelsien, ze stinken en er hangen vlekken op.
De badkamer is zo groot als het toilet zelf en dat was het dan. Dit alles kostte ons 150 HK dollar, ongeveer 750 BEF. De duurste en kleinste kamer van heel onze reis.
Als we de volgende dag ons visum willen ophalen blijkt dat het er nog niet bij is en we moeten een half uur later nog eens terugkomen. Ons hart sloeg wel over want al onze bagage lag nog in Guanlan en Mike had ons gezegd dat er kans bestond dat we misschien toch geen nieuw visum zouden krijgen. Maar een half uur later was alles dan toch in orde.
Met de taxi rijden we terug naar Guanlan en volgens mij is de nieuwe stig geboren. Slalommen tegen 130 over een drukke baan, zelfs tuten op de flikken dat ze aan de kant moeten gaan,...
Ik was blij toen we uiteindelijk aankwamen. We hadden 20 minuten gedaan over een rit die normaal 40 minuten duurt. jawadde!
Als we eindelijk terug in ons huisje aankomen loopt de poetsvrouw vlak achter ons binnen. Ze wil het spelletje 3 op een rij dat ik haar geleerd heb nog eens spelen. Ik moet tegenwoordig vluchten voor haar want anders doe ik niks anders meer dan 3 op een rij. En ze is er bovendien niet echt goed in. Ze ziet het nooit als ze kan scoren. Ik liet haar in de week mijn paspoort zien waar ik nog lange haren op heb en ze dacht dat het Koenraad was. Ik wil maar zeggen,...
Op onze tafel stond dan nog een doos mooncake klaar. 4 Mooncakes van Mission Hills voor de prijs van 650 Hong Kong Dollar. Dat kan wel tellen denk ik.
's avonds was er een party in de printmaking base. Hier beginnen de feestjes om 6 uur en stoppen ze om 10 uur ten laatste. En ze doen niks anders dan karaoke zingen (keihard) en drinken.
We moesten aan de tafel met de directeur gaan zitten en we hebben goed gelachen hoor. Het zingen hebben we maar overgeslaan. Er was enkel 1 Engelstalig liedje en dan nog van Ben Jovi. Ja je leest het goed. Ben Jovi ipv Bon Jovi. De vertalingen die we hier in China al gezien hebben,... hilarisch
Omdat Lubo, een Bulgaarse artiest bijna naar huis gaat namen ze ons gisterenavond mee uit eten in Mission Hills. Dat moet je echt eens opzoeken op internet. Het is de grootste golfclub ter wereld met leden als Bill Clinton en andere beroemdheden. Overal pracht en praal, niet te doen. We wisten niet op voorhand dat we daar naartoe gingen dus we waren er met onze T-shirts met airco-gaten niet echt op gekleed maar dat was geen probleem.
voila, ge ziet dat we het hier nog steeds naar onze zin hebben
tot de volgende
gr
els
maandag 6 september 2010
shenzen
Met de slaapbus reizen we van Yangshuo naar Shenzen. We hadden op voorhand extra betaald voor goede plaatsen. In onze ogen was een plaats beneden beter dan vanboven,... Tot de bus helemaal vol zat en toch nog stopte bij een groep mensen. Toen wisten we al hoe laat het was. Nog zeker 20 Chinezen stapten de bus op en gingen een plaatsje zoeken in het gangpad. Ze konden niet gaan liggen dus maakten ze het zich al zittend gemakkelijk. Gevolg: We hebben daar gelegen met ellebogen en benen in onze rug. We hebben geen oog dichtgedaan.
Toen we aankwamen in Shenzen werden we drie uur later opgehaald door Mike, een van de verantwoordelijken van de printbase in Guanlan. Koenraad mag hier 2 maanden werken maken zoveel hij maar wil.
De printbase is super gewoon. Er is een megagroot atelier, verschillende assistenten die Koenraad helpen. We krijgen een eigen huisje ter beschikken met onder andere airco en een frigo, we krijgen 3 maaltijden per dag, we kunnen de was laten doen en we hebben zelfs een poetsvrouw. En alles is gratis. Geweldig toch!
Ingrid is hier een zeer beroemd artiest en ze doen hun best hier om haar in de watten te leggen. Elke keer als ze haar uitnodigen om uit te gaan eten mogen wij mee. Zo zijn we naar een restaurant geweest waar ze na het eten nog een voorstelling gaven van onder meer danseressen, iemand die een tafel op zijn kin kan dragen en zangers en zangeressen. Wij waren de eninge blanken en ze vroegen of we niet wilden meezingen op het podium maar dat hebben we toch maar aan ons voorbij laten gaan. Elke keer als er een zanger of zangeres gedaan had met zingen begonnen ze tegen ons in het Chinees. Jammer dat we er niks van verstonden want het publiek begon toch een paar keer te lachen.
De volgende avond mochten we mee gaan eten in het gouvernementsgebouw. Ik dacht dat het een stijve bedoening ging zijn met al die hoge pieten, maar het viel goed mee. Waarschijnlijk had de drank er wel iets mee te maken. Het is hier de gewoonte om als hoge piet bij je gasten persoonlijk te komen klinken en dan ad vundum te drinken. Er waren verschillende hoge pieten en ik lustte enkel baijo (een zeer sterke drank)
Sommigen kwamen zelfs een tweede keer klinken dus iedereen was ferm in de wind. haha
Ze wisten dat we geen vlees aten en ze hadden goed hun best gedaan om ons te voorzien.
Ivan en Ingrid zijn de 4de september terug naar Belgie vertrokken. We hebben ons samen goed geamuseerd. Merci eh!
vele groeten
Els
Toen we aankwamen in Shenzen werden we drie uur later opgehaald door Mike, een van de verantwoordelijken van de printbase in Guanlan. Koenraad mag hier 2 maanden werken maken zoveel hij maar wil.
De printbase is super gewoon. Er is een megagroot atelier, verschillende assistenten die Koenraad helpen. We krijgen een eigen huisje ter beschikken met onder andere airco en een frigo, we krijgen 3 maaltijden per dag, we kunnen de was laten doen en we hebben zelfs een poetsvrouw. En alles is gratis. Geweldig toch!
Ingrid is hier een zeer beroemd artiest en ze doen hun best hier om haar in de watten te leggen. Elke keer als ze haar uitnodigen om uit te gaan eten mogen wij mee. Zo zijn we naar een restaurant geweest waar ze na het eten nog een voorstelling gaven van onder meer danseressen, iemand die een tafel op zijn kin kan dragen en zangers en zangeressen. Wij waren de eninge blanken en ze vroegen of we niet wilden meezingen op het podium maar dat hebben we toch maar aan ons voorbij laten gaan. Elke keer als er een zanger of zangeres gedaan had met zingen begonnen ze tegen ons in het Chinees. Jammer dat we er niks van verstonden want het publiek begon toch een paar keer te lachen.
De volgende avond mochten we mee gaan eten in het gouvernementsgebouw. Ik dacht dat het een stijve bedoening ging zijn met al die hoge pieten, maar het viel goed mee. Waarschijnlijk had de drank er wel iets mee te maken. Het is hier de gewoonte om als hoge piet bij je gasten persoonlijk te komen klinken en dan ad vundum te drinken. Er waren verschillende hoge pieten en ik lustte enkel baijo (een zeer sterke drank)
Sommigen kwamen zelfs een tweede keer klinken dus iedereen was ferm in de wind. haha
Ze wisten dat we geen vlees aten en ze hadden goed hun best gedaan om ons te voorzien.
Ivan en Ingrid zijn de 4de september terug naar Belgie vertrokken. We hebben ons samen goed geamuseerd. Merci eh!
vele groeten
Els
vrijdag 27 augustus 2010
bergdorpjes
We moeten ons visa verlengen en daarom moeten we ons paspoort registreren in Guilin. de flikken kunnen hier geen letter Engels dus, maar gelukkig helpen ze ons in een youth hostel verder. Omdat we nu naar een afgelegen gebied gaan moeten we het 10 dagen voor dat het vervalt doen, maar dat wil dus zeggen dat ze ons 10 dagen pikken want het nieuw visa gaat in op dag van aanvraag. GGGGGRRRRR
We gaan naar de rijstterrassen in Jinkeng, een afgelegen bergdorpke waar het supermooi is. we hebben er een ganse dag doorgewandeld tot in het volgende dorpke. (Ping An) De volgende dag waren we een beetje verkeerd gelopen, op een gegeven moment zaten ze zelfs bijna boven de boomgrens. amai mijn benen. maar wederom was het uitzicht prachtig.
In Danzhai village waar we verblijven wonen de Yao. De vrouwen hier laten hun haren tot op de grond groeien. Ze draaien die in een of andere ingewikkelde constructie op hun hoofd en zetten alles vast met een kam.
Dan heb je ook nog de Zhuang, een stam die een handdoek over hun hoofd binden. En zo heeft elke stam hier een ander kenmerk.
In Sanjiang leven de Dong-people. Als wij daar aankomen zijn ze kleren indigo aan het verven. (stof met plant in water laten weken, dan de kleur inkloppen met een houten hamer; dit alles duurt ongeveer twee maanden)
Met de bus rijden we tot Zhaoxing, ook weer een super afgelegen bergdorp. De weg hiernaartoe is zo slecht dat verschillende Chinezen in de bus beginnen overgeven. Als het eruit is gooiten ze hun zakje gewoon op de grond. ekebah!
Zhaoxing is echt een super gezellig dorpke. we zijn er dan ook tien dagen gebleven. Terwijl we daar waren hebben we een trouw gezien, een begrafenis, een houten huis dat ze aan het rechtzetten waren zonder nagels te gebruiken, een half afgebrand dorp,...
Elke dag opnieuw een wandeling maken naar een ander bergdorpke in de buurt. In Jitang (zo een bergdorp dus) moesten we bij een man komen eten. We kenden hem niet maar hij stond erop dus zijn we er op in gegaan. Gebakken patatten en courgette in de wok. De foto's die we genomen hadden zijn we de volgende dag gaan afgeven. Blij dat ze waren, niet normaal. De bomma waren we vergeten dus zijn we nadien nog eens voor een derde keer terug gegaan om er ook eentje van haar af te geven.
Van de buurvrouw heb ik typische Dong-oorbellen gekocht voor een zacht prijsje. Ingrid heeft het handwerk van het halve dorp opgekocht.
We komen vrouwtjes tegen die zware lasten dragen op hun schouder (stok met aan elk uiteinde een mand waar alles inligt) Koenraad neemt zo een stok over voor effekes en het was toch verdorie zwaar hoor. chapeau.
Onder de dongtoren (elke dorp heeft er wel minstens 1, dit is de samenkomst plaats voor de clan) spelen de mensen een soort chinese drie op een rij. als wij dankzij Koenraad de regels doorhebben, vinden ze het geweldig als we meespelen.
Na een week kent iedereen van het dorpke ons al. Ze weten waar we zitten om te eten zonder dat we het zeggen. Als het keihard begint te regenen komt het vrouwtje van ons hotel ons paraplu's brengen, en de man van het restaurant laat de fles alcohol bij ons achter terwijl hij naar de kapper gaat. Het is een fijn gevoel om te weten dat ze u zo vertrouwen.
De busrit van Zhaoxing naar Guilin is weer een hel. Opnieuw is de hele bus Chinezen aan het overgeven. Echt degoutant.
In Guilin is niet echt iets te zien. Ik heb er mijn haren laten knippen, helemaal kort. We hebben ons visa opgehaald en zijn opnieuw naar Yangshuo gegaan. Vanaf hier vertrekken we de 29ste naar Shenzhen.
Het weer is hier nog steeds warm, maar de laatste twee dagen heeft het wel veel geregend. Maar dat deed wel eens goed.
dikke kus
We gaan naar de rijstterrassen in Jinkeng, een afgelegen bergdorpke waar het supermooi is. we hebben er een ganse dag doorgewandeld tot in het volgende dorpke. (Ping An) De volgende dag waren we een beetje verkeerd gelopen, op een gegeven moment zaten ze zelfs bijna boven de boomgrens. amai mijn benen. maar wederom was het uitzicht prachtig.
In Danzhai village waar we verblijven wonen de Yao. De vrouwen hier laten hun haren tot op de grond groeien. Ze draaien die in een of andere ingewikkelde constructie op hun hoofd en zetten alles vast met een kam.
Dan heb je ook nog de Zhuang, een stam die een handdoek over hun hoofd binden. En zo heeft elke stam hier een ander kenmerk.
In Sanjiang leven de Dong-people. Als wij daar aankomen zijn ze kleren indigo aan het verven. (stof met plant in water laten weken, dan de kleur inkloppen met een houten hamer; dit alles duurt ongeveer twee maanden)
Met de bus rijden we tot Zhaoxing, ook weer een super afgelegen bergdorp. De weg hiernaartoe is zo slecht dat verschillende Chinezen in de bus beginnen overgeven. Als het eruit is gooiten ze hun zakje gewoon op de grond. ekebah!
Zhaoxing is echt een super gezellig dorpke. we zijn er dan ook tien dagen gebleven. Terwijl we daar waren hebben we een trouw gezien, een begrafenis, een houten huis dat ze aan het rechtzetten waren zonder nagels te gebruiken, een half afgebrand dorp,...
Elke dag opnieuw een wandeling maken naar een ander bergdorpke in de buurt. In Jitang (zo een bergdorp dus) moesten we bij een man komen eten. We kenden hem niet maar hij stond erop dus zijn we er op in gegaan. Gebakken patatten en courgette in de wok. De foto's die we genomen hadden zijn we de volgende dag gaan afgeven. Blij dat ze waren, niet normaal. De bomma waren we vergeten dus zijn we nadien nog eens voor een derde keer terug gegaan om er ook eentje van haar af te geven.
Van de buurvrouw heb ik typische Dong-oorbellen gekocht voor een zacht prijsje. Ingrid heeft het handwerk van het halve dorp opgekocht.
We komen vrouwtjes tegen die zware lasten dragen op hun schouder (stok met aan elk uiteinde een mand waar alles inligt) Koenraad neemt zo een stok over voor effekes en het was toch verdorie zwaar hoor. chapeau.
Onder de dongtoren (elke dorp heeft er wel minstens 1, dit is de samenkomst plaats voor de clan) spelen de mensen een soort chinese drie op een rij. als wij dankzij Koenraad de regels doorhebben, vinden ze het geweldig als we meespelen.
Na een week kent iedereen van het dorpke ons al. Ze weten waar we zitten om te eten zonder dat we het zeggen. Als het keihard begint te regenen komt het vrouwtje van ons hotel ons paraplu's brengen, en de man van het restaurant laat de fles alcohol bij ons achter terwijl hij naar de kapper gaat. Het is een fijn gevoel om te weten dat ze u zo vertrouwen.
De busrit van Zhaoxing naar Guilin is weer een hel. Opnieuw is de hele bus Chinezen aan het overgeven. Echt degoutant.
In Guilin is niet echt iets te zien. Ik heb er mijn haren laten knippen, helemaal kort. We hebben ons visa opgehaald en zijn opnieuw naar Yangshuo gegaan. Vanaf hier vertrekken we de 29ste naar Shenzhen.
Het weer is hier nog steeds warm, maar de laatste twee dagen heeft het wel veel geregend. Maar dat deed wel eens goed.
dikke kus
donderdag 12 augustus 2010
sangri la en yangshuo
We zijn met de bus van Lijiang naar Sangri-la gereden. The hostel waar we gereserveerd hadden viel bijna uit elkaar. (is ook letterlijk gebeurd want op een gegeven moment had Ingrid de deur in haar handen). Ze vroegen echt onredelijke prijzen voor wat het was dus zijn we iets anders gaan zoeken en hebben we uiteindelijk voor dezelfde prijs in een kamer geslapen met zelfs een ... Elektrisch deken. Zalig!'sanderendaags naar het grootste monastry van zuid-west China geweest waar 600 monikken leven. Er is een winkeltje aan de tempel waar een dikke monnik noodle soepkes verkoopt. Maar blijkbaar nemen deze monniken het allemaal niet zo serieus want ze verkopen niet 1 enkel noodle soepke zonder vlees of vis. Als we na 2u hongerig wandelen de nabije bergtop bereiken hebben we een schitterend uitzicht over de wijde omgeving.Terug beneden in Sangri-la town speelt de fanfare op het plein. Als je betaalt mag je op het podium zelf dirigent gaan spelen. Hilarisch hoor. Na 8u op een kleine bus komen we terecht in Dali. Hier laten Koenraad, Ivan en Lien hun haren knippen door de lokale kapper. En het valt goed mee. Als we door de velden wandelen naar een ander klein dorpke horen we opeens muziek en bommekes afgaan. Er trekt een stoet voorbij met op kop allemaal lachende kinderen met vlaggetjes. Wij zwaaien breed glimlachend naar de mensen. Opeens zien we iemand met een grote foto van een man voorbijkomen en even later volgt een kist, de rest van de stoet bestaat uit jammerende en wenende mensen. Het bleek een begrafenisstoet te zijn. Oeps. We gaan terug naar Kunming omdat we vanaf daar de trein moeten nemen. Over een rit van normaal 4,5u hebben wij 11,5u gedaan. T was wegomleiding en we moesten door de hobbelpaadjes in de bergen. Kapotgaan!!!! Als we dan eindelijk een wc tegenkomen zie ik een kind de gang onder plassen. Vlak voor mijn voeten. Ekebah!Om 23u komen we eindelijk in Kunming aan,stikkapot. De volgende dag gaan we met de trein naar Guilin. Deze keer waren we er gelukkig wel op tijd bij dus hadden we hardsleepers. Ideaal want het was toch 23u reizen. We waren de attractie van de trein. Om de beurt kwam er een groepje chinezen een babbeltje slaan. We werden overladen met eten, helaas veel vlees dus konden Koenraad en ik er niet veel van proeven. Dedju toch.Vanaf Guilin moeten we nog een bus nemen naar Yangsuo. Ineens begint de chauffeur heel ambetant te rijden, Bruusk te remmen enzo. Dan rijdt hij een parking op, vliegt uit zijn bus en samen met zijn helper beginnen ze te vechten met een andere man. En het gaat er stevig aan toe. Uiteindelijk komt de politie eraan en onze chauffeur moet mee met de combi. Zijn helper rijdt de bus tot aan het politiebureau en wij moeten overstappen op een andere bus. Crazy.Na een dik uur vertraging komen we Dan toch aan in Yangshuo waar Hui, een Chinese vriendin van Ingrid, ons komt oppikken. We mogen bij haar thuis blijven slapen. Ideaal want ze woont een beetje afgelegen, tussen de bergen, kort aan de rivier. Eindelijk kunnen we de krekels nog eens horen en de sterren 's nachts terug zien. Back to nature.We fietsen door de natuur, gaan naar de roversgrot en naar de dragon bridge (een brug van het jaar 1412 van tijdens de Ming dinastie). Een vakantie in onze vakantie. In china kunnen we niet op onze blog ( vrije meningsuiting is verboden) maar dankzij An kan ik jullie toch nog op de hoogte houden (merci zus). Foto's zijn moeilijk maar Dan moet je maar eens op google kijken ToedeloeEls
vrijdag 30 juli 2010
hanoi en china
Hanoi is niet echt onze stad. De vegetarische eetplaatsen liggen zover uit elkaar dat we een brommerke nodig hebben om daar te geraken. Met dat brommerke rijden we ook naar het Ha Lo Prison museum. Het Ho Chi Minh Mausoleum is helaas toe dus moeten we het stellen met de One Pillar Pagoda, the temple of Litrature en het fine art museum. Wel de moeite.Omdat we weer maar eens te laat waren om een fatsoenlijke plaats in de trein naar Lau Cai te boeken moeten we de 11uur durende rit op houten bankjes doorbrengen, en das niet gelachen hoor. Amai da was afzien. Slapen ging niet, in tegensteling tot de Vietnamezen die overal op de grond lagen.Van Lau Cai moesten we Dan nog 1,5 u met de minivan door De Bergen slalommen voordat we in Sapa aankwamen.Sapa is vooral bekend voor zijn rijstterrassen. De eerste twee dagen dat we daar waren regende het zoveel en hing er een dikke mist dat we er niks van zagen. Juist op de dag dat we zouden vertrekken scheen het zonneke dus zijn we nog een dagje Extra gebleven. Met brommerke de Bergen in. Waauw, echt de moeite. Rijstterrassen overal en super groot. De rijst was al in de groei en heeft een felle groene kleur.We zijn nog naar de Tac Bac waterval gereden en naar een hill tribe village. Daar volgden de mensen ons op de voet, probeerden wat uitleg te geven, lieten zien van welke planten ze kleren en kleurstof maakten, en op het einde MOESTEN we Dan iets kopen.In het dorpke Sapa zelf werd je ook constant achtervolgd door de hilltribes met Hun souvenirtjes. Ze zeiden heel eerlijk dat ze u pas gerust zouden laten als je iets kocht. Ok, dat hadden we dan gedaan, maar dan kwam de volgende en die zei dat je van haar iets anders kon kopen. Dat was soms wel lastig. Er was er zelfs eentje bij die Koenraad met een trui geslaan had omdat hij die niet wou kopen.De Volgende dag gaan we de grens met China over en ik kan u vertellen,... Hier hebben ze de goorste wc's die ge u kunt voorstellen. Ik zal ze eens proberen ze omschrijven: stel u een gootje voor, daar piesen en kakken alle mensen vredig naast mekaar met een sigaret in de hand om de stank te verdrijven. Ge ziet dus onder u de behoefte van uwe gebuur voorbijdrijven, er zijn ook niet altijd tussenschotten en van deurtjes hebben ze nog niet gehoord. Geen water zoals in Thailand om alles weg te spoelen. Née, da blijft zich ophopen tot iemand ooit eens goesting heeft om daar met een schepke door te gaan. ( ik denk 1x per week of zo). De afval Emmerkes puilen uit dat het niet meer schoon is en ge moet goed uitkijken dat ge niet in iemand anders zijn fluim gaat staan. Snot vegen ze langs alles wat ze tegenkomen en scheten en boeren is hier een nationale sport. Maar ondanks dit alles is china echt super mooi. Hier geen mensen die in uwe nek springen om te vragen voor tuk tuk of iets te kopen. Hier laten ze u gerust. Zalig. En als ge ergens hulp bij nodig hebt doen ze al het mogelijke om u te helpen. Op voorhand hadden we gehoord dat chinezen niet vriendelijk zouden zijn maar die ben ik Toch nog niet tegengekomen. We zijn nu samen met vijf Belgische vrienden aan't rondreizen en t'is dikke fun. Eerst hebben we Kunming gedaan. Toen we 's avonds over de straatmarkt liepen en tofu wouden kopen riep er opeens iemand "politie". Al de verkopers liepen vliegensvlug met hun karreke weg en de Straat was binnen de tien seconden leeg. 30min. later was de politie weg en stond iedereen weer lustig verder te verkopen (en konden we eindelijk tofu eten)De volgende dag zijn we met de bus naar Lijiang gereden. We sliepen in het oud stadsgedeelte. Echt wel een gezellig stadje maar het wordt ovespoeld door de touristen. Daarom zijn we 's morgens extra vroeg opgestaan om er eens door te wandelen als er nog niemand op straat is, behalve de lokale bewoners met Hun mooi costuums aan. Namiddag met de fiets naar Baicha, een dorpke iets verderop waar we ons tussen de koeien door moeten fietsen.Later meerGr Els
woensdag 28 juli 2010
china
wij kunnen hier in china niet op onze blog voor 2 maanden: geen recht van vrije meningsuiting. Dus we proberen via mail contact te houden. Voor de rest alles goed hier!!
dinsdag 13 juli 2010
maandag 12 juli 2010
Na trang - Hoi An - Hue
We hebben een slaapbus naar Nha Trang genomen. Onderweg stopt hij aan wat struikjes. Dat blijkt de wc te zijn. Het toilet in de bus mogen we voor een of andere reden niet gebruiken.
Als we aankomen valt de regen met bakken uit de lucht. Straten staan blank want ook hier keren ze het afval in de riolering waardoor alles verstopt zit en het water niet weg kan.
De volgende dag huren we een brommerke en rijden wat rond, gaan naar het strand. De mensen plassen hier gewoon op het strand en in de zee. We zien dat een jongetje een klein vogeltje heeft gevangen. Als hij het levend wil begraven gaat Koenraad naar hem toe om te zeggen dat zoiets niet kan. Hij biedt het vogeltje aan Koenraad aan en zegt:" give me money". Schandalig gewoon.
In Hoi An zijn er meer dan 300 klerenwinkels waar ze kleren opaat maken. Als we na Vietnam naar huis zouden gaan zou ik hier mijn best wel eens doen. Helaas.
Juist als we daar zijn houden ze een optocht met cyclotaxis. Elk hotel ( er zijn er meer dan 100) heeft zo een fiets waarin een gast mag zitten. Wij mogen in die van ons hotel zitten. Allez, ik mag zitten en Koenraad mag fietsen. Zo rijden we met de stoet mee door Hoi An, waar we iedereen terug groeten en zwaaien tot ons hand ervan pijn doet. We eindigen op het strand waar we mogen plaatsnemen aan een sjieke tafel, we volgegoten worden met gratis bier en waar we fruit kunnen eten tot ons gehemelte ervan open ligt.
De volgende dag moeten we weer vroeg op want dan vertrekt de bus naar Hue. Hier boeken we tegen ons gewoonte in een kamer met alles erop en eraan. Tv, frigo, airco, een bad, eigen pc met internet en dat voor de prijs van 9 dollar per nacht. Genieten!
Ook hier huren we weer een brommerke. Verdoeme wat missen we Timmy! Als we parkeren bij ons eetplaatske staat er een oud vrouwtje dat zich voordoet als parkeerwachter en we moeten 2000 dong betalen. Als we na het eten terug bij de brommer aankomen is het vrouwtje natuurlijk verdwenen.
We gaan de oude citadel bezoeken. Er blijft niet meer veel van over want tijdens de oorlog is het zwaar gebombardeerd.
Ook de Thien Mu pagoda gaan we bezoeken. Op deze plek heeft een monnik zich in brand gestoken uit protest tegen de president en de Vietnam oorlog. Nu is het een vredige plek. Op de parking proberen ze ons weer meer te laten betalen. Maar t'is ze toch niet gelukt. Dat zijn we nu toch stillekes beu aan't raken.
Morgen gaat we richting Hanoi
Groetjes Els
Als we aankomen valt de regen met bakken uit de lucht. Straten staan blank want ook hier keren ze het afval in de riolering waardoor alles verstopt zit en het water niet weg kan.
De volgende dag huren we een brommerke en rijden wat rond, gaan naar het strand. De mensen plassen hier gewoon op het strand en in de zee. We zien dat een jongetje een klein vogeltje heeft gevangen. Als hij het levend wil begraven gaat Koenraad naar hem toe om te zeggen dat zoiets niet kan. Hij biedt het vogeltje aan Koenraad aan en zegt:" give me money". Schandalig gewoon.
In Hoi An zijn er meer dan 300 klerenwinkels waar ze kleren opaat maken. Als we na Vietnam naar huis zouden gaan zou ik hier mijn best wel eens doen. Helaas.
Juist als we daar zijn houden ze een optocht met cyclotaxis. Elk hotel ( er zijn er meer dan 100) heeft zo een fiets waarin een gast mag zitten. Wij mogen in die van ons hotel zitten. Allez, ik mag zitten en Koenraad mag fietsen. Zo rijden we met de stoet mee door Hoi An, waar we iedereen terug groeten en zwaaien tot ons hand ervan pijn doet. We eindigen op het strand waar we mogen plaatsnemen aan een sjieke tafel, we volgegoten worden met gratis bier en waar we fruit kunnen eten tot ons gehemelte ervan open ligt.
De volgende dag moeten we weer vroeg op want dan vertrekt de bus naar Hue. Hier boeken we tegen ons gewoonte in een kamer met alles erop en eraan. Tv, frigo, airco, een bad, eigen pc met internet en dat voor de prijs van 9 dollar per nacht. Genieten!
Ook hier huren we weer een brommerke. Verdoeme wat missen we Timmy! Als we parkeren bij ons eetplaatske staat er een oud vrouwtje dat zich voordoet als parkeerwachter en we moeten 2000 dong betalen. Als we na het eten terug bij de brommer aankomen is het vrouwtje natuurlijk verdwenen.
We gaan de oude citadel bezoeken. Er blijft niet meer veel van over want tijdens de oorlog is het zwaar gebombardeerd.
Ook de Thien Mu pagoda gaan we bezoeken. Op deze plek heeft een monnik zich in brand gestoken uit protest tegen de president en de Vietnam oorlog. Nu is het een vredige plek. Op de parking proberen ze ons weer meer te laten betalen. Maar t'is ze toch niet gelukt. Dat zijn we nu toch stillekes beu aan't raken.
Morgen gaat we richting Hanoi
Groetjes Els
zaterdag 10 juli 2010
zondag 4 juli 2010
Da lat
Dalat ligt meer in de bergen. Hier hebben we voor de eerste keer tijdens onze reis eens koeler weer. Zalig! Gedaan met zweten. Dat doet goed!!!!
Omdat het in Vietnam schoolvakantie is hebben we wel effekes naar een hotel moeten zoeken. Alles was vol, maar uiteindelijk is't toch gelukt. De volgende dag hebben we een brommerke gehuurd en zijn we de omgeving gaan verkennen. Eerst naar " the crazy house". Hier moet ge u Alice in Wonderland in voelen maar zover is het toch niet gekomen. Het huis heeft allemaal rare vormen ( giraf, spinnenweb,...) en t'is wel mooi.
Dan naar de Datanla waterval geweest. Toen we bijna beneden waren realiseerde Koenraad zich opeens dat hij
de brommersleutels vergeten was. Hij is toen naar boven GELOPEN. Iedereen verklaarde hem zot. Gelukkig had de parkingbewaker de sleutels van de brommer genomen en veilig in zijn zak gestoken.
Om de dag af te sluiten zijn we nog naar Lat village ( beter gekend als "chicken village") gereden. Hier wonen Co Ho, een etnische minderheid die " mountain people " genoemd worden door de Vietnamezen. Ze zijn een matriarch etnic minority ( waar de vrouwen de leidende rol in de gemeenschap op zich nemen en baas van het gezin zijn).
In het midden van de hutten staat een betonnen standbeeld van een Kip met 9 sporen. Het verhaal erachter gaat als volgt: een arm meisje wou trouwen met een jongen van een rijkere familie maar zijn ouders zagen dat niet zitten omdat het meisje zo arm was. Omdat het tegen de gebruiken is om vlak af te weigeren gaven ze haar een opdracht. . Ze zeiden tegen haar dat ze mocht trouwen met hun zoon als ze een kip met 9 sporen bracht. Zoiets bestaat niet en was dus onmogelijk. Toch ging ze achter de kip zoeken in de Bergen. Daar is ze dan uiteindelijk van verdriet gestorven.
De mensen uit het dorpke zijn echt arm en om een beetje te verdienen weven ze producten waaronder sjaaltjes. We hebben er met plezier een van gekocht.
De volgende dag opnieuw met brommerke op weg. Nu naar Lan Bian mountain. Maar daar mochten we niet met eigen vervoer op. Met een jeep kon je tegen betaling naar boven. Maar ons geld was op dus zijn we maar te voet omhoog gegaan. 6 km steil bergop wandelen,... Nu weet ik waarom wij de enigen waren die dat deden. Maar het uitzicht boven was magnifiek. De moeite waard.
35 km verder liggen de Elephant waterfalls. Een grote, Indrukwekkende waterval. Via een slipperig pad zijn we naar beneden gegaan en daar besefte ik dat mijn camera nog boven in de brommer lag. Geen foto dus. Tja,...
Nha Trang is de volgende halte.
Groetjes Els
Omdat het in Vietnam schoolvakantie is hebben we wel effekes naar een hotel moeten zoeken. Alles was vol, maar uiteindelijk is't toch gelukt. De volgende dag hebben we een brommerke gehuurd en zijn we de omgeving gaan verkennen. Eerst naar " the crazy house". Hier moet ge u Alice in Wonderland in voelen maar zover is het toch niet gekomen. Het huis heeft allemaal rare vormen ( giraf, spinnenweb,...) en t'is wel mooi.
Dan naar de Datanla waterval geweest. Toen we bijna beneden waren realiseerde Koenraad zich opeens dat hij
de brommersleutels vergeten was. Hij is toen naar boven GELOPEN. Iedereen verklaarde hem zot. Gelukkig had de parkingbewaker de sleutels van de brommer genomen en veilig in zijn zak gestoken.
Om de dag af te sluiten zijn we nog naar Lat village ( beter gekend als "chicken village") gereden. Hier wonen Co Ho, een etnische minderheid die " mountain people " genoemd worden door de Vietnamezen. Ze zijn een matriarch etnic minority ( waar de vrouwen de leidende rol in de gemeenschap op zich nemen en baas van het gezin zijn).
In het midden van de hutten staat een betonnen standbeeld van een Kip met 9 sporen. Het verhaal erachter gaat als volgt: een arm meisje wou trouwen met een jongen van een rijkere familie maar zijn ouders zagen dat niet zitten omdat het meisje zo arm was. Omdat het tegen de gebruiken is om vlak af te weigeren gaven ze haar een opdracht. . Ze zeiden tegen haar dat ze mocht trouwen met hun zoon als ze een kip met 9 sporen bracht. Zoiets bestaat niet en was dus onmogelijk. Toch ging ze achter de kip zoeken in de Bergen. Daar is ze dan uiteindelijk van verdriet gestorven.
De mensen uit het dorpke zijn echt arm en om een beetje te verdienen weven ze producten waaronder sjaaltjes. We hebben er met plezier een van gekocht.
De volgende dag opnieuw met brommerke op weg. Nu naar Lan Bian mountain. Maar daar mochten we niet met eigen vervoer op. Met een jeep kon je tegen betaling naar boven. Maar ons geld was op dus zijn we maar te voet omhoog gegaan. 6 km steil bergop wandelen,... Nu weet ik waarom wij de enigen waren die dat deden. Maar het uitzicht boven was magnifiek. De moeite waard.
35 km verder liggen de Elephant waterfalls. Een grote, Indrukwekkende waterval. Via een slipperig pad zijn we naar beneden gegaan en daar besefte ik dat mijn camera nog boven in de brommer lag. Geen foto dus. Tja,...
Nha Trang is de volgende halte.
Groetjes Els
donderdag 1 juli 2010
Vietnam
In Phnom Penh zijn we het Tuol Sleng museum gaan bezoeken. Dit was vroeger een school maar door Pol Pot ( Khmer Rouge) omgebouwd tot gevangenis. De profiel foto's van al de gevangenen staren u aan. Van de duizenden gevangenen die daar gezeten hebben, zijn er maar 7 mensen levend uitgekomen. Als ze genoeg gemarteld waren brachten ze de gevangenen naar de " killing fields". Daar sloegen ze de mensen dood en ze werden begraven in een massagraf. Er waren daar meer Dan 100 massagraven. In sommigen hebben ze later allemaal onthoofde lijken gevonden, in een ander allemaal naakte vrouwen en kinderen. Je kon tussen de graven doorwandelen en soms zag je stukken kledij uit de aarde opkomen of stukken van menselijke beenderen. Centraal staat een monument met daarin de resten van meer dan 8000 mensen.
De volgende dag gaan we naar Vietnam. De eerste stop hier is Ho Chi Minh ( Saigon)
Hier is het niet normaal qua verkeer. Ik dacht dat Cambodia erg was maar dit... Echt zonder overdrijven, als het hier rood licht is staan er voor het terug groen is misschien wel 100 brommers, door 't rood rijden is geen probleem, verkeerde richting rijden doodnormaal, met brommer over 't voetpad ook geen probleem en wie het luidst tuut op't kruispunt mag door. Bus heeft voorrang op iedereen en alles. Dus als die achter u rijdt en tuut moet gij aan de Kant om hem door te laten. Zo heeft auto voorrang op brommer en voetganger heeft nooit voorrang. De straat oversteken is levensgevaarlijk. De truc is gewoon doorlopen en hopen dat ze u ontwijken.
Ook hier zijn we naar het oorlogsmuseum geweest. Wat die Amerikanen hier uitgestoken hebben met Hun agent orange en fosforbommen,... Daar Ben ik echt niet goed van. In museum fotos van April-mei 2010 gezien van mensen die daar nog steeds onder lijden. Vreselijk. Ook fotos van tijdens de oorlog. Amerikaan die stuk ontplofte mens omhoog steekt, vietnamezen achter de tank binden en zo verder rijden...
De gevangenis waar ze Vietnamezen in martelden. En de beschrijving van die marteltechnieken. Onvoorstelbaar. Om een paar voorbeelden te geven, knieschijven uitrukken en de wonde met hete ijzers toebranden, tanden en nagels uitttekken, met fel licht in ogen schijnen tot ze blind zijn, mond verbranden zodat gevangenen niet meer konden eten en omkwamen van de honger, sexorganen verbranden,... En zo gaat de lijst maar door.
De Cu Chi tunnels zijn we ook gaan bekijken. Dit is een ondergronds tunnelnetwerk van 200 km door de Vietcong gemaakt. Das verdorie smal en zeer claustrofobisch. Niks voor mij. Maar echt ingenieus gemaakt.
Als we met de bus naar
de mekongdelta (Ben Tre) gaan kan ik mijn ogen niet geloven. Als Allen zetels op de bus bezet zijn halen ze van die kleine stoeltjes tevoorschijn en plaatsen die in het gangpad. Ondenkbaar bij ons maar goed gevonden. In Ben Tre waren we de enige blanken. Iedereen riep ons goeiendag toe. Zalig hoe vriendelijk de mensen hier waren. Ze spraken wel geen letter Engels,gebarentaal dan maar.
We zijn met een plaatselijk bootje een tochtje gaan maken op de Mekong, tussen de palmen door. Soms werd het zo smal dat onze chauffeur de motor moest afzetten en dat Koenraad moest helpen om ons voort te trekken aan de palmen. Ook het dak voor de schaduw moest eraan geloven omdat het te hoog was. Eens terug in meer open water begon onze chauffeur dan palm te hakken en daar had hij in 'no time' een nieuw dak van gemaakt. Geweldig. En niet te vergeten, we kregen zoveel verse cocosnoot en palmpitten als we wilden. Zin in een palmpit, effekes stoppen en ze werden vers van de boom gehakt. Njamnjam
Morgen gaan we richting Dalat
Groetjes
Els
De volgende dag gaan we naar Vietnam. De eerste stop hier is Ho Chi Minh ( Saigon)
Hier is het niet normaal qua verkeer. Ik dacht dat Cambodia erg was maar dit... Echt zonder overdrijven, als het hier rood licht is staan er voor het terug groen is misschien wel 100 brommers, door 't rood rijden is geen probleem, verkeerde richting rijden doodnormaal, met brommer over 't voetpad ook geen probleem en wie het luidst tuut op't kruispunt mag door. Bus heeft voorrang op iedereen en alles. Dus als die achter u rijdt en tuut moet gij aan de Kant om hem door te laten. Zo heeft auto voorrang op brommer en voetganger heeft nooit voorrang. De straat oversteken is levensgevaarlijk. De truc is gewoon doorlopen en hopen dat ze u ontwijken.
Ook hier zijn we naar het oorlogsmuseum geweest. Wat die Amerikanen hier uitgestoken hebben met Hun agent orange en fosforbommen,... Daar Ben ik echt niet goed van. In museum fotos van April-mei 2010 gezien van mensen die daar nog steeds onder lijden. Vreselijk. Ook fotos van tijdens de oorlog. Amerikaan die stuk ontplofte mens omhoog steekt, vietnamezen achter de tank binden en zo verder rijden...
De gevangenis waar ze Vietnamezen in martelden. En de beschrijving van die marteltechnieken. Onvoorstelbaar. Om een paar voorbeelden te geven, knieschijven uitrukken en de wonde met hete ijzers toebranden, tanden en nagels uitttekken, met fel licht in ogen schijnen tot ze blind zijn, mond verbranden zodat gevangenen niet meer konden eten en omkwamen van de honger, sexorganen verbranden,... En zo gaat de lijst maar door.
De Cu Chi tunnels zijn we ook gaan bekijken. Dit is een ondergronds tunnelnetwerk van 200 km door de Vietcong gemaakt. Das verdorie smal en zeer claustrofobisch. Niks voor mij. Maar echt ingenieus gemaakt.
Als we met de bus naar
de mekongdelta (Ben Tre) gaan kan ik mijn ogen niet geloven. Als Allen zetels op de bus bezet zijn halen ze van die kleine stoeltjes tevoorschijn en plaatsen die in het gangpad. Ondenkbaar bij ons maar goed gevonden. In Ben Tre waren we de enige blanken. Iedereen riep ons goeiendag toe. Zalig hoe vriendelijk de mensen hier waren. Ze spraken wel geen letter Engels,gebarentaal dan maar.
We zijn met een plaatselijk bootje een tochtje gaan maken op de Mekong, tussen de palmen door. Soms werd het zo smal dat onze chauffeur de motor moest afzetten en dat Koenraad moest helpen om ons voort te trekken aan de palmen. Ook het dak voor de schaduw moest eraan geloven omdat het te hoog was. Eens terug in meer open water begon onze chauffeur dan palm te hakken en daar had hij in 'no time' een nieuw dak van gemaakt. Geweldig. En niet te vergeten, we kregen zoveel verse cocosnoot en palmpitten als we wilden. Zin in een palmpit, effekes stoppen en ze werden vers van de boom gehakt. Njamnjam
Morgen gaan we richting Dalat
Groetjes
Els
dinsdag 22 juni 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)