vrijdag 30 juli 2010
hanoi en china
Hanoi is niet echt onze stad. De vegetarische eetplaatsen liggen zover uit elkaar dat we een brommerke nodig hebben om daar te geraken. Met dat brommerke rijden we ook naar het Ha Lo Prison museum. Het Ho Chi Minh Mausoleum is helaas toe dus moeten we het stellen met de One Pillar Pagoda, the temple of Litrature en het fine art museum. Wel de moeite.Omdat we weer maar eens te laat waren om een fatsoenlijke plaats in de trein naar Lau Cai te boeken moeten we de 11uur durende rit op houten bankjes doorbrengen, en das niet gelachen hoor. Amai da was afzien. Slapen ging niet, in tegensteling tot de Vietnamezen die overal op de grond lagen.Van Lau Cai moesten we Dan nog 1,5 u met de minivan door De Bergen slalommen voordat we in Sapa aankwamen.Sapa is vooral bekend voor zijn rijstterrassen. De eerste twee dagen dat we daar waren regende het zoveel en hing er een dikke mist dat we er niks van zagen. Juist op de dag dat we zouden vertrekken scheen het zonneke dus zijn we nog een dagje Extra gebleven. Met brommerke de Bergen in. Waauw, echt de moeite. Rijstterrassen overal en super groot. De rijst was al in de groei en heeft een felle groene kleur.We zijn nog naar de Tac Bac waterval gereden en naar een hill tribe village. Daar volgden de mensen ons op de voet, probeerden wat uitleg te geven, lieten zien van welke planten ze kleren en kleurstof maakten, en op het einde MOESTEN we Dan iets kopen.In het dorpke Sapa zelf werd je ook constant achtervolgd door de hilltribes met Hun souvenirtjes. Ze zeiden heel eerlijk dat ze u pas gerust zouden laten als je iets kocht. Ok, dat hadden we dan gedaan, maar dan kwam de volgende en die zei dat je van haar iets anders kon kopen. Dat was soms wel lastig. Er was er zelfs eentje bij die Koenraad met een trui geslaan had omdat hij die niet wou kopen.De Volgende dag gaan we de grens met China over en ik kan u vertellen,... Hier hebben ze de goorste wc's die ge u kunt voorstellen. Ik zal ze eens proberen ze omschrijven: stel u een gootje voor, daar piesen en kakken alle mensen vredig naast mekaar met een sigaret in de hand om de stank te verdrijven. Ge ziet dus onder u de behoefte van uwe gebuur voorbijdrijven, er zijn ook niet altijd tussenschotten en van deurtjes hebben ze nog niet gehoord. Geen water zoals in Thailand om alles weg te spoelen. Née, da blijft zich ophopen tot iemand ooit eens goesting heeft om daar met een schepke door te gaan. ( ik denk 1x per week of zo). De afval Emmerkes puilen uit dat het niet meer schoon is en ge moet goed uitkijken dat ge niet in iemand anders zijn fluim gaat staan. Snot vegen ze langs alles wat ze tegenkomen en scheten en boeren is hier een nationale sport. Maar ondanks dit alles is china echt super mooi. Hier geen mensen die in uwe nek springen om te vragen voor tuk tuk of iets te kopen. Hier laten ze u gerust. Zalig. En als ge ergens hulp bij nodig hebt doen ze al het mogelijke om u te helpen. Op voorhand hadden we gehoord dat chinezen niet vriendelijk zouden zijn maar die ben ik Toch nog niet tegengekomen. We zijn nu samen met vijf Belgische vrienden aan't rondreizen en t'is dikke fun. Eerst hebben we Kunming gedaan. Toen we 's avonds over de straatmarkt liepen en tofu wouden kopen riep er opeens iemand "politie". Al de verkopers liepen vliegensvlug met hun karreke weg en de Straat was binnen de tien seconden leeg. 30min. later was de politie weg en stond iedereen weer lustig verder te verkopen (en konden we eindelijk tofu eten)De volgende dag zijn we met de bus naar Lijiang gereden. We sliepen in het oud stadsgedeelte. Echt wel een gezellig stadje maar het wordt ovespoeld door de touristen. Daarom zijn we 's morgens extra vroeg opgestaan om er eens door te wandelen als er nog niemand op straat is, behalve de lokale bewoners met Hun mooi costuums aan. Namiddag met de fiets naar Baicha, een dorpke iets verderop waar we ons tussen de koeien door moeten fietsen.Later meerGr Els
woensdag 28 juli 2010
china
wij kunnen hier in china niet op onze blog voor 2 maanden: geen recht van vrije meningsuiting. Dus we proberen via mail contact te houden. Voor de rest alles goed hier!!
dinsdag 13 juli 2010
maandag 12 juli 2010
Na trang - Hoi An - Hue
We hebben een slaapbus naar Nha Trang genomen. Onderweg stopt hij aan wat struikjes. Dat blijkt de wc te zijn. Het toilet in de bus mogen we voor een of andere reden niet gebruiken.
Als we aankomen valt de regen met bakken uit de lucht. Straten staan blank want ook hier keren ze het afval in de riolering waardoor alles verstopt zit en het water niet weg kan.
De volgende dag huren we een brommerke en rijden wat rond, gaan naar het strand. De mensen plassen hier gewoon op het strand en in de zee. We zien dat een jongetje een klein vogeltje heeft gevangen. Als hij het levend wil begraven gaat Koenraad naar hem toe om te zeggen dat zoiets niet kan. Hij biedt het vogeltje aan Koenraad aan en zegt:" give me money". Schandalig gewoon.
In Hoi An zijn er meer dan 300 klerenwinkels waar ze kleren opaat maken. Als we na Vietnam naar huis zouden gaan zou ik hier mijn best wel eens doen. Helaas.
Juist als we daar zijn houden ze een optocht met cyclotaxis. Elk hotel ( er zijn er meer dan 100) heeft zo een fiets waarin een gast mag zitten. Wij mogen in die van ons hotel zitten. Allez, ik mag zitten en Koenraad mag fietsen. Zo rijden we met de stoet mee door Hoi An, waar we iedereen terug groeten en zwaaien tot ons hand ervan pijn doet. We eindigen op het strand waar we mogen plaatsnemen aan een sjieke tafel, we volgegoten worden met gratis bier en waar we fruit kunnen eten tot ons gehemelte ervan open ligt.
De volgende dag moeten we weer vroeg op want dan vertrekt de bus naar Hue. Hier boeken we tegen ons gewoonte in een kamer met alles erop en eraan. Tv, frigo, airco, een bad, eigen pc met internet en dat voor de prijs van 9 dollar per nacht. Genieten!
Ook hier huren we weer een brommerke. Verdoeme wat missen we Timmy! Als we parkeren bij ons eetplaatske staat er een oud vrouwtje dat zich voordoet als parkeerwachter en we moeten 2000 dong betalen. Als we na het eten terug bij de brommer aankomen is het vrouwtje natuurlijk verdwenen.
We gaan de oude citadel bezoeken. Er blijft niet meer veel van over want tijdens de oorlog is het zwaar gebombardeerd.
Ook de Thien Mu pagoda gaan we bezoeken. Op deze plek heeft een monnik zich in brand gestoken uit protest tegen de president en de Vietnam oorlog. Nu is het een vredige plek. Op de parking proberen ze ons weer meer te laten betalen. Maar t'is ze toch niet gelukt. Dat zijn we nu toch stillekes beu aan't raken.
Morgen gaat we richting Hanoi
Groetjes Els
Als we aankomen valt de regen met bakken uit de lucht. Straten staan blank want ook hier keren ze het afval in de riolering waardoor alles verstopt zit en het water niet weg kan.
De volgende dag huren we een brommerke en rijden wat rond, gaan naar het strand. De mensen plassen hier gewoon op het strand en in de zee. We zien dat een jongetje een klein vogeltje heeft gevangen. Als hij het levend wil begraven gaat Koenraad naar hem toe om te zeggen dat zoiets niet kan. Hij biedt het vogeltje aan Koenraad aan en zegt:" give me money". Schandalig gewoon.
In Hoi An zijn er meer dan 300 klerenwinkels waar ze kleren opaat maken. Als we na Vietnam naar huis zouden gaan zou ik hier mijn best wel eens doen. Helaas.
Juist als we daar zijn houden ze een optocht met cyclotaxis. Elk hotel ( er zijn er meer dan 100) heeft zo een fiets waarin een gast mag zitten. Wij mogen in die van ons hotel zitten. Allez, ik mag zitten en Koenraad mag fietsen. Zo rijden we met de stoet mee door Hoi An, waar we iedereen terug groeten en zwaaien tot ons hand ervan pijn doet. We eindigen op het strand waar we mogen plaatsnemen aan een sjieke tafel, we volgegoten worden met gratis bier en waar we fruit kunnen eten tot ons gehemelte ervan open ligt.
De volgende dag moeten we weer vroeg op want dan vertrekt de bus naar Hue. Hier boeken we tegen ons gewoonte in een kamer met alles erop en eraan. Tv, frigo, airco, een bad, eigen pc met internet en dat voor de prijs van 9 dollar per nacht. Genieten!
Ook hier huren we weer een brommerke. Verdoeme wat missen we Timmy! Als we parkeren bij ons eetplaatske staat er een oud vrouwtje dat zich voordoet als parkeerwachter en we moeten 2000 dong betalen. Als we na het eten terug bij de brommer aankomen is het vrouwtje natuurlijk verdwenen.
We gaan de oude citadel bezoeken. Er blijft niet meer veel van over want tijdens de oorlog is het zwaar gebombardeerd.
Ook de Thien Mu pagoda gaan we bezoeken. Op deze plek heeft een monnik zich in brand gestoken uit protest tegen de president en de Vietnam oorlog. Nu is het een vredige plek. Op de parking proberen ze ons weer meer te laten betalen. Maar t'is ze toch niet gelukt. Dat zijn we nu toch stillekes beu aan't raken.
Morgen gaat we richting Hanoi
Groetjes Els
zaterdag 10 juli 2010
zondag 4 juli 2010
Da lat
Dalat ligt meer in de bergen. Hier hebben we voor de eerste keer tijdens onze reis eens koeler weer. Zalig! Gedaan met zweten. Dat doet goed!!!!
Omdat het in Vietnam schoolvakantie is hebben we wel effekes naar een hotel moeten zoeken. Alles was vol, maar uiteindelijk is't toch gelukt. De volgende dag hebben we een brommerke gehuurd en zijn we de omgeving gaan verkennen. Eerst naar " the crazy house". Hier moet ge u Alice in Wonderland in voelen maar zover is het toch niet gekomen. Het huis heeft allemaal rare vormen ( giraf, spinnenweb,...) en t'is wel mooi.
Dan naar de Datanla waterval geweest. Toen we bijna beneden waren realiseerde Koenraad zich opeens dat hij
de brommersleutels vergeten was. Hij is toen naar boven GELOPEN. Iedereen verklaarde hem zot. Gelukkig had de parkingbewaker de sleutels van de brommer genomen en veilig in zijn zak gestoken.
Om de dag af te sluiten zijn we nog naar Lat village ( beter gekend als "chicken village") gereden. Hier wonen Co Ho, een etnische minderheid die " mountain people " genoemd worden door de Vietnamezen. Ze zijn een matriarch etnic minority ( waar de vrouwen de leidende rol in de gemeenschap op zich nemen en baas van het gezin zijn).
In het midden van de hutten staat een betonnen standbeeld van een Kip met 9 sporen. Het verhaal erachter gaat als volgt: een arm meisje wou trouwen met een jongen van een rijkere familie maar zijn ouders zagen dat niet zitten omdat het meisje zo arm was. Omdat het tegen de gebruiken is om vlak af te weigeren gaven ze haar een opdracht. . Ze zeiden tegen haar dat ze mocht trouwen met hun zoon als ze een kip met 9 sporen bracht. Zoiets bestaat niet en was dus onmogelijk. Toch ging ze achter de kip zoeken in de Bergen. Daar is ze dan uiteindelijk van verdriet gestorven.
De mensen uit het dorpke zijn echt arm en om een beetje te verdienen weven ze producten waaronder sjaaltjes. We hebben er met plezier een van gekocht.
De volgende dag opnieuw met brommerke op weg. Nu naar Lan Bian mountain. Maar daar mochten we niet met eigen vervoer op. Met een jeep kon je tegen betaling naar boven. Maar ons geld was op dus zijn we maar te voet omhoog gegaan. 6 km steil bergop wandelen,... Nu weet ik waarom wij de enigen waren die dat deden. Maar het uitzicht boven was magnifiek. De moeite waard.
35 km verder liggen de Elephant waterfalls. Een grote, Indrukwekkende waterval. Via een slipperig pad zijn we naar beneden gegaan en daar besefte ik dat mijn camera nog boven in de brommer lag. Geen foto dus. Tja,...
Nha Trang is de volgende halte.
Groetjes Els
Omdat het in Vietnam schoolvakantie is hebben we wel effekes naar een hotel moeten zoeken. Alles was vol, maar uiteindelijk is't toch gelukt. De volgende dag hebben we een brommerke gehuurd en zijn we de omgeving gaan verkennen. Eerst naar " the crazy house". Hier moet ge u Alice in Wonderland in voelen maar zover is het toch niet gekomen. Het huis heeft allemaal rare vormen ( giraf, spinnenweb,...) en t'is wel mooi.
Dan naar de Datanla waterval geweest. Toen we bijna beneden waren realiseerde Koenraad zich opeens dat hij
de brommersleutels vergeten was. Hij is toen naar boven GELOPEN. Iedereen verklaarde hem zot. Gelukkig had de parkingbewaker de sleutels van de brommer genomen en veilig in zijn zak gestoken.
Om de dag af te sluiten zijn we nog naar Lat village ( beter gekend als "chicken village") gereden. Hier wonen Co Ho, een etnische minderheid die " mountain people " genoemd worden door de Vietnamezen. Ze zijn een matriarch etnic minority ( waar de vrouwen de leidende rol in de gemeenschap op zich nemen en baas van het gezin zijn).
In het midden van de hutten staat een betonnen standbeeld van een Kip met 9 sporen. Het verhaal erachter gaat als volgt: een arm meisje wou trouwen met een jongen van een rijkere familie maar zijn ouders zagen dat niet zitten omdat het meisje zo arm was. Omdat het tegen de gebruiken is om vlak af te weigeren gaven ze haar een opdracht. . Ze zeiden tegen haar dat ze mocht trouwen met hun zoon als ze een kip met 9 sporen bracht. Zoiets bestaat niet en was dus onmogelijk. Toch ging ze achter de kip zoeken in de Bergen. Daar is ze dan uiteindelijk van verdriet gestorven.
De mensen uit het dorpke zijn echt arm en om een beetje te verdienen weven ze producten waaronder sjaaltjes. We hebben er met plezier een van gekocht.
De volgende dag opnieuw met brommerke op weg. Nu naar Lan Bian mountain. Maar daar mochten we niet met eigen vervoer op. Met een jeep kon je tegen betaling naar boven. Maar ons geld was op dus zijn we maar te voet omhoog gegaan. 6 km steil bergop wandelen,... Nu weet ik waarom wij de enigen waren die dat deden. Maar het uitzicht boven was magnifiek. De moeite waard.
35 km verder liggen de Elephant waterfalls. Een grote, Indrukwekkende waterval. Via een slipperig pad zijn we naar beneden gegaan en daar besefte ik dat mijn camera nog boven in de brommer lag. Geen foto dus. Tja,...
Nha Trang is de volgende halte.
Groetjes Els
donderdag 1 juli 2010
Vietnam
In Phnom Penh zijn we het Tuol Sleng museum gaan bezoeken. Dit was vroeger een school maar door Pol Pot ( Khmer Rouge) omgebouwd tot gevangenis. De profiel foto's van al de gevangenen staren u aan. Van de duizenden gevangenen die daar gezeten hebben, zijn er maar 7 mensen levend uitgekomen. Als ze genoeg gemarteld waren brachten ze de gevangenen naar de " killing fields". Daar sloegen ze de mensen dood en ze werden begraven in een massagraf. Er waren daar meer Dan 100 massagraven. In sommigen hebben ze later allemaal onthoofde lijken gevonden, in een ander allemaal naakte vrouwen en kinderen. Je kon tussen de graven doorwandelen en soms zag je stukken kledij uit de aarde opkomen of stukken van menselijke beenderen. Centraal staat een monument met daarin de resten van meer dan 8000 mensen.
De volgende dag gaan we naar Vietnam. De eerste stop hier is Ho Chi Minh ( Saigon)
Hier is het niet normaal qua verkeer. Ik dacht dat Cambodia erg was maar dit... Echt zonder overdrijven, als het hier rood licht is staan er voor het terug groen is misschien wel 100 brommers, door 't rood rijden is geen probleem, verkeerde richting rijden doodnormaal, met brommer over 't voetpad ook geen probleem en wie het luidst tuut op't kruispunt mag door. Bus heeft voorrang op iedereen en alles. Dus als die achter u rijdt en tuut moet gij aan de Kant om hem door te laten. Zo heeft auto voorrang op brommer en voetganger heeft nooit voorrang. De straat oversteken is levensgevaarlijk. De truc is gewoon doorlopen en hopen dat ze u ontwijken.
Ook hier zijn we naar het oorlogsmuseum geweest. Wat die Amerikanen hier uitgestoken hebben met Hun agent orange en fosforbommen,... Daar Ben ik echt niet goed van. In museum fotos van April-mei 2010 gezien van mensen die daar nog steeds onder lijden. Vreselijk. Ook fotos van tijdens de oorlog. Amerikaan die stuk ontplofte mens omhoog steekt, vietnamezen achter de tank binden en zo verder rijden...
De gevangenis waar ze Vietnamezen in martelden. En de beschrijving van die marteltechnieken. Onvoorstelbaar. Om een paar voorbeelden te geven, knieschijven uitrukken en de wonde met hete ijzers toebranden, tanden en nagels uitttekken, met fel licht in ogen schijnen tot ze blind zijn, mond verbranden zodat gevangenen niet meer konden eten en omkwamen van de honger, sexorganen verbranden,... En zo gaat de lijst maar door.
De Cu Chi tunnels zijn we ook gaan bekijken. Dit is een ondergronds tunnelnetwerk van 200 km door de Vietcong gemaakt. Das verdorie smal en zeer claustrofobisch. Niks voor mij. Maar echt ingenieus gemaakt.
Als we met de bus naar
de mekongdelta (Ben Tre) gaan kan ik mijn ogen niet geloven. Als Allen zetels op de bus bezet zijn halen ze van die kleine stoeltjes tevoorschijn en plaatsen die in het gangpad. Ondenkbaar bij ons maar goed gevonden. In Ben Tre waren we de enige blanken. Iedereen riep ons goeiendag toe. Zalig hoe vriendelijk de mensen hier waren. Ze spraken wel geen letter Engels,gebarentaal dan maar.
We zijn met een plaatselijk bootje een tochtje gaan maken op de Mekong, tussen de palmen door. Soms werd het zo smal dat onze chauffeur de motor moest afzetten en dat Koenraad moest helpen om ons voort te trekken aan de palmen. Ook het dak voor de schaduw moest eraan geloven omdat het te hoog was. Eens terug in meer open water begon onze chauffeur dan palm te hakken en daar had hij in 'no time' een nieuw dak van gemaakt. Geweldig. En niet te vergeten, we kregen zoveel verse cocosnoot en palmpitten als we wilden. Zin in een palmpit, effekes stoppen en ze werden vers van de boom gehakt. Njamnjam
Morgen gaan we richting Dalat
Groetjes
Els
De volgende dag gaan we naar Vietnam. De eerste stop hier is Ho Chi Minh ( Saigon)
Hier is het niet normaal qua verkeer. Ik dacht dat Cambodia erg was maar dit... Echt zonder overdrijven, als het hier rood licht is staan er voor het terug groen is misschien wel 100 brommers, door 't rood rijden is geen probleem, verkeerde richting rijden doodnormaal, met brommer over 't voetpad ook geen probleem en wie het luidst tuut op't kruispunt mag door. Bus heeft voorrang op iedereen en alles. Dus als die achter u rijdt en tuut moet gij aan de Kant om hem door te laten. Zo heeft auto voorrang op brommer en voetganger heeft nooit voorrang. De straat oversteken is levensgevaarlijk. De truc is gewoon doorlopen en hopen dat ze u ontwijken.
Ook hier zijn we naar het oorlogsmuseum geweest. Wat die Amerikanen hier uitgestoken hebben met Hun agent orange en fosforbommen,... Daar Ben ik echt niet goed van. In museum fotos van April-mei 2010 gezien van mensen die daar nog steeds onder lijden. Vreselijk. Ook fotos van tijdens de oorlog. Amerikaan die stuk ontplofte mens omhoog steekt, vietnamezen achter de tank binden en zo verder rijden...
De gevangenis waar ze Vietnamezen in martelden. En de beschrijving van die marteltechnieken. Onvoorstelbaar. Om een paar voorbeelden te geven, knieschijven uitrukken en de wonde met hete ijzers toebranden, tanden en nagels uitttekken, met fel licht in ogen schijnen tot ze blind zijn, mond verbranden zodat gevangenen niet meer konden eten en omkwamen van de honger, sexorganen verbranden,... En zo gaat de lijst maar door.
De Cu Chi tunnels zijn we ook gaan bekijken. Dit is een ondergronds tunnelnetwerk van 200 km door de Vietcong gemaakt. Das verdorie smal en zeer claustrofobisch. Niks voor mij. Maar echt ingenieus gemaakt.
Als we met de bus naar
de mekongdelta (Ben Tre) gaan kan ik mijn ogen niet geloven. Als Allen zetels op de bus bezet zijn halen ze van die kleine stoeltjes tevoorschijn en plaatsen die in het gangpad. Ondenkbaar bij ons maar goed gevonden. In Ben Tre waren we de enige blanken. Iedereen riep ons goeiendag toe. Zalig hoe vriendelijk de mensen hier waren. Ze spraken wel geen letter Engels,gebarentaal dan maar.
We zijn met een plaatselijk bootje een tochtje gaan maken op de Mekong, tussen de palmen door. Soms werd het zo smal dat onze chauffeur de motor moest afzetten en dat Koenraad moest helpen om ons voort te trekken aan de palmen. Ook het dak voor de schaduw moest eraan geloven omdat het te hoog was. Eens terug in meer open water begon onze chauffeur dan palm te hakken en daar had hij in 'no time' een nieuw dak van gemaakt. Geweldig. En niet te vergeten, we kregen zoveel verse cocosnoot en palmpitten als we wilden. Zin in een palmpit, effekes stoppen en ze werden vers van de boom gehakt. Njamnjam
Morgen gaan we richting Dalat
Groetjes
Els
Abonneren op:
Posts (Atom)