Wat is het zalig om terug op het project in sangkhlaburi te zijn. The adventure house waar we zo hard aan het bouwen waren is al bijna af. Het ziet er schitterend uit. Er zijn hier een aantal Karen-people bijgekomen. Ondermeer palela, een oudere vrouw die ons elke dag wat lekkers komt brengen. Ze staan er echt op om het weinige dat ze hebben met ons te delen.
Als we op een avond op het bamboo-terras zitten begint het opeens te stormen. Eerlijk waar, dit was de ergste storm die ik in mijn leven gezien heb. Regen, wind, donder en bliksem alsof de wereld verging. Het was een sjiek zicht maar toch ferm angstaanjagend.
De 3 pagoda pas valt tegen. Dit is aan de grens met Birma maar er is niet veel te zien behalve een klein marktje.
De kindjes in ons dorp zijn dol op het badmintonsetje dat ik gekocht heb. En zij niet alleen. Voor ons is het ook plezant.
Als palela (de oude vriendelijke vrouw), mong beu en zijn neefje Nalee 'savonds bij ons langskomen is het jammer dat we ze niet kunnen verstaan. Dan maar samen melodica en harmonica spelen. Super hoor.
Je ziet het, we hebben het hier geweldig naar onze zin. En de aanpassing om terug zonder electriciteit en stromend water te leven viel goed mee. Alleen aan de schorpioenen moet ik nog wennen.
Groetjes Els
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten