Laos II

Vang vieng vinden de meeste toeristen geweldig, maar eerliik gezegd vonden wij het maar niks. Ge ziet hier constant ladderzatte blanken door de straten zwalpen. Dit stadje is echt vernield. Het beroemde tuben hebben we niet gedaan. We zijn wel gaan zwemmen in een blue lagoon. Hier in Laos slaan ze echt geld uit alles. We moesten Zelfs betalen om over de brug te rijden om daar te geraken. 
Vientiane, hoofdstad van Laos is veel duurder Dan verwacht. Alle guesthouses met poort zijn vol dus na lang zoeken belanden we in een hotel. Vanaf de buitenkant lijkt het echt super sjiek. Als ze vragen of we eerst de Kamer willen zien hoeft dat voor mij niet. Ik heb er het volste vertrouwen in. Amai hoe ne mens int zak gezet kan worden. We kregen een kamer juist onder het dak,waardoor het er super warm was, en het was zo Klein dat we er amper in konden en Dan liep het dak ook nog eens schuin naar beneden. Gelukkig waren er ontbijt en wifi in de prijs inbegrepen. Dwz: 3 dunne stukjes stokbrood met jam of een ei. Vermits Koenraad geen ei eet en niet graag jam lust had ik een dubbel ontbijt, waarmee ik nog niet echt genoeg had maar kom. Van de wifi hebben we ook maar twee dagen kunnen genieten want daarna was er iets met Hun server. Maar genoeg geklaag en gezaag. We hebben ook geluk gehad. We gingen een nieuw visum voor Thailand aanvragen en besloten het nog snel in de voormiddag te doen. Om twee minuten voor twaalf gingen we de ambassade binnen en om twaalf uur sloten ze de poort. Bleek dat je de aanvraag enkel in de voormiddag kon doen en dat het de laatste dag was dat je het visum gratis kon krijgen. Vanaf de volgende dag was het terug 30 dollar per persoon. Natuurlijk hadden we onze pasfoto's vergeten dus Ging ik met mijn liefste blik en mooiste glimlach naar de bewaker om te vragen of we snel foto's mochten laten maken aan de overkant van de straat en terug binnen konden... En jawel, mijn glimlach had gewerkt. Terwijl er een lange rij stond aan te schuiven voor de poort liet hij ons terug binnen en konden we op het laatste nippertje onze aanvraag indienen. De volgende dag hebben we het zonder problemen kunnen afhalen.  
De sidecar waarvan het spatbord onderweg was losgekomen hebben we terug laten lassen en we hebben Timmy een nieuwe neus gekocht.
We hebben een kei lekkere indier ontdekt, op een afgelegen plekske waar bijna geen volk komt. Super lekker. We komen hier Dan ook drie keer terug. 
Op vier maart zijn we exact 100 dagen weg. Wat gaat de tijd snel. Het lijkt alsof we gisteren pas vertrokken zijn. Ik denk wel regelmatig aan jullie thuis maar ik ga toch nog niet terug komen. Het is tot nu toe echt alleen nog maar geweldig goed geweest. 
Met de brommer rijden we langs pha that luang, het belangrijkste nationaal monument van Laos. Juist als wij daar zijn arriveert er een karavaan auto's en moet iedereen aan de Kant. Het is een heel belangrijkste vietnamees die bloemen komt neerleggen. 
Patuxai arc is de arc de triomph van Laos, gemaakt van cement dat de USA had gegeven voor de bouw van een vliegveld. In wat si saket staan duizenden kleine boeddha beeldjes in nissen in de muur. En achter een gesloten poort was er een kerkhof van kapotte boeddha's. 
Het nationaal museum was ook echt de moeite om te zien. Helaas sloten ze om vier uur enmoesten we naar buiten terwijl we nog maar de helft gezien hadden. 
Onderweg naar pakxan gaan we rap eens kijken in het boeddhapark. Hier moeten we behalve de inkom ook een ticket voor onze kodak betalen. Toch niet normaal hoor. 
Het verkeer hier is echt heel daar. Terwijl we een brommer voorbij aan het steken zijn, komt er een auto links van ons voor ons de pas af snijden. Net de brommer kunnen ontwijken. Het scheelde maar een paar millimeter. 
De weg naar Na Hin is weer geweldig mooi. We hebben een schitterend uitzicht over de limestones. De khong lot cave kan je enkel per boot verkennen dus samen met John, een Amerikaan huren we er een. Deze keer hebben we wel geluk met onze gidsen. Een paar keer moeten we uit de boot het water in om de boot verder te trekken want het water staat extreem laag. Het is een mooie grot. Alleen jammer dat ze er cement aan't leggen zijn. 
De rit naar thakhek is niet echt mooi. De laatste 10 km hebben we in het donker moeten rijden en ik kan u verzekeren dat aangenaam anders is. Gelukkig zijn we het snel vergeten als we de lichtjes aan de Mekong zien schitteren. 
Als we naar savannaketh rijden hebben we weer bijna prijs. Terwijl een bus ons aan't voorbijsteken is steekt een auto de bus nog eens voorbij en dit terwijl er een tegenligger afkomt. Vollebak remmen en tuuten. 
Terwijl we een guesthouse aan het zoeken zijn worden we tegengehouden door de politie. We zijn 10 m een eenrichtingsstraat ingereden. Ze willen dat we 100.000 Kip betelen, das zo een 12 dollar. Maar ge moet eens zien hoe ze hier rondrijden. Hun brommers volgeladen met spullen voor, achter, opzij zodat ze amper iets zien. Met vier op 1 brommer, ... Dus ik weiger te betalen. Na 10 min discussieren is het Dan nog 50.000 Kip. Maar das alleen omdat we buitenlanders zijn dat we moeten betalen dus ik Vertik het. Na nog eens 10 min. Komt een andere flik zeggen dat het goed is en dat we zo door mogen. Toen waren we rap weg. 
Diezelfde dag Ben ik Dan vreselijk ziek geworden. Het kwam er langs alle kanten uit. Vandaag is het eindelijk beter en morgen gaan we de streek hier wat verkennen. 
Gr els