Onze Japanse familie Murakami
koenraad, mama en papa Murakami
Wat er overbleef na de atoombom in Hiroschima
Met de fiets van eiland naar eiland (in de ijzige koude)
http://www.blogger.com/
vrijdag 31 december 2010
japan
Onze Japanse familie Murakami
koenraad, mama en papa Murakami
Wat er overbleef na de atoombom in Hiroschima
Met de fiets van eiland naar eiland (in de ijzige koude)
http://www.blogger.com/
vrijdag 17 december 2010
donderdag 16 december 2010
fotokes
Natuurschoon in Kurama
intens rode maple trees
poging om de draak ondersteboven te zien in the landbridge
natuurschoon in Taiza Tango
"grollige toeren" aan de standbeelden op het strand van Taiza Tango
Japanaco II
De couchsurfer waarbij we blijven slapen blijkt 3 uur van Kyoto centrum te wonen. Helemaal in de peninsula aan de zee. Het plaatsje heet Taiza Tango en er is buiten J. ,die daar Engelse les geeft, geen andere buitenlander te bekennen. Tot wij dus op de bus springen en daar Ian, een muziekant van Malta leren kennen. Hij blijft ook bij J. slapen.
De eerste avond geeft Ian al een miniconcertje in een plaatselijk cafetje. Het publiek bestaat uit 4 Japanners en ons. Maar het is heel gezellig.
De volgende ochtend neemt J. ons mee naar zijn schooltje want de kindjes geven een voorstelling. We verstaan er geen fluit van maar het doet me denken aan ouderavond van de chiro.
Als we langs de kustlijn rijden hebben we een mooi uitzicht over de zee. Hier zijn verschillende mooie natuurlijke bezienswaardigheden. Behalve het natuurlijk schoon gaan we ook nog naar de eenzame vuurtoren en naar twee immense standbeelden op het strand.
Als de dag bijna voorbij is besluiten we om ons eens te verwennen in een typisch Japans badhuis. Eerst moet je je wassen en daarna kan je genieten van het zalig warme water in het grote bad. Het is naakt maar gelukkig wel gescheiden.
Als ik eruit ga zie ik opeens de bomma die langs mij in het bad zat een pamper aandoen. Ge kunt al raden wat ik toen dacht,...
's anderendaags, nadat we Ian in het station hebben afgezet, neemt J. ons mee naar the landbridge, een van de mooiste plekjes in Japan. Nadat we er helemaal over gewandeld zijn moeten we aan de andere kant de berg opklimmen en als je vanaf daar ondersteboven naar the landbridge kijkt zou je een draak moeten zien. Dat is me toch niet gelukt.
Op de berg is het landschap ook super mooi. De maple trees kleuren deze tijd van het jaar intens rood. Kei mooi. Op de terugweg plukken we nog wat mandarijntjes voor onderweg en dan ist weer tijd om verder te gaan.
Omdat J. toch in Kyoto city moet zijn kunnen we met hem meerijden en daar bij zijn vrienden (Anders en Joanna) blijven slapen.
Kurama is een van de mooiste en rustigste plekjes van Kyoto city. Het is een tempel boven op een berg en onderweg passeer je weer mooie natuur. Na Kurama willen we nog naar een andere tempel dus proberen we te liften. En jawel, al bij de derde auto hebben we prijs. Een oudere man en zijn mama brengen ons naar de plek waar we moeten zijn. Ze kunnen geen Engels, wij geen Japans maar mbv. onze Ipod kunnen we toch wat communiceren. En we krijgen nog heerlijke kastanjes erbij.
's Avonds maken we met ons tweetjes nog een avondwandeling langs de rivier waar er een gezellige drukte heerst en dan gaan we voor de eerste keer sinds ons verblijf in Japan uit eten. Falafel.
De volgende dag is Anders vrij dus hij neemt ons mee naar de Toji tempel waar we even rondhangen en dan gaan we weer naar de rivier waar de meeuwen het brood zo goed als uit je hand komen pikken. In de straten komen we twee Geisha's tegen, wat tegenwoordig zeer zeldzaam is.
Op 2 december gaan we met Anders en Joanna naar Nara, waar een verlaten themapark ligt. (Dreamland dat in 2006 is dichtgegaan) Als we aan de ingang komen is deze helemaal dichtgetimmerd met houten platen. We proberen eerst nog om ze los te krijgen maar dat is onbegonnen werk. Dan maar een andere ingang zoeken. En jawel, 15 minuten later zien we een redelijk laag poortje met prikkeldraad. We slagen erin om er zonder kleerscheuren over te klimmen. Er staan twee auto's maar dat is alleen maar om te laten lijken of er iemand is, want na een grondige inspectie hebben we het park voor ons alleen. ZALIG!!! Een rollercoaster, een spiegelpaleis, de boomstammen, de rups, de draaimolen,... het staat er nog allemaal. En sommige dingen zijn nog in redelijk goede staat. Natuurlijk gaan we overal eens op- en inzitten.
Als we beslissen om rustig door te gaan horen we opeens een brommer. Het is de man van de security. Gelukkig zijn we net in een smal straatje zodat hij ons nog niet kan zien. We moeten lopen, sluipen, verstoppen en nog eens lopen voor we terug aan de poort komen en dan,... De securityman is (per ongeluk) zo vriendelijk geweest om de poort open te laten dus kunnen we zomaar naar buiten zonder klimwerk. Ideaal. Dit was echt een super leuke dag.
We beslissen om toch maar de bus te nemen naar Onomichi (100 km van Hiroshima) ipv. te liften. Hier kunnen we bij de familie van Kanako blijven slapen. Mama en papa Murakami staan ons aan het station al op te wachten. Het is de verjaardag van het 2-jarige nichtje dus we doen ons best om een lekkere chocolade cake te maken en gelukkig valt ze in de smaak. Met mama en papa Murakami zijn we op tempeltocht geweest.
We zijn zo goed als blut dus hadden we op voorhand via Kanako gevraagd of we niet een paar dagen konden werken. Dus de volgende twee dagen kunnen we onkruid plukken in de tuin van een bevriend koppel. Papa Murakami heeft samen met zijn broer een eigen bedrijfje waar Koenraad de volgende twee dagen kan gaan werken (draaien en frezen) dus we hebben weer wat centen om door te kunnen. Ik vul deze dagen vooral met koken. Zo heb ik hier al soep, truffels en speculaaskoeken gemaakt. De recepten moest ik hier laten dus ze zullen het wel lekker gevonden hebben.
Op zondag gaan we met zoon Murakami, zijn vrouw en 4-jarig zoontje naar Hiroshima city. Eerst naar Itsukushima shrine, maar omdat ze een strak schema voor de ganse dag hebben opgesteld kunnen we hier niet lang blijven. We moeten rap rap eten en dan gaan we naar de plaats waar de atoombom is gevallen. Nu is dat een park waarin nog 1 gebouw staat in dezelfde staat als op de dag dat de bom gedropt werd. Van het grote gebouw dat het eens geweest is schiet er nu niet veel meer over. Een beetje verder is er het A-bom museum. Hier kan je foto's zien van wat die bom allemaal aangericht heeft. Niet normaal hoor! Heel pakkend.
Natuurlijk beslissen we om net op de koudste dag van het jaar te gaan fietsen van eiland naar eiland. Een tocht van 50 km bergop en bergaf, van eiland naar eiland over bruggen van soms meer dan 50m hoog en 2 km lang. Het is mooi, maar super vermoeiend door de kou dus we nemen de boot terug om 17u. De volgende dag hebben we het geweten want Koenraad zit met keelpijn. Maar het zal ons niet tegenhouden om verder te genieten van het wondermooie Japan.
gr
Els
De eerste avond geeft Ian al een miniconcertje in een plaatselijk cafetje. Het publiek bestaat uit 4 Japanners en ons. Maar het is heel gezellig.
De volgende ochtend neemt J. ons mee naar zijn schooltje want de kindjes geven een voorstelling. We verstaan er geen fluit van maar het doet me denken aan ouderavond van de chiro.
Als we langs de kustlijn rijden hebben we een mooi uitzicht over de zee. Hier zijn verschillende mooie natuurlijke bezienswaardigheden. Behalve het natuurlijk schoon gaan we ook nog naar de eenzame vuurtoren en naar twee immense standbeelden op het strand.
Als de dag bijna voorbij is besluiten we om ons eens te verwennen in een typisch Japans badhuis. Eerst moet je je wassen en daarna kan je genieten van het zalig warme water in het grote bad. Het is naakt maar gelukkig wel gescheiden.
Als ik eruit ga zie ik opeens de bomma die langs mij in het bad zat een pamper aandoen. Ge kunt al raden wat ik toen dacht,...
's anderendaags, nadat we Ian in het station hebben afgezet, neemt J. ons mee naar the landbridge, een van de mooiste plekjes in Japan. Nadat we er helemaal over gewandeld zijn moeten we aan de andere kant de berg opklimmen en als je vanaf daar ondersteboven naar the landbridge kijkt zou je een draak moeten zien. Dat is me toch niet gelukt.
Op de berg is het landschap ook super mooi. De maple trees kleuren deze tijd van het jaar intens rood. Kei mooi. Op de terugweg plukken we nog wat mandarijntjes voor onderweg en dan ist weer tijd om verder te gaan.
Omdat J. toch in Kyoto city moet zijn kunnen we met hem meerijden en daar bij zijn vrienden (Anders en Joanna) blijven slapen.
Kurama is een van de mooiste en rustigste plekjes van Kyoto city. Het is een tempel boven op een berg en onderweg passeer je weer mooie natuur. Na Kurama willen we nog naar een andere tempel dus proberen we te liften. En jawel, al bij de derde auto hebben we prijs. Een oudere man en zijn mama brengen ons naar de plek waar we moeten zijn. Ze kunnen geen Engels, wij geen Japans maar mbv. onze Ipod kunnen we toch wat communiceren. En we krijgen nog heerlijke kastanjes erbij.
's Avonds maken we met ons tweetjes nog een avondwandeling langs de rivier waar er een gezellige drukte heerst en dan gaan we voor de eerste keer sinds ons verblijf in Japan uit eten. Falafel.
De volgende dag is Anders vrij dus hij neemt ons mee naar de Toji tempel waar we even rondhangen en dan gaan we weer naar de rivier waar de meeuwen het brood zo goed als uit je hand komen pikken. In de straten komen we twee Geisha's tegen, wat tegenwoordig zeer zeldzaam is.
Op 2 december gaan we met Anders en Joanna naar Nara, waar een verlaten themapark ligt. (Dreamland dat in 2006 is dichtgegaan) Als we aan de ingang komen is deze helemaal dichtgetimmerd met houten platen. We proberen eerst nog om ze los te krijgen maar dat is onbegonnen werk. Dan maar een andere ingang zoeken. En jawel, 15 minuten later zien we een redelijk laag poortje met prikkeldraad. We slagen erin om er zonder kleerscheuren over te klimmen. Er staan twee auto's maar dat is alleen maar om te laten lijken of er iemand is, want na een grondige inspectie hebben we het park voor ons alleen. ZALIG!!! Een rollercoaster, een spiegelpaleis, de boomstammen, de rups, de draaimolen,... het staat er nog allemaal. En sommige dingen zijn nog in redelijk goede staat. Natuurlijk gaan we overal eens op- en inzitten.
Als we beslissen om rustig door te gaan horen we opeens een brommer. Het is de man van de security. Gelukkig zijn we net in een smal straatje zodat hij ons nog niet kan zien. We moeten lopen, sluipen, verstoppen en nog eens lopen voor we terug aan de poort komen en dan,... De securityman is (per ongeluk) zo vriendelijk geweest om de poort open te laten dus kunnen we zomaar naar buiten zonder klimwerk. Ideaal. Dit was echt een super leuke dag.
We beslissen om toch maar de bus te nemen naar Onomichi (100 km van Hiroshima) ipv. te liften. Hier kunnen we bij de familie van Kanako blijven slapen. Mama en papa Murakami staan ons aan het station al op te wachten. Het is de verjaardag van het 2-jarige nichtje dus we doen ons best om een lekkere chocolade cake te maken en gelukkig valt ze in de smaak. Met mama en papa Murakami zijn we op tempeltocht geweest.
We zijn zo goed als blut dus hadden we op voorhand via Kanako gevraagd of we niet een paar dagen konden werken. Dus de volgende twee dagen kunnen we onkruid plukken in de tuin van een bevriend koppel. Papa Murakami heeft samen met zijn broer een eigen bedrijfje waar Koenraad de volgende twee dagen kan gaan werken (draaien en frezen) dus we hebben weer wat centen om door te kunnen. Ik vul deze dagen vooral met koken. Zo heb ik hier al soep, truffels en speculaaskoeken gemaakt. De recepten moest ik hier laten dus ze zullen het wel lekker gevonden hebben.
Op zondag gaan we met zoon Murakami, zijn vrouw en 4-jarig zoontje naar Hiroshima city. Eerst naar Itsukushima shrine, maar omdat ze een strak schema voor de ganse dag hebben opgesteld kunnen we hier niet lang blijven. We moeten rap rap eten en dan gaan we naar de plaats waar de atoombom is gevallen. Nu is dat een park waarin nog 1 gebouw staat in dezelfde staat als op de dag dat de bom gedropt werd. Van het grote gebouw dat het eens geweest is schiet er nu niet veel meer over. Een beetje verder is er het A-bom museum. Hier kan je foto's zien van wat die bom allemaal aangericht heeft. Niet normaal hoor! Heel pakkend.
Natuurlijk beslissen we om net op de koudste dag van het jaar te gaan fietsen van eiland naar eiland. Een tocht van 50 km bergop en bergaf, van eiland naar eiland over bruggen van soms meer dan 50m hoog en 2 km lang. Het is mooi, maar super vermoeiend door de kou dus we nemen de boot terug om 17u. De volgende dag hebben we het geweten want Koenraad zit met keelpijn. Maar het zal ons niet tegenhouden om verder te genieten van het wondermooie Japan.
gr
Els
Abonneren op:
Posts (Atom)