bergdorpjes

We moeten ons visa verlengen en daarom moeten we ons paspoort registreren in Guilin. de flikken kunnen hier geen letter Engels dus, maar gelukkig helpen ze ons in een youth hostel verder. Omdat we nu naar een afgelegen gebied gaan moeten we het 10 dagen voor dat het vervalt doen, maar dat wil dus zeggen dat ze ons 10 dagen pikken want het nieuw visa gaat in op dag van aanvraag. GGGGGRRRRR

We gaan naar de rijstterrassen in Jinkeng, een afgelegen bergdorpke waar het supermooi is. we hebben er een ganse dag doorgewandeld tot in het volgende dorpke. (Ping An) De volgende dag waren we een beetje verkeerd gelopen, op een gegeven moment zaten ze zelfs bijna boven de boomgrens. amai mijn benen. maar wederom was het uitzicht prachtig.

In Danzhai village waar we verblijven wonen de Yao. De vrouwen hier laten hun haren tot op de grond groeien. Ze draaien die in een of andere ingewikkelde constructie op hun hoofd en zetten alles vast met een kam.
Dan heb je ook nog de Zhuang, een stam die een handdoek over hun hoofd binden. En zo heeft elke stam hier een ander kenmerk.

In Sanjiang leven de Dong-people. Als wij daar aankomen zijn ze kleren indigo aan het verven. (stof met plant in water laten weken, dan de kleur inkloppen met een houten hamer; dit alles duurt ongeveer twee maanden)

Met de bus rijden we tot Zhaoxing, ook weer een super afgelegen bergdorp. De weg hiernaartoe is zo slecht dat verschillende Chinezen in de bus beginnen overgeven. Als het eruit is gooiten ze hun zakje gewoon op de grond. ekebah!
Zhaoxing is echt een super gezellig dorpke. we zijn er dan ook tien dagen gebleven. Terwijl we daar waren hebben we een trouw gezien, een begrafenis, een houten huis dat ze aan het rechtzetten waren zonder nagels te gebruiken, een half afgebrand dorp,...
Elke dag opnieuw een wandeling maken naar een ander bergdorpke in de buurt. In Jitang (zo een bergdorp dus) moesten we bij een man komen eten. We kenden hem niet maar hij stond erop dus zijn we er op in gegaan. Gebakken patatten en courgette in de wok. De foto's die we genomen hadden zijn we de volgende dag gaan afgeven. Blij dat ze waren, niet normaal. De bomma waren we vergeten dus zijn we nadien nog eens voor een derde keer terug gegaan om er ook eentje van haar af te geven.
Van de buurvrouw heb ik typische Dong-oorbellen gekocht voor een zacht prijsje. Ingrid heeft het handwerk van het halve dorp opgekocht.
We komen vrouwtjes tegen die zware lasten dragen op hun schouder (stok met aan elk uiteinde een mand waar alles inligt) Koenraad neemt zo een stok over voor effekes en het was toch verdorie zwaar hoor. chapeau.

Onder de dongtoren (elke dorp heeft er wel minstens 1, dit is de samenkomst plaats voor de clan) spelen de mensen een soort chinese drie op een rij. als wij dankzij Koenraad de regels doorhebben, vinden ze het geweldig als we meespelen.

Na een week kent iedereen van het dorpke ons al. Ze weten waar we zitten om te eten zonder dat we het zeggen. Als het keihard begint te regenen komt het vrouwtje van ons hotel ons paraplu's brengen, en de man van het restaurant laat de fles alcohol bij ons achter terwijl hij naar de kapper gaat. Het is een fijn gevoel om te weten dat ze u zo vertrouwen.

De busrit van Zhaoxing naar Guilin is weer een hel. Opnieuw is de hele bus Chinezen aan het overgeven. Echt degoutant.
In Guilin is niet echt iets te zien. Ik heb er mijn haren laten knippen, helemaal kort. We hebben ons visa opgehaald en zijn opnieuw naar Yangshuo gegaan. Vanaf hier vertrekken we de 29ste naar Shenzhen.

Het weer is hier nog steeds warm, maar de laatste twee dagen heeft het wel veel geregend. Maar dat deed wel eens goed.

dikke kus