laatste dagen Guanlan

De laatste dagen in de printbase,... voor Koenraad hectisch, voor mij een goed vooruitzicht. De poetsvrouw heeft een nieuwe manier gevonden om mij te dwingen spellekes met haar te spelen. Als ik de deur van binnenuit heb gesloten komt ze aan de deur rammelen en roepen tot ik opendoe. Niet altijd even leuk, maar ja.
Het meisje van de security komt tegenwoordig ook altijd meespelen. Als ik te moe ben of echt geen zin heb geef ik het spelletje gewoon aan hen mee en kunnen ze onder hun twee spelen. (Ze sluiten zich dan op in het huisje naast het onze zodat niemand hen kan betrappen, grappig toch)

Via Lily werd ik uitgenodigd om de openingsparade voor de scholencompetitie bij te wonen. Hier is dat allemaal heel groots. De mensen van de regering zitten op de VIP tribune en alle deelnemende scholen marcheren dan voor hen door terwijl ze slogans roepen. De school die het best presteert krijgt een prijs. Ze hebben zich dus allemaal zo sjiek mogelijk verkleed. Heel de opvoering duurt meer dan een uur.

Ik heb al een paar dagen last van tandpijn dus ga ik met Kiki naar het ziekenhuis, want daar zit de tandarts. De praktijk bestaat uit een laag muurtje waar iedereen kan overkijken en vier tandartsstoelen. Ik moet plaatsnemen op een stoel en mijn mond opendoen. Dan beginnen ze met een wattenstokje op elke tand te kloppen. Natuurlijk doet dat geen pijn. Dat vinden ze al vreemd. (Als je ziet in welke staat het gemiddelde chinese gebit is kan ik dat wel begrijpen) Dan beginnen ze met lucht tegen mijn tanden te spuiten. En omdat ik dat ook niet voel moet er een tweede assistent bijkomen, ik voel nog niks en uiteindelijk staan ze met drie boven mijn opengesperde mond te gapen terwijl het halve ziekenhuis over het muurtje aan het meekijken is. Hier voel ik me echt niet op mijn gemak dus ik besluit om het af te bollen. Dit was me net iets te onprofessioneel.

De dag voor ons vertrek is super druk. Koenraad moet zijn werk afmaken en signeren, ik hou me bezig met inpakken.
Als de poetsvrouw ziet dat we weggaan begint ze te wenen. Arm duts. Van Nana (werkt op administratie) krijgen we allebei een geluksarmband en een dikke sjaal voor de kou.

Na een slapeloze nacht vertrekken we dan richting Xi'an. Hier is het echt veel kouder dus die dikke sjaal komt goed van pas. We kunnen weer couchsurfen bij Nilay. Hij neemt ons namiddag mee naar het Historical Museum en de big wild goose pagoda. 's Avonds nemen we dan de OVERvolle bus terug naar zijn appartement en zien we dat er nog twee couchsurfers van Praag zijn. De zetel moeten we dus delen maar dat is geen probleem.

Xi'an was vroeger de hoofdstad van China dus er is heel wat aan cultuur te beleven. We gaan onder andere naar de drumtower, belltower, moslimwijk en natuurlijk naar het terra-cotta leger. Dit laatste was kei mooi, maar we hadden er toch net iets meer van verwacht.

Als we de volgende dag met de trein in Beijing aankomen wacht Vinh ons al op. De Chinese studenten houden zich aan hun belofte dat we bij hun mogen blijven slapen dus dat is weeral mooi meegenomen. Ze verwelkomen ons met een zelfgemaakte veganistische maaltijd. Zalig lekker, en daarna gaan we op stap. Dansen in een club. En het was leuk want zelfs Koenraad heeft gedanst.
Hun huis was wel niet zo proper. Het bad is volgens mij nog nooit gepoetst. Als we ons wassen dragen we slippers want het water loopt niet af. En als we dan afgedroogt zijn wassen we onze voeten opnieuw in de lavabo. Haha, grappig zicht toch.

In Beijing zijn we dan ook de typische touristische attracties gaan bekijken: forbidden city, summer palace, olympic stadium, water cube, lama tempel, en als laatste de Chinese Muur. Dat is echt de moeite. We hadden een goede dag uitgekozen want het weer was optimaal zodat we de muur doorheen het hele landschap konden zien kronkelen en er was weinig volk zodat we zelfs sommige stukken muur voor ons alleen hadden. Dit is echt wel de moeite hoor!!!

Koenraad zijn ontstoken vinger ziet er nu echt als een bultrugwalvis uit dus gaan we toch maar eens naar de dokter. Die steekt er met een naald in en er komt een hele lading etter uit. Antibiotica nemen en dan zou alles in orde moeten komen. Laten we hopen!

Onze laatste dag China is aangebroken. We worden weer getrakteerd door onze vrienden op een lekker etentje in een restaurant waar ze met noedels zwaaien zoals met een springtouw. 's avonds doen er een paar mee aan een zangwedstrijd van hun universiteit dus gaan we supporteren en daarna nog poolen. Dan afscheid nemen en dan zit het Chinese hoofdstuk er weer op.

We nemen de vlieger naar Japan maar dat verhaaltje is voor een andere keer.

gr
Els