Oost Thailand zijn we aan het doorkrossen omdat we snel in sangkhlaburi willen zijn.
In Nakhon ratchasima is het volop feest als wij aankomen. Ze vieren de overwinning op Laos en eren de thaise Jeanne d'arc. En dat 10 dagen aan een stuk. 'avonds verschijnen er massa's kraampjes en organiseren ze verschillende gratis activiteiten. Optredens van dansers, zangers, en ook thaibokswedstrijden.
We hebben er elf na elkaar gekeken. Dat ging er nogal hevig aan toe moet ik zeggen. 1 kapotte knie, een gebroken arm en een paar KO's waarvan er zelfs al eentje in de eerste ronde.
De toeschouwers worden helemaal gek en ze wedden erop los. Wij zaten daar als enige blanken tussen. Leuk hoor. We zaten langs een vriendelijke man die ons Allen gebaren van hoe te wedden uitlegde.
Toen we de volgende avond echter opnieuw gingen kijken wou hij dat wij zijn eten zouden betalen. Daar zijn we echter niet op ingegaan. Verpeste de sfeer wel een beetje.
Als het hier in Thailand regent, Dan is dat geen gedrup zoals in Belgie. Hier valt het met bakken naar beneden. Een rede voor ons om de dag lui lezend door te brengen.
Als we aan de man van het vegetarisch brakske vertellen dat we vrijwilligers zijn staat hij erop dat we niet betalen. En de dag erop ook niet. En de dag daarna ook niet. Dit is TE vriendelijk voor ons dus stoppen we toch wat geld onder ons bord.
We rijden verder naar het Khaw yai nationaal park waar we onze tent opzetten. Waauw wat een prachtige natuur hier. De apen lopen hier gewoon langs je tent door. En als we savonds in het donker voor onze tent zitten, bij een gezellig kaarslicht, komt er nog een familie stekelvarkens en een groep herten langs. De volgende dag sluiten we de tent met het brommerslot en gaan we een jungletocht maken. Opeens horen we vanalles bewegen. Een mega grote Wilde olifant is op doortocht. Zijn grote slagtanden duidelijk zichtbaar. We hebben nu al veel olifanten gezien maar om zo een echte Wilde tegen te komen geeft toch een apart gevoel hoor.
Wat later zien we ook nog een krokodil op de oever liggen.
De waterval waar de film the beach is opgenomen viel wat tegen omdat er heel weinig water is voort moment. Maar tijdens het regenseizoen moet het prachtig zijn.
Toen we terug op de camping aankwamen zagen we dat onze tent op vier plaatsen opengescheurd was en de hele inhoud lag over het gras uitgespreid. De apen hadden het miniscule pakje koekjes dat we vergeten waren geroken en heel de tent opengebeten en gescheurd. Een Les die we nooit zullen vergeten. Omdat het al donker was en de parkwachter medelijden met ons had mochten we een tent van hem lenen.
Als we de. Volgende dag aan de uitzichttoren stoppen kunnen we herten, een soort stokstaartjes een een gier spotten. Die gier kon je echt horen vliegen.
Onderweg naar Bangkok krijgen we van een winkelier waar we de weg aan vroegen 6 flessen water. Ze vinden het hier allemaal ongeloofelijk dat we met Timmy het land doorkruisen.
Bangkok zelf is echt niet fijn om rond te rijden. Je kan niet zomaar naar links als je in die straat moet zijn. Née, om daar te geraken moet je eerst naar rechts, drie km rechtdoor, daar de U-turn nemen, Dan nog eens een brug onderdoor en met veel geluk ben je Dan waar je links af wou. Mijn complimenten voor Koenraad hoor. Hij heeft dat super goed gedaan.
In Bangkok zijn we 1 nacht bij onze vriend Toom blijven slapen en nu zitten we in kanchanaburi. Onderweg nog een ferm accident gezien. Twee camions waren op elkaar gereden en ze waren de bestuurder aan het losknippen toen wij langsreden. Akelig. Maar als je ziet hoe snel en roekeloos ze hier rijden is het niet verwonderlijk.
Morgenvroeg gaat het richting sangkhlaburi waar we terug onze Handen uit de mouwen gaan steken op ons vrijwilligersproject.
woensdag 31 maart 2010
maandag 29 maart 2010
nog fotokes
in het khao Yai nationaal park geniet een aap van onze cocosnoot
als je goed kijkt zie je een wilde olifant
Thaiboks gevecht
fotokes
wij
prachtige waterval op het BolavenPlateau
de krokodillensteen in de oude khmer tempel van Wat Phu. waarschijnlijk werd het als offertafel gebruikt maar dat weten ze niet zeker
zo rijden we rond, koenraad op de brommer en ik ernaast op de sidecar. heerlijk
overschot van de vietnam oorlog
koenraad in boeddhapark
dinsdag 23 maart 2010
Laatste Laos nieuws
Het dinosaurus museum was niet echt de moeite. Er lagen een paar Dino beenderen en wat archeologische vondsten en dat was het. Een vriendelijke man die bij de opgravingen aanwezig was heeft ons nog zijn amateurvideo laten zien. Na het museum gaan we naar Xepon, via een weg vol putten en gaten. Tis juist of we in een computerspelleke zitten. Opeens hebben we weer platte band. We zijn blijkbaar in een nagel van zo'n 7 cm gereden. Gelukkig stopt er een thaise wielrenner die in een volgende dorp een brommermaker stuurt. Als hij de band vervangen heeft volgen we hem naar zijn huis om de kapotte band te laten plakken. We worden er erg hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes. We mogen ons opfrissen, krijgen thee en ze komt af met rijst en vlees. Voor het vlees hebben we vriendelijk bedankt.
Onderweg komen we langs een voetafdruk van een dinosaurus. Maar je moest toch hard kijken om het te zien. De plaatselijke kinderen vinden die twee wittekes een geweldige attractie.
Als we de volgende dag eindelijk in ban dong aankomen is het oorlogsmuseum dicht. Gelukkig komen we een Engels sprekende man tegen die de poort voor ons opendoet. Vliegtuig onderdelen, tanks, luchtafweergeschut, bommen,... Het was best wel indrukwekkend. De ho chi minh route viel wat tegen. De weg was te slecht voor Timmy. Onderweg kon je de bommenkraters nog zien hoewel ze nu begroeid waren.
Dan maar op weg naar pakse. Weer een saaie weg. Ne natuur in het noordenwas veel mooier.
Als we voor het rood licht staan in pakse zien we na een poosje de tegenliggers vertrekken, dus denken we dat het groen is en rijden we ook door. Fffffffrrrrrttt. Het irritante politiefluitje schalt weeral. Blijkbaar was het aan onze Kant nog rood. 50.000 Kip moeten betalen. Als ik nadien zie dat het licht waar wij stonden kapot was zodat we niet konden zien of het rood of groen was wil ik mijn geld terug. Helaas pakt da nietmeer. Nadien zien we identiek dezelfde situatie bij zeker 3 andere mensen gebeuren. De wittekes moeten betalen, de mensen van hier niet.
Wat phu is na Angkor wat een van de oudste ruines in zuid-oost azie. Om daar te geraken moeten we Timmy op een palet tussen twee kano's zetten. Zo steken we de Mekong over. Wat phu moet vroeger echt indrukwekkend geweest zijn. Al die enorme beelden en stenen. Waauw. Helaas blijft er niet heel veel meer van over. De sjieke waardevolle dingen hebben ze in het museum gezet.
Het Bolaven plateau is ook super mooi qua natuur. Als we een steil pad naar beneden volgen hebben we een mooi uitzicht over de 100 m hogs waterval. Helemaal in de jungle. Aan de volgende waterval kunnen we lekker liggen luieren tussen de koeien. We hebben de ganse dagniks anders meer gedaan. Zalig.
Helemaal in het zuiden van Laos liggen de 4000 islands. We gaan naar het eiland dot khong. Met de brommer verkennen we het 16 km Lange en 8 km brede eiland. Veel rijstvelden en een paar tempels. Hier is het heel rustig.
De volgende dag richting don det. Omdat we een sidecar hebben moesten we weeral keiveel betalen om de rivier over te steken. Onderhandelen had geen zin. Afzetters. De boottrip was wel heel mooi zo tussen al die kleine eilandjes. Precies uit de boekskes. Heb er met open mond van genoten. Op don det slapen we in een bungalow met uitzicht over de Mekong. Jammer dat dit eiland krioelt van de touristen. Het eten valt hier wel niet te bikken. Hier hebben we onze tijd al lezend in de hangmat en al zwemmend in de Mekong doorgebracht.
Onzemaand Laos zit er zo goed als op dus tijd om terug naar thailand te gaan. De grensovergang gaat redelijk vlot.Echt opvallend dat de thaien opener zijn. Na nog geen drie stappen op thaise bodem klinkt de eerste spontane goeiemorgen al. Laos was mooi maar ik Ben toch blij dat we terug in Thailand zijn. De volgende dagen gaan we de isanstreek doen. Goei vooruitzichten dus.
Groetjes Els
Onderweg komen we langs een voetafdruk van een dinosaurus. Maar je moest toch hard kijken om het te zien. De plaatselijke kinderen vinden die twee wittekes een geweldige attractie.
Als we de volgende dag eindelijk in ban dong aankomen is het oorlogsmuseum dicht. Gelukkig komen we een Engels sprekende man tegen die de poort voor ons opendoet. Vliegtuig onderdelen, tanks, luchtafweergeschut, bommen,... Het was best wel indrukwekkend. De ho chi minh route viel wat tegen. De weg was te slecht voor Timmy. Onderweg kon je de bommenkraters nog zien hoewel ze nu begroeid waren.
Dan maar op weg naar pakse. Weer een saaie weg. Ne natuur in het noordenwas veel mooier.
Als we voor het rood licht staan in pakse zien we na een poosje de tegenliggers vertrekken, dus denken we dat het groen is en rijden we ook door. Fffffffrrrrrttt. Het irritante politiefluitje schalt weeral. Blijkbaar was het aan onze Kant nog rood. 50.000 Kip moeten betalen. Als ik nadien zie dat het licht waar wij stonden kapot was zodat we niet konden zien of het rood of groen was wil ik mijn geld terug. Helaas pakt da nietmeer. Nadien zien we identiek dezelfde situatie bij zeker 3 andere mensen gebeuren. De wittekes moeten betalen, de mensen van hier niet.
Wat phu is na Angkor wat een van de oudste ruines in zuid-oost azie. Om daar te geraken moeten we Timmy op een palet tussen twee kano's zetten. Zo steken we de Mekong over. Wat phu moet vroeger echt indrukwekkend geweest zijn. Al die enorme beelden en stenen. Waauw. Helaas blijft er niet heel veel meer van over. De sjieke waardevolle dingen hebben ze in het museum gezet.
Het Bolaven plateau is ook super mooi qua natuur. Als we een steil pad naar beneden volgen hebben we een mooi uitzicht over de 100 m hogs waterval. Helemaal in de jungle. Aan de volgende waterval kunnen we lekker liggen luieren tussen de koeien. We hebben de ganse dagniks anders meer gedaan. Zalig.
Helemaal in het zuiden van Laos liggen de 4000 islands. We gaan naar het eiland dot khong. Met de brommer verkennen we het 16 km Lange en 8 km brede eiland. Veel rijstvelden en een paar tempels. Hier is het heel rustig.
De volgende dag richting don det. Omdat we een sidecar hebben moesten we weeral keiveel betalen om de rivier over te steken. Onderhandelen had geen zin. Afzetters. De boottrip was wel heel mooi zo tussen al die kleine eilandjes. Precies uit de boekskes. Heb er met open mond van genoten. Op don det slapen we in een bungalow met uitzicht over de Mekong. Jammer dat dit eiland krioelt van de touristen. Het eten valt hier wel niet te bikken. Hier hebben we onze tijd al lezend in de hangmat en al zwemmend in de Mekong doorgebracht.
Onzemaand Laos zit er zo goed als op dus tijd om terug naar thailand te gaan. De grensovergang gaat redelijk vlot.Echt opvallend dat de thaien opener zijn. Na nog geen drie stappen op thaise bodem klinkt de eerste spontane goeiemorgen al. Laos was mooi maar ik Ben toch blij dat we terug in Thailand zijn. De volgende dagen gaan we de isanstreek doen. Goei vooruitzichten dus.
Groetjes Els
donderdag 11 maart 2010
Laos II
Vang vieng vinden de meeste toeristen geweldig, maar eerliik gezegd vonden wij het maar niks. Ge ziet hier constant ladderzatte blanken door de straten zwalpen. Dit stadje is echt vernield. Het beroemde tuben hebben we niet gedaan. We zijn wel gaan zwemmen in een blue lagoon. Hier in Laos slaan ze echt geld uit alles. We moesten Zelfs betalen om over de brug te rijden om daar te geraken.
Vientiane, hoofdstad van Laos is veel duurder Dan verwacht. Alle guesthouses met poort zijn vol dus na lang zoeken belanden we in een hotel. Vanaf de buitenkant lijkt het echt super sjiek. Als ze vragen of we eerst de Kamer willen zien hoeft dat voor mij niet. Ik heb er het volste vertrouwen in. Amai hoe ne mens int zak gezet kan worden. We kregen een kamer juist onder het dak,waardoor het er super warm was, en het was zo Klein dat we er amper in konden en Dan liep het dak ook nog eens schuin naar beneden. Gelukkig waren er ontbijt en wifi in de prijs inbegrepen. Dwz: 3 dunne stukjes stokbrood met jam of een ei. Vermits Koenraad geen ei eet en niet graag jam lust had ik een dubbel ontbijt, waarmee ik nog niet echt genoeg had maar kom. Van de wifi hebben we ook maar twee dagen kunnen genieten want daarna was er iets met Hun server. Maar genoeg geklaag en gezaag. We hebben ook geluk gehad. We gingen een nieuw visum voor Thailand aanvragen en besloten het nog snel in de voormiddag te doen. Om twee minuten voor twaalf gingen we de ambassade binnen en om twaalf uur sloten ze de poort. Bleek dat je de aanvraag enkel in de voormiddag kon doen en dat het de laatste dag was dat je het visum gratis kon krijgen. Vanaf de volgende dag was het terug 30 dollar per persoon. Natuurlijk hadden we onze pasfoto's vergeten dus Ging ik met mijn liefste blik en mooiste glimlach naar de bewaker om te vragen of we snel foto's mochten laten maken aan de overkant van de straat en terug binnen konden... En jawel, mijn glimlach had gewerkt. Terwijl er een lange rij stond aan te schuiven voor de poort liet hij ons terug binnen en konden we op het laatste nippertje onze aanvraag indienen. De volgende dag hebben we het zonder problemen kunnen afhalen.
De sidecar waarvan het spatbord onderweg was losgekomen hebben we terug laten lassen en we hebben Timmy een nieuwe neus gekocht.
We hebben een kei lekkere indier ontdekt, op een afgelegen plekske waar bijna geen volk komt. Super lekker. We komen hier Dan ook drie keer terug.
Op vier maart zijn we exact 100 dagen weg. Wat gaat de tijd snel. Het lijkt alsof we gisteren pas vertrokken zijn. Ik denk wel regelmatig aan jullie thuis maar ik ga toch nog niet terug komen. Het is tot nu toe echt alleen nog maar geweldig goed geweest.
Met de brommer rijden we langs pha that luang, het belangrijkste nationaal monument van Laos. Juist als wij daar zijn arriveert er een karavaan auto's en moet iedereen aan de Kant. Het is een heel belangrijkste vietnamees die bloemen komt neerleggen.
Patuxai arc is de arc de triomph van Laos, gemaakt van cement dat de USA had gegeven voor de bouw van een vliegveld. In wat si saket staan duizenden kleine boeddha beeldjes in nissen in de muur. En achter een gesloten poort was er een kerkhof van kapotte boeddha's.
Het nationaal museum was ook echt de moeite om te zien. Helaas sloten ze om vier uur enmoesten we naar buiten terwijl we nog maar de helft gezien hadden.
Onderweg naar pakxan gaan we rap eens kijken in het boeddhapark. Hier moeten we behalve de inkom ook een ticket voor onze kodak betalen. Toch niet normaal hoor.
Het verkeer hier is echt heel daar. Terwijl we een brommer voorbij aan het steken zijn, komt er een auto links van ons voor ons de pas af snijden. Net de brommer kunnen ontwijken. Het scheelde maar een paar millimeter.
De weg naar Na Hin is weer geweldig mooi. We hebben een schitterend uitzicht over de limestones. De khong lot cave kan je enkel per boot verkennen dus samen met John, een Amerikaan huren we er een. Deze keer hebben we wel geluk met onze gidsen. Een paar keer moeten we uit de boot het water in om de boot verder te trekken want het water staat extreem laag. Het is een mooie grot. Alleen jammer dat ze er cement aan't leggen zijn.
De rit naar thakhek is niet echt mooi. De laatste 10 km hebben we in het donker moeten rijden en ik kan u verzekeren dat aangenaam anders is. Gelukkig zijn we het snel vergeten als we de lichtjes aan de Mekong zien schitteren.
Als we naar savannaketh rijden hebben we weer bijna prijs. Terwijl een bus ons aan't voorbijsteken is steekt een auto de bus nog eens voorbij en dit terwijl er een tegenligger afkomt. Vollebak remmen en tuuten.
Terwijl we een guesthouse aan het zoeken zijn worden we tegengehouden door de politie. We zijn 10 m een eenrichtingsstraat ingereden. Ze willen dat we 100.000 Kip betelen, das zo een 12 dollar. Maar ge moet eens zien hoe ze hier rondrijden. Hun brommers volgeladen met spullen voor, achter, opzij zodat ze amper iets zien. Met vier op 1 brommer, ... Dus ik weiger te betalen. Na 10 min discussieren is het Dan nog 50.000 Kip. Maar das alleen omdat we buitenlanders zijn dat we moeten betalen dus ik Vertik het. Na nog eens 10 min. Komt een andere flik zeggen dat het goed is en dat we zo door mogen. Toen waren we rap weg.
Diezelfde dag Ben ik Dan vreselijk ziek geworden. Het kwam er langs alle kanten uit. Vandaag is het eindelijk beter en morgen gaan we de streek hier wat verkennen.
Gr els
Vientiane, hoofdstad van Laos is veel duurder Dan verwacht. Alle guesthouses met poort zijn vol dus na lang zoeken belanden we in een hotel. Vanaf de buitenkant lijkt het echt super sjiek. Als ze vragen of we eerst de Kamer willen zien hoeft dat voor mij niet. Ik heb er het volste vertrouwen in. Amai hoe ne mens int zak gezet kan worden. We kregen een kamer juist onder het dak,waardoor het er super warm was, en het was zo Klein dat we er amper in konden en Dan liep het dak ook nog eens schuin naar beneden. Gelukkig waren er ontbijt en wifi in de prijs inbegrepen. Dwz: 3 dunne stukjes stokbrood met jam of een ei. Vermits Koenraad geen ei eet en niet graag jam lust had ik een dubbel ontbijt, waarmee ik nog niet echt genoeg had maar kom. Van de wifi hebben we ook maar twee dagen kunnen genieten want daarna was er iets met Hun server. Maar genoeg geklaag en gezaag. We hebben ook geluk gehad. We gingen een nieuw visum voor Thailand aanvragen en besloten het nog snel in de voormiddag te doen. Om twee minuten voor twaalf gingen we de ambassade binnen en om twaalf uur sloten ze de poort. Bleek dat je de aanvraag enkel in de voormiddag kon doen en dat het de laatste dag was dat je het visum gratis kon krijgen. Vanaf de volgende dag was het terug 30 dollar per persoon. Natuurlijk hadden we onze pasfoto's vergeten dus Ging ik met mijn liefste blik en mooiste glimlach naar de bewaker om te vragen of we snel foto's mochten laten maken aan de overkant van de straat en terug binnen konden... En jawel, mijn glimlach had gewerkt. Terwijl er een lange rij stond aan te schuiven voor de poort liet hij ons terug binnen en konden we op het laatste nippertje onze aanvraag indienen. De volgende dag hebben we het zonder problemen kunnen afhalen.
De sidecar waarvan het spatbord onderweg was losgekomen hebben we terug laten lassen en we hebben Timmy een nieuwe neus gekocht.
We hebben een kei lekkere indier ontdekt, op een afgelegen plekske waar bijna geen volk komt. Super lekker. We komen hier Dan ook drie keer terug.
Op vier maart zijn we exact 100 dagen weg. Wat gaat de tijd snel. Het lijkt alsof we gisteren pas vertrokken zijn. Ik denk wel regelmatig aan jullie thuis maar ik ga toch nog niet terug komen. Het is tot nu toe echt alleen nog maar geweldig goed geweest.
Met de brommer rijden we langs pha that luang, het belangrijkste nationaal monument van Laos. Juist als wij daar zijn arriveert er een karavaan auto's en moet iedereen aan de Kant. Het is een heel belangrijkste vietnamees die bloemen komt neerleggen.
Patuxai arc is de arc de triomph van Laos, gemaakt van cement dat de USA had gegeven voor de bouw van een vliegveld. In wat si saket staan duizenden kleine boeddha beeldjes in nissen in de muur. En achter een gesloten poort was er een kerkhof van kapotte boeddha's.
Het nationaal museum was ook echt de moeite om te zien. Helaas sloten ze om vier uur enmoesten we naar buiten terwijl we nog maar de helft gezien hadden.
Onderweg naar pakxan gaan we rap eens kijken in het boeddhapark. Hier moeten we behalve de inkom ook een ticket voor onze kodak betalen. Toch niet normaal hoor.
Het verkeer hier is echt heel daar. Terwijl we een brommer voorbij aan het steken zijn, komt er een auto links van ons voor ons de pas af snijden. Net de brommer kunnen ontwijken. Het scheelde maar een paar millimeter.
De weg naar Na Hin is weer geweldig mooi. We hebben een schitterend uitzicht over de limestones. De khong lot cave kan je enkel per boot verkennen dus samen met John, een Amerikaan huren we er een. Deze keer hebben we wel geluk met onze gidsen. Een paar keer moeten we uit de boot het water in om de boot verder te trekken want het water staat extreem laag. Het is een mooie grot. Alleen jammer dat ze er cement aan't leggen zijn.
De rit naar thakhek is niet echt mooi. De laatste 10 km hebben we in het donker moeten rijden en ik kan u verzekeren dat aangenaam anders is. Gelukkig zijn we het snel vergeten als we de lichtjes aan de Mekong zien schitteren.
Als we naar savannaketh rijden hebben we weer bijna prijs. Terwijl een bus ons aan't voorbijsteken is steekt een auto de bus nog eens voorbij en dit terwijl er een tegenligger afkomt. Vollebak remmen en tuuten.
Terwijl we een guesthouse aan het zoeken zijn worden we tegengehouden door de politie. We zijn 10 m een eenrichtingsstraat ingereden. Ze willen dat we 100.000 Kip betelen, das zo een 12 dollar. Maar ge moet eens zien hoe ze hier rondrijden. Hun brommers volgeladen met spullen voor, achter, opzij zodat ze amper iets zien. Met vier op 1 brommer, ... Dus ik weiger te betalen. Na 10 min discussieren is het Dan nog 50.000 Kip. Maar das alleen omdat we buitenlanders zijn dat we moeten betalen dus ik Vertik het. Na nog eens 10 min. Komt een andere flik zeggen dat het goed is en dat we zo door mogen. Toen waren we rap weg.
Diezelfde dag Ben ik Dan vreselijk ziek geworden. Het kwam er langs alle kanten uit. Vandaag is het eindelijk beter en morgen gaan we de streek hier wat verkennen.
Gr els
Abonneren op:
Posts (Atom)