hard werken

Nieuwjaar

Voor de derde keer dit jaar... Gelukkig nieuwjaar!!!
Deze keer is het Thais nieuwjaar. Hier vieren ze dat met water. Trucks volgeladen met mensen en bakken water. 
Op Iedereen die ze tegenkomen smijten ze zoveel water als ze kunnen. En sommigen doen er ijsblokjes bij. Brr Maar is wel leuk. 
De mensen bij ons in het dorp komen daarentegen heel zachtjes een pintje water over uwe rug gieten terwijl ze ook stilletjes op uw rug kloppen. Heel lief. En daarna smeren ze babypoeder op uw gezicht. Ik ruik nu al de hele dag babybillen. 

Ik merk ook dat ze ons echt hebben opgenomen in Hun community. Ze hebben hier vier dagen aan een stuk een boontjesschietspelleke gespeeld en ze kwamen echt vragen of ik wou meedoen. Natuurlijk wou ik da. Voor 5 baht per beurt mocht ge meespelen. Ik heb zelfs twee keer gewonnen. Nadien heb ik voor iedereen (20 man)  pannekoeken gebakken. Amai die waren snel op.
Aan the adventure house zijn we ook nog hard aan't werken. Koenraad is bezig om de snijtafel in beton te gieten en ik Ben de bamboo rasters op de grond aan't weven zodat ze volgende week ook beton kunnen gieten om de vloer te maken. 

Morgen gaan we zwemmen en ons nog eens tegoei wassen in de rivier. ( de pomp is kapot dus we hebben geen water uit de tank en moeten dus met emmers water uit de put scheppen)

Heel veel groetjes
Els

Sangkhla

Wat is het zalig om terug op het project in sangkhlaburi te zijn. The adventure house waar we zo hard aan het bouwen waren is al bijna af. Het ziet er schitterend uit. Er zijn hier een aantal Karen-people bijgekomen. Ondermeer palela, een oudere vrouw die ons elke dag wat lekkers komt brengen. Ze staan er echt op om het weinige dat ze hebben met ons te delen. 
Als we op een avond op het bamboo-terras zitten begint het opeens te stormen. Eerlijk waar, dit was de ergste storm die ik in mijn leven gezien heb. Regen, wind, donder en bliksem alsof de wereld verging. Het was een sjiek zicht maar toch ferm angstaanjagend. 
De 3 pagoda pas valt tegen. Dit is aan de grens met Birma maar er is niet veel te zien behalve een klein marktje. 
De kindjes in ons dorp zijn dol op het badmintonsetje dat ik gekocht heb. En zij niet alleen. Voor ons is het ook plezant. 
Als palela (de oude vriendelijke vrouw), mong beu en zijn neefje Nalee 'savonds bij ons langskomen is het jammer dat we ze niet kunnen verstaan. Dan maar samen melodica en harmonica spelen. Super hoor. 
Je ziet het, we hebben het hier geweldig naar onze zin. En de aanpassing  om terug zonder electriciteit en stromend water te leven viel goed mee. Alleen aan de schorpioenen moet ik nog wennen.  
Groetjes Els